1970களில், இங்கிலாந்தில் ஒரு சாதாரண நாளில், ராயல் மெயிலில் (அந்த நாட்டின் தபால் துறை) வேலை பார்த்த அப்பாவி ஒரு தமிழனாக உங்கள் மனதில் தோன்றும். ஆனால், அவர் வேலை செய்த இடத்தில் நடந்தது மட்டும் சற்று வித்தியாசம். அங்கே, "முடியை கட்டிக்கோ!" என்கிற உத்தரவுடன் வந்த மேனேஜருக்கு அவர் கொடுத்த பதிலடி – நம்ம ஊரு காமெடி பாணியில் சொன்னால், "சிரிப்பில் சாய்ந்திருக்கும்"!
வலைப்பதிவில் பகிரப்பட்ட இந்த சம்பவம், தபால்காரராக இருந்த அந்த அப்பாவின் வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல திருப்புமுனை. அந்த காலத்தில் இங்கிலாந்திலும் பல இளைஞர்கள் நீளமான தலைமுடியைக் கொண்டிருந்தார்கள். தமிழ் நாட்டில் 80களில் "ரஜினி ஹேர் ஸ்டைல்", "மகேஷ் பாபு ஹேர் ஸ்டைல்" என பிரபலமாக இருந்தது போல, அங்கும் அது ஒரு ஃபேஷன்.
நண்பர்களே வணக்கம்!
நமக்கெல்லாம் ஒரே மாதிரி ஒரு அனுபவம் இருக்குமே – "நீங்க இன்னும் சின்னவர், சீனியர் வந்தா அவருக்கு முன்னுரிமை!" என்ற பெயரில் நம்முடைய உரிமைகளை தொலைச்சு விடுறாங்க. ஆனா, அந்த சீனியார் யாரு, எவ்வளவு பழையவர், இவருக்கு என்ன உரிமை? இதெல்லாம் எப்போவே தெரியாது. இப்படி ஒரு கதைதான், ஒரு அமெரிக்க ஃபாஸ்ட் ஃபுட் கடையில் நடந்திருக்கிறது. நம்ம ஊர் வேலைக்காரர்கள் அனுபவிக்கிற அவமானம் அங்கேயும் இருக்கு போல, ஆனா இந்த கதையை சொல்லிக்கொடுப்பது பாருங்க – நம்ம ஊர் மாமா மாதிரி சாமானிய ஊழியர், ஆனா அடிச்சு காட்டி இருக்கார்!
எங்கள் நண்பனான டிராஷ்-பாண்டாவை சந்திக்கவும், நமது சமூகத்தை சுத்தமாக வைத்திருப்பதற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பெரிய கார்டூன் கதாபாத்திரம்! குப்பை சேகரிப்பு உலகில் இருந்து காளைச்சுவையான கதைகளை பகிரும் சுகாதார பொறியாளரின் பயணத்தில் இணைவோம்.
தமிழகத்தில், வீட்டின் முன்னால் குப்பை வைக்குறது ஒரு பெரிய விஷயம்தான். எங்க ஊர்ல குப்பை வைக்கும் இடத்தில கூட வீட்டுக்காரங்க புலம்புவாங்க, "யாராடா இந்த பக்கத்து வீட்டு குப்பை நம்ம வாசலில் போட்டிருக்கானுக?" என்று! ஆனா, அமெரிக்காவில் (அல்லது வேறு வெளிநாட்டு ஊர்களில்), இந்த குப்பை சேகரிப்புக்கு தனி விதிமுறைகள், டெக்னாலஜி எல்லாமே இருக்கிறதாம். அந்த அனுபவத்தோட ஒரு அட்டகாசமான கதை தான் இங்க படிக்க போறீங்க.
ஒரு ஊருக்கே தெரியும் "Trash Panda" (அதாவது நம்ம குப்பை சேகரிப்பாளரு) ஒரு நாள் நேரில் நடந்த அனுபவத்தை சொல்லியிருக்கிறார். "நீங்க எங்க குப்பையை மட்டும் ஒர் இடத்தில் வச்சிருக்கணும், வேற எதுவும் கூட இருக்கக் கூடாது" – இதுதான் அவரு சொல்லும் முக்கியமான விதி.
1970களின் உண்மையைப் பிரதிபலிக்கும் இந்த திரைச்சீட்டில், நீண்ட முடி கொண்ட அஞ்சலியாளர் வேலைத்தளத்தில் எதிர்கொள்ளும் சவால்களை வெளிப்படுத்துகிறது. தனிப்பட்ட ஸ்டைல் மற்றும் தொழில்முறை எதிர்பார்ப்புகள் எவ்வாறு மோதுகின்றன என்பதற்கான நினைவூட்டல்!
