அலுவலகம் என்றாலே மிக்ஸி மாதிரி தான் – வேலை பேசுவோரும், வீணாக கதை பேசுவோரும், ரொம்பவே அறிவாளி போல நடிப்போரும், என எல்லா வகை மனிதர்களும் இருப்பார்கள். அதில், லஞ்ச் நேரம் தனி ருசி! சாப்பாடு விட, கதை தான் அதிகம். அப்படிப்பட்ட ஒரு லஞ்ச் நேரத்தில், எங்கள் அலுவலகத்தில் நடந்த ஒரு சம்பவம் தான் இன்று உங்கள் முன்னால்.
வணக்கம் நண்பர்களே! வாழ்க்கையில் சிரிப்பும், கோபமும், மன அழுத்தமும் எல்லாம் கலந்து வரும் சில கதைகள் உண்டு. அப்படி ஒரு அமெரிக்கக் குடும்பத்தில் நடந்த நகைச்சுவை, சோக கலந்த, விடுதலையின் கதை இது. என் அம்மா, பதின்மூன்று வருடங்கள் ‘கெவின்’ என்பவருடன் வாழ்ந்து, இனி சுதந்திரமாக இருக்கிறார். இந்தக் கதையை எழுதும் மகிழ்ச்சி எனக்கு மட்டுமல்ல, உங்களுக்கும் சிரிப்பையும் சிந்தனையையும் தரும் என நம்புகிறேன்.
நம்ம ஊரு கடைகளுக்கு வந்து, அஜீபா காரணம் சொல்லி தப்பிக்க முயற்சிக்கிறவங்க உங்க வாழ்க்கையில கண்டிருக்கீங்களா? அப்படி ஒரு ஜாலி சம்பவம் தான் இந்த பதிவு. கடை ஊழியர் ஒருத்தர், கடை திருட்டில பிடிபட்ட ஒருவர் கொடுத்த ‘காரணம்’ கேட்டதும், நம்ம ஊரு இயக்குநர் சுந்தர் சி-யே கூட கதை சொல்ல வர மாட்டாரு போலிருக்கு!
நமக்கு எல்லாம் வேலைக்கு போனாலே, சமயத்தில் பஞ்சாயத்து, சம்பளம், மேலாளர்கள் என்று எதையாவது சந்திக்க நேரிடும். ஆனா, சில சமயம் நம்ம ஊரு பசங்க மாதிரி, வெளிநாட்டுலயும் "கேவின்" மாதிரி கேரக்டர்கள் உண்டு. அவர்களின் செயல், "இந்த மாதிரி யோசிக்க முடியுமா?"னு ஆச்சர்யப்பட்டு நம்மை சிரிக்க வைக்கும்.
இங்க ஒரு ரிட்டெயில் கடையில் வேலை பார்க்கும் ஒருவர் சொன்ன சம்பவம் – அவரோட பக்கத்து ஊழியர் கேவின், ஒரு சின்ன இடைவேளைக்காக வெளியே போய், மெக்டொனால்ட்ஸ் (அதாவது, நம்ம ஊருல பழையதான் ஸ்டைல் "பஜ்ஜி கடை" போல) ஸ்நாக்ஸ் சாப்பிட போய், வேலைவிட்டுப் போனாராம்!
நமக்கெல்லாம் தெரியும், நூலகம் என்றால் அமைதி, அறிவியல், புத்தக வாசிப்பு... ஆனா அந்த அமைதியிலயும் சிலர் புலி போல புகுந்து, கதையை சீனிமா மாதிரி மாற்றிவிடுவார்கள். அப்படி தான் இந்த "கேவின்" என்பவர் செய்த காரியத்தால் ஒரு நாள் முழுக்க நூலகம் கலகலப்பாகி போயிற்று. நம்ம ஊரிலே ‘வெய்ப்பிங்’ (வெளியில் புகை போடுறது இல்ல, புகைபோன்ற வாஷ்ட்டை வெளியே விடுறது) மீதான கடுமையான சட்டங்கள் இருக்குற நகரம் இது. அந்த நகரத்திலயே, கேவின் சாமியார் நூலகத்திலே எல்லாருக்குமே முன்னாலே வெய்ப்பிங் பண்ண ஆரம்பிச்சாராம்!
