"பள்ளியில் விதிகள் வந்துவிட்டது… இனிமேல் எல்லாம் கட்டுப்பாடு!" இது நம் பள்ளி நாட்களில் பெரியவர்களிடமிருந்து அடிக்கடி கேட்ட ஒரு வசனம். ஆனால், விதிகளை யாரும் சரியாகப் படிக்கிறாங்களா? அதை எப்படி பயன்படுத்தலாம் என்ற ஐடியாவும் யாருக்கு வருகிறது? இதோ, அமெரிக்காவில் நடந்த ஒரு சம்பவம், நமக்கு அதற்கே பதில் சொல்கிறது!
"நம்ம ஆளுக்கு வேலை எங்கயாவது ரிலாக்ஸா இருந்தா, உடனே dress code-னு கட்டுப்பாடுகள் வருவதை பார்த்திருக்கிறோம். ஆனா, அது மாதிரியே சில நேரம், அந்த கட்டுப்பாடுகளையே கலாய்க்கும் ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தா? அதுதான் இந்தக் கதையின் சுவாரஸ்யம்.
ஒரு மூன்று மணி நேரம் தொலைவில் ட்ரெயினிங் நடத்திக்கிட்டிருந்த ஒருத்தர், வேலை ரொம்ப காம்பானியா நடந்தது. டிரஸ் கோடு என்பது ஜீன்ஸ் மட்டும் கட்டாயம் – அதுவும் நம்ம ஊரில் போலவே, உடம்புக்கு எதுவும் பதறாத நிலையில்! இந்த டிரெயினிங்குக்கு முன்னே, எதுவும் சொல்லாம, இரவு 9 மணிக்கு 'நாளைக்கு காலர் சட்டை கட்டாயம்'னு வாட்ஸ்அப்பில் ஒரு மெசேஜ்! சோம்வாரம் காலை 7 மணிக்குச் கிளாஸ், ஆனா முன்னாடியே சொல்லல, வீட்டுக்கும் மூன்று மணி நேரம் தூரம் – நம்ம ஆளுக்கு கோபமா, சிரிப்பா தெரியாம போச்சு.
"அண்ணே, உங்க லெவல்ல ராணுவத்தில் எப்போயுமே ரொம்ப ஸீரியஸா தான் இருக்கும் போல தெரியும்ல? ஆனா அந்த சீரியஸான இடத்தில கூட சில சமயங்களில் சிரிப்பும், சமயங்களில் சும்மா மனசு கலங்க வைக்கும் சம்பவங்களும் நடக்கும். இதோ, அந்த மாதிரி ஒரு கதை தான் இன்று!"
எந்த வீட்டிலும், பாட்டி வீட்டுக்கு போனாலே பழைய ஆல்பங்களை எடுத்து உட்கார்ந்து, அந்த நாட்களைக் கதையாக்கும் பழக்கம் எல்லாருக்கும் தெரியும். அந்த அடுக்கில் எப்போதாவது ஒரு நம் சின்ன வயசு படத்தை பார்த்து, அக்கா, மாமா, அத்தை பிள்ளைகள் எல்லாம் "பார், பார்!" என்று கிண்டல் பண்ண ஆரம்பிச்சா, மனசு எவ்வளவு எரிச்சலா இருக்கும்? அந்த நேரத்தில் ஒருவர் உங்களை புரிந்துகொண்டு, உங்களுக்காக நியாயம் பேசினா, அந்த நிம்மதி சொன்னா மட்டும் தான் புரியும்!
நம்ம ஊரிலே “ஏதோ ஒரு சின்ன விஷயம் பெரிய பஞ்சாயத்து ஆயிடுச்சு”ன்னு சொல்வதுண்டு. ஆனா, இப்போ உலக அளவிலே ஒரு விஷயம் நடந்திருக்கு – அது ஒரு நாளுக்கெல்லாம் பேச்சு போகும் விஷயம் இல்ல; விக்கிப்பீடியாவோட ‘மாலிஷியஸ் கம்பிளையன்ஸ்’ தான் காரணம்!
ஒரு போர்ச்சுகீஸ் தொழிலதிபர் கெய்ஸர் டி பாசோ (Caesar DePaço) தான் இந்தக் கதையோட ஹீரோ – அல்லது வில்லன் என்று சொல்றதா தெரியல. அவரைப் பற்றிய சில சர்ச்சைக்குரிய தகவல்களை விக்கிப்பீடியா தன்னோட பக்கத்தில் போட்டிருந்தது. அதனாலே அவர் நீதிமன்றத்தில போய், “எனக்கு இவங்க என்னை கள்ளமாக காட்டுறாங்க!”ன்னு வழக்கு போட்டார். போர்ச்சுகல் நீதிமன்றம், விக்கிப்பீடியா அந்த தகவல்களை நீக்கணும், மீண்டும் சேர்க்க கூடாது என்று உத்தரவிட்டது.
அலுவலக வாழ்க்கை என்பதே நம்மில் பலருக்கு ‘சும்மா வேலை செஞ்சா போதும்’ன்னு நினைப்பவர்களுக்கு, நெடுநேர கூட்டம், காப்பி எடுப்பது, அலுவலகக் கிசுகிசு, சும்மா உட்கார்ந்து பார்ப்பது என்று பலவித அனுபவங்களைத் தரக்கூடியது. ஆனா, இந்த பதிவு வாசிக்கும்போது, “இந்த மாதிரி boss-கள் நம்ம ஊரிலயும் இருக்காங்கப்பா!”ன்னு நிச்சயம் நினைவு வரும்.