70களில் முடி நீளமா இருந்தா போதும், வேலைக்காரன் ஆனா கூட மேலாளர்கள் எப்படியாவது குறை சொல்லி விடுவாங்க. என்னோட அப்பா வெளியூர்ல இல்ல, நம்ம ஊர்ல தான் இருந்தா, "இந்த பையன் நல்லா வளர்ந்து இருக்கானே!"ன்னு சொல்வாங்க. ஆனா பிரிட்டனில், ராயல் மேயில் (அதாவது அங்குல நம்ம போல தபால் அலுவலகம்) வேலை பார்த்த காலத்தில், என் அப்பாவுக்கு ஒரு ஜாம்பவான் மாதிரி அனுபவம் நடந்துருக்கு.
இந்த கலர்பூட்டிய கார்டூன்-3D காட்சியில், புதிய HOA விதிகள் அமலுக்கு வந்த போது எங்கள் அமைதியான townhouse சமூகத்தில் மோதல்கள் எழுகிறது. மார்கஸின் கடுமையான அணுகுமுறையால் எல்லாம் மாறுமா?
அதிகாரம் கொண்டவர்களும், விதிகள் பிடித்தவர்களும் எங்கேயும் ஒழுங்கு கட்டும் பெயரில் கல்யாணம் கட்டிடுவாங்க. ஆனால், அந்தக் கட்டுப்பாடுகள் எல்லாம் எப்போதும் நல்ல முடிவுகளையே தருமா? இதோ, அமெரிக்காவின் ஐடஹோ நகரத்தில் நடந்த ஒரு சம்பவம், நம் தமிழ் வாசகர்களுக்கும் பக்கா சிரிப்பை ஏற்படுத்தும்.
நம் ஊரிலே ‘அரசாங்கம்’ என்றால், ஊராட்சி, நகராட்சி, வார்டு உறுப்பினர் என வரிசை. அங்கோ, அமெரிக்காவில் ‘HOA’ (Home Owners Association) என்பதொரு குடியிருப்புத் தாளாளர் குழு. நம்ம ஊர் ‘அப்பார்ட்மென்ட் அஸ்ஸோசியேஷன்’ மாதிரி தான். பொதுவாக இந்த குழு, சுத்தம், தோட்டம், பாதுகாப்பு மாதிரி சில பொது வேலைகளுக்குத்தான் கவனம் செலுத்தும்.
ஆனால், இந்த கதை சுவாரசியமா போனது, புதுசு Marcus என்ற ஒரு இணைநகரர், குடியேறி, உடனே HOA board-ல் சேர்ந்து, ‘சட்டம் சொன்னா சட்டம்தான்!’ என்று ஆரம்பித்தார். இப்போது பாருங்க, Marcus வந்த நாளிலிருந்தே, எல்லா வீட்டிலும் விதி மீறல்கள் கண்டுபிடித்து, அபராதக் கடிதம் அனுப்ப ஆரம்பித்தார்.
ஒரு வீட்டிலுள்ள அம்மாவுக்கு, வாசற்படி மாட் பழுப்பு கலரல்ல, கறுப்பு அல்லது பழுப்பு கலர் இல்லாததற்காக அபராதம் வந்துவிட்டது. இன்னொரு வீட்டில், காரின் முனை 3 இஞ்ச் வெளியே நின்றது என்பதற்காகவும் அபராதம்! நம்ம கதாநாயகன் வீட்டில், பையன் பள்ளியிலிருந்து வந்தபோது ஸ்கேட் போர்டு வாசலில் நாலு மணி நேரம் தூங்கியதற்காகவே ‘recreational equipment must be stored out of sight’ என்று அபராதம்.
நம்ம ஆளோ, Marcus-ஐ நேரில் கேட்டார்: "சிறிய விஷயங்களுக்கு ஒரு வார்னிங் குடுத்து விட்டா போச்சுல்ல?" Marcus சொன்னார், “விதி என்றால் விதிதான். ஒரு விதியில் தளர்ச்சி கொடுத்தா எல்லாம் தப்பும்.”