"பாஸ், இந்தக் கணினி ரொம்ப தூரமா இருக்கு... அதான் சத்தம் போட்டு பேசுறேன்!" – இதை ஒரு காலேஜ் மாணவன் சொன்னா நாம சிரிப்போம். ஆனா, அந்த ஆளு ஒரு பிஎச்.டி வைத்த 70 வயது மூத்த ஆராய்ச்சி நிபுணர் என்றால்? இதுதான் இந்தக் கதையின் ஹீரோ, ‘கெவின்’! வாழ்க்கையில் ‘படித்தாலும் பணி செய்யத் தெரியாதவங்க’ என்றொரு வகை இருக்கிறது. அவர்களுக்காகவே இந்த பதிவை எழுதணும் போல இருக்கு!
நாம் எல்லாம் அலுவலகங்களில் வேலை பார்த்து பார்ப்போம் – சிலர் புத்திசாலிகள், சிலர் வேலையை தாங்கிக்கொள்வதற்காகவே இருப்பவர்கள். ஆனா, இந்த கெவின் மாதிரி ஒருத்தரை பார்த்தா, ‘அந்த certificate எல்லாம் எப்படிச் சம்பாதிச்சாரு?’ என்கிறது பெரிய கேள்வி!
நம்ம ஊர் தனக்கு தனக்கே ஒரு தனி சுவை. ஆனா, அமெரிக்காவில் திரையரங்கில் வேலை பார்த்த அனுபவம் நம்மள விட குறையுமா? அங்கும் நம்ம ஊரு "கெவின்" மாதிரி வேலையிலே ஓவரா சோறு சாப்பிடுறவங்க இருக்காங்க. இந்த கதையை படிக்கிறீங்கன்னா, அங்கயும் நம்ம ஊரு ஊழியர்கள் மாதிரி "சமையல்" செய்றவங்க இருக்காங்கனு நிச்சயம் புரியும்!
இந்தக் கதை, ஒரு திரையரங்கில் நடந்தது. நம்ம கதையின் ஹீரோ - இல்ல ஹீரோனா சொல்ல முடியாது, ஆனா "கெவின்" தான் - அங்க வேலை பார்த்தபோது நடந்த வேடிக்கையான சம்பவங்கள், உங்க காலை வேலையில கொஞ்சம் சிரிப்பு வர வைக்கத்தான்!
எந்த ஒரு பெண்ணுக்கும் வாழ்க்கையில் சில தவறான முடிவுகள் எடுத்து விட்டோம் என்று நினைத்து மனம் பதறும் தருணங்கள் இருக்கும். ஆனால் அந்தத் தவறுகள், நம்மை சிரிக்கவைக்கும் கதைகளாகவும், வாழ்வின் பாடமாகவும் மாறும்! என் வாழ்க்கையில் ‘கெவின்’ வந்தது அப்படித்தான். ஒரு காலத்தில் மனம் சோர்ந்து, தனிமையில் இருந்த போது, ஒரு நிம்மதியான தங்குமிடம், அன்பு என்று நினைத்து திருமணம் செய்தேன். ஆனால் அந்த வாழ்க்கை ‘சாம்பார்’ மாதிரி இருந்தது – ஒவ்வொரு ஊற்றிலும் புதிய சுவை!
எப்போதும் அமெரிக்க பள்ளிக் கல்வி முறையைப் பற்றி படிப்போம், கேள்விப்படுவோம். ஆனால், அங்கும் “இட்லி சாம்பார்” மாதிரி சில தவறுகள் நடக்காமல் இல்லை. “எங்க வீட்டு பசங்க பள்ளி மாற்றப் போறாங்க!” என்று ஒரு அமெரிக்க அம்மா ஆனந்தமா ஆரம்பிச்ச கதையில, பள்ளி நிர்வாகி கேட்ட கேள்விகள் கேட்டுப் பையன் சிரித்துட்டேன்! நம்ம ஊர் அரசு அலுவலகத்துல, “அடங்கலையா, இந்த ஆவணத்துக்கு ரொம்ப நாள் ஆயிற்றே!” என்று சொல்லி, பழைய பத்திரத்தைத் திருப்பி அனுப்புறாங்க இல்லையா? அப்படியே இங்கும் நடந்துடுச்சு!
இன்று உங்கட்கு ஒரு சிரிப்பும், சிந்தனையும் தரக்கூடிய கதை சொல்லப் போறேன். நம்ம ஊர்ல தண்ணி பங்க் (பெட்ரோல் பங்க்)ல வேலை பார்த்து பார்த்து, வாடிக்கையாளர்களோட ஆனந்தம், குழப்பம், கோபம் எல்லாத்தையும் அனுபவிச்சிருப்பீங்க. ஆனா, இந்த கதையை படிச்சீங்கனா, "ஏய் சாமி! நம்ம பக்கம் இப்படிப்பட்டவங்க வரலையே!"ன்னு சொல்லி சிரிச்சுடுவீங்க.