நம்ம ஊர் ஆளுகளுக்கு ‘அண்ணா, ஒரு காப்பி கொடுங்க’ன்னு சொன்னா, அடுத்த நிமிஷமே சிரிச்சுகிட்டே வாங்கித் தருவாங்க. ஆனா, உலகத்துல எல்லா இடத்திலும் அப்படியே இல்ல; சில இடத்துல ‘கடிமை’யும், ‘அதிகாரம்’யும் ஒரே கூட்டணி போல் இருந்திருக்கும். இந்தக் கதையும் அப்படித்தான் – கடையை வைத்துக் கொண்டு உரிமை எடுத்துக்கொள்ளும் ஓர் அண்டை ‘கேறன்’க்கு (வழக்கமான ஓவர் சீன் அக்கா) ஒரு ‘C’ என்னும் நவீனப் பெண்மணி கொடுத்த சிறிய பழி!
அலுவலகம் என்றாலே எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி அனுபவம் வராது. ஒருவருக்கு அது வேலை செய்யும் இடம்; இன்னொருவருக்கு, நாடகம் நடக்கும் அரங்கம்! அப்படிப்பட்ட ஒரு அலுவலகத்தில் நடந்த ஒரு சின்ன பதிலடி கதை தான் இன்று நம்ம பக்கத்து வீட்டு ரமணி கதை மாதிரி நம்ம பார்வைக்கு வந்திருக்குது.
ஒரு சின்ன நிறுவனத்தில், கணக்கு மற்றும் ஊதியம் பார்த்து, பத்துப் பேர் வேலை செய்யும் அந்த அமைப்பில், ரிசெப்ஷனிஸ்ட் “கரேன்” தன்னை ராணியாக நினைத்து, சக ஊழியர்களை தேவையில்லாமல் கட்டுப்படுத்தி, தன்னிச்சையாக நடந்து கொண்டிருந்தாள். ‘நான் முதலாளியுடன் ஆரம்பத்திலிருந்தே இருக்கேன்’ என்கிற ஒரே காரணத்துக்கு, மற்றவர்களை குறைத்து பார்க்கும் பழக்கம். அலுவலகத்தில் இரண்டு நிமிஷம் தாமதமாக வந்தாலும், நேரம் பார்த்து அபாசமாக கை தூக்கி கடிகாரம் தட்டும் அந்த “கரேன்”!
வாடிக்கையாளர்கள் என்றாலே விதவிதம். ஒருவேளை பெரிய கடையில் வேலை பார்த்தால், அந்த அனுபவம் ஒரு முழு திரைப்படம் தான்! அது போல், ஒரு கடைக்காரரின் அனுபவம் சமீபத்தில் ரெடிட்-இல் வைரலானது. 'நான் அடிக்கடி ஒரு வாடிக்கையாளரிடம் ஐ.டி. கேட்கிறேன்' என்பதே அந்த கதையின் தலைப்பு. இந்த சம்பவத்திலேயே நம்ம தமிழ் வாசகர்களுக்கும் சிரிப்பும் சிந்தனையும் உண்டாகும்!
கடையில் விதிமுறைகள் பல. குறிப்பாக, மதுபானம் வாங்கும் போது வயது சரிபார்க்க வேண்டும் என்பது எல்லா நாட்டிலும் கடுமையாகவே உள்ளது. நம்ம ஊரிலே "சிறுவர்கள் சிகரெட் வாங்கினால் பக்கத்திலேயே போலீசாரை அழைக்கணும்" என்ற நிலை, அங்கும் அப்படித்தான். ஆனால் இந்த சம்பவத்தில், ஒரு 19 வயது வாடிக்கையாளர், 'நான் 14-வது வயதில் இருந்து இங்க தான் மதுபானம் வாங்குகிறேன்' என்று பெருமைப்பட, கடைக்காரர் 'இனிமேல் எப்போதும் உங்கள் ஐ.டி. கேட்பேன்...' என்று தீர்மானிக்கிறார்.
நம்ம ஊருக்கு வந்த பிறகு எல்லா இடங்களிலும் அமைதியா இருக்க முடியுமா? ரயிலில், பேருந்தில், மருத்துவமனை காத்திருப்பு அறையில் கூட, யாராவது ஸ்பீக்கர் போன் வைத்து முழு சத்தத்தில் பேசினாலும் நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்கள் பொறுத்துக்கொண்டு இருக்க வேண்டியதுதான்! ஆனா, எல்லா சமயத்திலும் நம்மத்தான் பொறுமை காக்கணுமா?
ஒரு உணவகத்தில், அதுவும் வெறுமனே இருந்த இடத்தில், யாராவது வந்து நம்ம பக்கத்திலேயே அமர்ந்துவிட்டால் எப்படி இருக்கும்? அதுவும், குழந்தை ஒன்று நம்மை தொந்தரவு செய்ய தொடங்கிவிட்டால்? பலருக்கும் இது பழக்கப்பட்ட அனுபவமே! ஆனா, அந்த நிமிஷம் எப்படிச் சமாளிப்பது என்பது தான் கலையைப் பார்க்கும் விஷயம். இன்றைய கதையில், ஒரு அமெரிக்க டாகோ பெல் உணவகத்தில் ஒரு தம்பதிக்கு நடந்த "petty revenge" சம்பவம், சிரிப்போடும் சிந்தனையோடும் உங்களிடம் பகிர்கிறேன்.