இங்கதான், நம் தமிழ் மக்கள் கைதட்டும் இடம். Marcus போலே ஒரு ‘சட்டம் சொன்னா சட்டம் தான்’ ஆளுக்கு, நம்ம ஊரு பையன் என்ன பண்ணுவான்? கம்பீரமா, 47 பக்க HOA விதிகளை வாசிச்சு, Marcus உட்பட எல்லாரும் அனுசரிக்காத விதிகளை கிளம்ப ஆரம்பிச்சார்!
இந்த புகைப்படத்தில், ஒரு வேளாண்மை ஊழியர் கடுமையான வேலை சூழலின் சவால்களைப் பற்றி சிந்திக்கிறார். உடனடிக் கிடைக்கும் இடைவெளிகள் மறுக்கப்படும் மற்றும் அனேகங்களைப் பார்க்கும் போது, அங்கு உள்ள மாறுபாட்டின் விளைவுகளை உணர்ந்துள்ளார். சேவைகளில் உள்ள அனைவருக்கும் நியாயமான நடத்தையைப் பெறுவதற்கான போராட்டம் நெருக்கமாகவும், தொடர்பானதாகவும் உள்ளது.
"நீங்க எவ்வளவு வருடம் இந்த வேலை பார்க்கறீங்க?" என்ற கேள்வி, நம்ம ஊரில் கூட பலர் கேட்டிருப்போம். "பத்தாண்டு ஆச்சு அண்ணா, ஆனா சம்பளம் எப்படியும் புதியவங்க மாதிரிதான்!" என்று பதில் வரும். இப்படி வேலை இடங்களில் மூத்த ஊழியருக்கான மதிப்பு, உரிமை, சம்பளம் – எல்லாத்தையும் மேலாளர்களே தீர்மானிக்கிறார்கள். ஆனா, அந்த உரிமை எங்க போகுது? இன்று நாம் பார்க்கப்போகும் கதை, வெறும் சம்பளப் பிரச்சனை இல்லை; உரிமைக்காக சிரித்து போராடிய ஒருத்தரின் சுவையான அனுபவம்!
ஒரு அமெரிக்க உணவகத்தில் நாலு வருஷம் கழித்து, ‘மூத்த ஊழியன்’ என்ற பட்டம் வாங்கினவரே நம்ம கதாநாயகன். ஒவ்வொரு வருடமும், கிரிஸ்துமஸ் வாரம் விடுமுறை கேட்டா மேலாளர் “seniority”–னு சொல்லி திருப்பி விடுவாராம். ஆனா, இந்த ஆண்டோ, தன் மேலாளரைத் தவிர மற்ற எல்லாரும் போயிட்டாங்க – குட்டி புது ஊழியர்கள் மட்டும் இருக்காங்க. இந்த முறை கூட, ஆகஸ்ட்டிலேயே விடுமுறை கேட்டும், புது ஊழியர்கள் எல்லாருக்கும் கிரிஸ்துமஸ் விடுமுறை கிடைச்சு, நம்மவர் மட்டும் திருப்பி அனுப்பப்பட்டார். காரணம்? “அவங்களுக்கு குட்டி பசங்க இருக்காங்க...நீங்க குழந்தை இல்லையா? Team player-ஆ இருக்கணும்!” – மேலாளர் சொன்னார்.
வணக்கம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊர்ல வங்கிக்கு போனாலே, "வாடிக்கையாளர் தேவையென்றா வாங்க, இல்லைன்னா பக்கத்துல இருக்குற Sir/Madam-க்கு போயி கேளுங்க"ன்னு சொல்லுறத நம்ம எல்லாருக்குமே பழக்கம்தானே? ஆனா, சில சமயம், வாடிக்கையாளர்களின் "நான் சொல்வதுதான் சரி" அட்டாக், வங்கிப் பணியாளர்களை எப்படியெல்லாம் சிரிக்க வைக்கும் என்பதற்கு ஒரு சூப்பர் கதை இதோ!
இந்த உயிருள்ள அனிமே காட்சியில், ஒரு வங்கியாளர் கடுமையான வாடிக்கையாளரை எதிர்கொண்டு தகவல்களை மீண்டும் மீண்டும் கூறுவதால் ஏற்படும் கவலைகளை எதிர்கொள்கிறார். வாடிக்கையாளர் சேவையில் நிகழும் எதிர்பாராத தருணங்கள் மற்றும் வேலைச்சூழலின் கதை குறித்து எனது அனுபவத்தைப் படிக்கவும்!