ஒரு கட்டிட புதுப்பிப்பு காரணமாக, ஒரு நிறுவன ஊழியர்கள் பழைய அலுவலகத்திலிருந்து புதிய இடத்துக்கு மாற்றப்பட்டார்கள். கார்பார்க் கார்டு பிரச்சனை, நேரத்திற்கு நேரம் அலுவலகக் கதவின் முன்னால் நின்று, “சார், எனக்கு கார்டு கிடையாது...”ன்னு சொல்லும் நிலைமை, உங்களுக்கு எப்போதாவது வந்திருக்கு? இந்த கதையில் வரும் ஊழியருக்கு அது ரொம்பவே சுவாரசியமான அனுபவமா போயிருக்கு!
“தாயானவள் தான் எல்லாமும்!” – இந்த பழமொழியை நம்ம ஊரில் அதிகம் கேட்டிருப்போம். ஆனா அந்த தாயானவள் சில சமயம் எல்லாம் இல்லாம போயிடுவாங்க. குடும்பத்தில் அன்போடு நடந்துகொள்வது முக்கியம். ஆனா சில சமயம் சிலர் நம்மை தவிர்க்கிறாங்க, நம்ம செய்த நட்பும் அன்பும் மதிப்பிட மாட்டாங்க. இது தான் அமெரிக்காவிலிருந்து வந்த ரெடிட் கதையின் வித்தியாசம்!
ஒரு பெண்ணுக்கு அவங்க அம்மா, தாயாக இல்லாமல் “தோஷக்காரர்” மாதிரி நடந்துகொண்டார். எவ்வளவு அன்பும், பரிசும் கொடுத்தாலும், இதயத்தில் இடம் கிடைக்கவில்லை. ஒரு நாள், அந்த அம்மா சொன்னதிலிருந்து, மகள் எடுத்த பழிவாங்கும் முடிவு நம்ம ஊர் குடும்பங்களிலேயே சிந்திக்க வைக்கும்.
"மாமா, நம்ம வீட்டுக்கு பக்கத்தில் உள்ளவர் வேலையைக் காட்டியே ஆகிவிட்டார்!" — இந்த மாதிரி ஒரு வார்த்தையை நம்மில் பலர் கூறியிருப்போம். வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு ‘பாபு’ மாதிரி பக்கத்து வீட்டுக்காரர் இருப்பார்கள். அவர்களுக்கே ஏற்ற மாதிரியான ஒரு அற்புதமான கதையைத்தான் இன்று உங்களுக்கு சொல்லப் போகிறேன்.
ஒரு கல்லூரி மாணவன், பணம் குறைவாக இருந்தாலும், தனக்காக ஒரு வீடு வாடகைக்கு எடுத்து, சுயமாக வாழ்கிறான். அந்த வீட்டுக்கு அருகில் இரண்டு பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள். ஒன்றை விட்டால், இன்னொன்று – பாப் – நம்ம ஊர் “தாத்தா ராசா” மாதிரி, எல்லா விஷயத்திலும் தலையிடும் வகை.
இந்த பாப், நம்ம கதாநாயகனின் வீட்டு பூங்காவில் உள்ள டாண்டிலைன் (dandelion) பூக்கள் மீது ஆத்திரம். "இந்த பூக்கள் நம்ம ஊர் மரியாதையை கெடுக்குது! நீ ஏன் பூச்சிக்கொல்லி ஊற்றலை?" என்று அடிக்கடி நம்ம ஹீரோவை திட்டுவார். ஏற்கனவே கல்லூரி செலவுகளுக்கே சிரமம். பூச்சிக்கொல்லி விலை உயர்ந்தது மட்டும் இல்லை, அதனால் சுற்றுச்சூழலுக்கும் தீங்கு. நம்ம ஹீரோவும் இயற்கையை நேசிப்பவர்; பச்சை புல்லும், கிளிகள் பாடும் நிலமும் அவருக்குப் பிடிக்கும்.
நமஸ்காரம் நண்பர்களே! "கற்றது கைமண் அளவு, கல்லாதது உலகளவு" என்பார்கள். ஆனால், அந்தக் கற்றதை அடிப்படையாகக் கொண்டு வாழ்க்கை நடத்தும் ஆசிரியர் ஒருவர், பள்ளிக்கூட வேலை முடிந்ததும், அமெரிக்கா அரிசோனா மாநிலத்தில் உள்ள ஒரு டெல்லி கடையில் இரவு வேலை பார்க்கிறார். இந்தக் கதையை வாசித்ததும், நம் ஊரில் ‘இருதலை பாம்பு’ மாதிரி இரண்டு வேலையைச் செய்து பசிக்காகக்கூட ஓயாமல் உழைக்கும் மக்களை நினைவு கூர்ந்தேன். ஆனால், இங்குள்ள விஷயம் வேற மாதிரி – பாத்திரம் கழுவும் விதிமுறையில் நடந்த காமெடி கலாட்டா தான்!
"ஏய், காரு பழுது கிடையாதுனா ரெண்டு நாள் ஓட்டுறதுக்கூட பயம்!" – நம்ம ஊரில் சொந்த அனுபவம் இல்லாதவங்க யாரும் இல்லை. பழைய வண்டி வாங்கி, சரி செய்யும் போது, மெக்கானிக்காரர் சொன்ன ஒரு விலை, கடைசியில் கொடுக்கும் விலை – வானத்துக்கு போய் விடும். இது ஒரு அமெரிக்கரின் அனுபவமா? இல்ல, நம்ம ஊரிலேயே நடந்ததா? இதை படிச்சதும், "நீங்க சொன்ன விலையில்தான் பணம் தருவேன், இல்லன்னா வண்டி உங்களுக்குத்தான்!"ன்னு நம்மையும் சொல்லணும்னு தோணும்.