ஒரு நடுத்தர இரவில், லேசான குளிரிலும் மங்கலான வெளிச்சத்திலும், சொந்த ஊரை விட்டு பல ஆயிரம் மைல் தள்ளி அமெரிக்காவின் மெரீன் படை முகாமில், என் அப்பா ஒரு கார் ஓட்டிக்கொண்டு சென்றார். வழக்கம்போல் அமைதியாக இருந்த அந்தச் சாலை, அடுத்த சில நிமிடங்களில் ஒரு திரைப்படம் போல திருப்பம் எடுத்து விடும் என்று அவரே நினைக்கவில்லை!
“முட்டாளே! சினிமா பார்க்க வந்திருக்க, கைபேசி விளக்கு ஏன்?” – இது நம்மில் பலரின் மனதில் எழும் கேள்விதான். சினிமா ஹாலில் இருட்டில், அருகில் யாராவது கைபேசி பயன்படுத்தினால் அது சாட் சாட் என்று விழிக்கும் ஒளி நம்மை எவ்வளவு எரிச்சலூட்டும்! ஒருவேளை நீங்கள் அந்த நேரத்தில், ஹீரோ கலாபமா ஸ்டண்ட் போடுற வேளையில, பக்கத்திலிருந்து ஒரு பிள்ளை வாட்ஸ்அப்பில் ‘ஹாய்’ சொல்லிக்கிட்டிருப்பான். அந்த நேரத்தில உங்களுக்கு வரும் கோபம் ஒவ்வொரு தமிழ் ரசிகனுக்கும் பரிச்சயமானதே.
இந்த அனுபவத்தை ஆங்கிலத்தில் ஒருவர் Reddit-இல் பகிர்ந்திருக்கிறார். அவரோட 'பேட்டி ரெவஞ்ச்' ஸ்டைலை வாசிச்சதும், நம்ம ஊர் புத்திசாலி பழிவாங்கல்கள் நினைவுக்கு வந்தது. அந்த அனுபவத்தையும், அதில் வந்த கலகலமான கருத்துகளையும் இணைச்சு, நம்ம எழுத்து பாணியில் கொஞ்சம் ரசிச்சு பார்ப்போமா?
ஒரு வீட்டுல எல்லாரும் சேர்ந்து இருக்குறது அவ்வளவு இனிமையா இருக்குமா? அது யாரும் எல்லாருக்கும் உதவி பண்ணினா தான்! இல்லாட்டி ஒருத்தர் மட்டும் எல்லாவற்றையும் சுமக்க ஆரம்பிச்சா, நாளெல்லாம் போராட்டமா தான் ஆகும். அப்படித்தான் நம்ம கதையின் நாயகர் ஒரு பெரிய சோதனையை சந்திக்கிறாரு. குடும்பம், வேலை, கடைச்சிய வேலைப்பொழுது – எல்லாத்தையும் சமாளிக்கும்போது, ஒருத்தர் மட்டும் சும்மா பக்கத்துல இருக்கிறதோட முடிவே இது!
“ராத்திரி பத்து மணிக்கு சுடு ஸ்டேக் சாப்பிடுறேன்”ன்னா உங்க வீட்டுல ஒரு கூட்டம் ராணுவம் வந்த மாதிரி பிரச்சனை ஆகுமா? இப்போ இந்த கதையோட ஹீரோ, அந்த மாதிரி ஒரு சூழ்நிலையில சிக்கிக்கிட்டார். சும்மா கடைசி நேரத்தில் கடையில விற்று முடிக்கணும் ஸ்டேக் வாங்கினாரு. ராத்திரி 10 மணிக்கு அதை ஊற்றிக் கொதிக்க வைத்து, ரசித்து சாப்பிட ஆரம்பிக்க, பெற்றோர்கள் உடனே “இது எங்களுக்குப் பிடிக்கல, நாங்க வேற மாதிரி வளர்ந்தோம்”ன்னு சொல்ல ஆரம்பிச்சுட்டாங்க.
இந்தக் கதை நம்ம ஊர்லயும் நம்ம வீட்டிலயும் நடந்திருக்கலாம். ஆனா இந்த ஹீரோவோ, அடுத்த நாள் ஒரு பெரிய ஸ்பொஞ்ச் கேக் வாங்கி, அதையும் ராத்திரி பத்து மணிக்கு சாப்பிட ஆரம்பிச்சாராம்! பெற்றோர்கள் வேற கோபம், ஆனா அவரோ, “நீங்க சொன்ன விதிமுறையில தான் நடந்திருக்கேன்”ன்னு சொல்லி நிம்மதியோட கேக் சாப்பிட்டாராம்!
நம்ம ஊர் கல்யாண வீடுகளிலோ, குடும்பக் கூட்டங்களிலோ மட்டுமல்ல; வேலைக்கழகத்திலும் பாம்பு படுக்கும், பாம்பு விடும் சம்பவங்கள் நடக்காமல் போவதில்ல. "மூக்கில் ஊசி போட்டா கூட, வேலைக்காரர்களுக்கு மேலாளரிடம் பேச பயமில்லை" என்பதெல்லாம் பழைய காலம்! இன்றைய இளசுகள், தங்கள் உரிமைக்காக குரல் கொடுத்து பழிவாங்கும் காலம் இது.
என்னடா புது வேலைக்கு போனாலும், அங்கும் இப்படி ஒரு புலி மேலாளர் எதிர்ப்படுவான் என்று யாருக்குத் தெரியும்? ஆனா, இந்த கதையின் நாயகி சரியான “வீணை விதைக்கும், வீண்பழி வாங்கும்” மேலாளருக்கு ஒரு நல்ல பாடம் கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறார்!