பொதுவாகவே நம் ஊரில் “வாடிக்கையாளர் ராஜா” என்று சொல்வது உண்டு. ஆனால், ராஜாவுக்கு சாமானிய மக்கள் அறிவுரையை கேட்டால் கூட, கேட்கும் முறையிலியே அவர் சாம்ராஜ்யம் காட்டுவார். இதே மாதிரி ஒரு சுவையான சம்பவம் ஒரு வெளிநாட்டு வங்கியில் நடந்திருக்கிறது. அந்த சம்பவத்தை நம் தமிழ் வாசகர்களுக்காக சுவாரஸ்யமாக சொல்லப்போகிறேன்.
உங்களுக்கே தெரியும், வங்கியில் செல்வதற்கே நமக்கு ஒரே கஷ்டம். 'டோக்கன்', 'கியூ', 'காசு எடுக்க அனுமதி', எல்லாமே ஒரு பெரிய டிராமா தான். அதிலும், வங்கியில் பணிபுரியும் ஊழியர்களுக்குத் தான் பைத்தியமே அதிகம் வரும். அதுதான், அவங்க எல்லாம் கணக்கு கணக்கா பேசுவாங்க. ஆனா, எல்லா வாடிக்கையாளர்கள் கேட்கும் பதிலுக்கு ஒரே மாதிரி பதில் வந்தாலும், அவர்களுக்கு நூறு சந்தேகங்கள்.
இந்த உற்சாகமான 3D கார்டூன் காட்சியில், மாணவர்கள் குழு நிரலாக்க திட்டத்தின் உயர்வுகள் மற்றும் கீழ்வீழ்வுகளை அறிகிறார்கள், தொழில்நுட்பத் துறையில் ஒத்துழைப்பு மற்றும் தகவல்தொடர்பு的重要த்தை கண்டுபிடிக்கிறார்கள்.
இன்றைய பிளாக் பதிவு ஒரு சுவையான பாடம். நாம் எப்போது ஒரே குழுவில் சேர்ந்து வேலை செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லும்போது, சிலர் மட்டும் "நான் தனியா தான் செய்யப் போறேன்!" என்று குரலெழுப்புவார்கள். அப்படி பிடிவாதம் பிடித்த ஒரு மாணவரின் கதையைச் சொல்கிறேன். இது ‘என் கண்ணில் எறும்பு பட்டு, உன் கண்ணில் யானை’ என்று சொல்வதை நினைவூட்டுகிறது!
முதலில், இது ஒரு கணினி அறிவியல் பாட நெறியில் நடந்த நிகழ்ச்சி. அந்த வகுப்பை நடத்தும் ஆசிரியர், மாணவர்கள் குழுக்களாக சேர்ந்து ஒரு சின்ன project செய்யச் சொல்கிறார். நம்ம ஊரில் மாதிரி, "குழு வேலை" என்றால் சிலர் கையில் கடலை வைத்து, மற்றவர்கள் வேலை செய்யும் போகும். ஆனால் இங்கு, குழு ஒத்துழைப்பு, ஒழுங்கு, பகிர்ந்து கொள்வது எல்லாம் முக்கியம். எந்த ஒரு IT வேலைக்குப் போனாலும், அநேகமாக குழு பண்பாட்டே அடிப்படை.
இந்த உயிரூட்டும் அனிமேஷன் காட்சியில், ஒரு குடும்பம் தங்கள் உள்ளூர் ஆலயத்தின் முன் gathered இருக்கிறது, ஞாயிறு காலை சமூகத்தின் நிமிர்ந்த வெப்பத்தை அனுபவிக்கிறது. மாறுபட்ட நம்பிக்கைகள் இருந்தாலும், அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக ஒன்றிணைந்து, நினைவுகளில் நிலைத்த நினைவுகளை உருவாக்குகின்றனர்.
நமது வீட்டில் உள்ள பாத்திரங்கள் பற்றிய சண்டைகளை எல்லோரும் அனுபவித்து இருப்பீர்கள். “இந்தக் கப்புகளுக்கு வேலை என்ன?” – அப்படியும், “இதுவரை எத்தனை பேருக்கு தேநீர் ஊத்தி இருக்கீங்க?” – அப்படியும் கேள்விகள் வரும். ஆனா, அந்தக் கப்புகள் எங்க போகும், அவை எப்படி ஒரு புதிய வாழ்க்கை ஆரம்பிக்கின்றன என்பதைக் கேட்டிருப்பீர்களா?
இதோ, நான் சொல்கிறேன், ஒரு சாமானிய குடும்ப மனிதனின் சின்ன புரட்சி எப்படி நடந்தது!
