நம்ம ஊரு ஓட்டல்களில் பக்கத்து அறையிலுள்ளவர் காபிக்கு அழைக்காமல் போனால் கூட, நாம்தானே எழுந்திருக்கணும் என்று நினைப்போம். ஆனா வெளிநாட்டு ஓட்டல்களில் சில வாடிக்கையாளர்கள் தங்களுக்காக ஊழியர்கள் அலாரம் வைத்து எழுப்பணும் என்று எதிர்பார்ப்பது புதுசா இருக்கா? இன்றைய கதை அந்த மாதிரி ஒரு ‘ஷைனி எலீட்’ வாடிக்கையாளர், ஓட்டல் முன்பணியாளரை எப்படி புடைத்தார் என்பதற்காக!
"இந்த இரவு நிச்சயம் சாதாரணமில்லை!" – ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர் சொல்வதை கேட்டால், நம்ம தமிழர் மனதில் உடனே "ஏதோ சந்திரன் முழுமையாக இருக்கிறானோ?" என்ற சந்தேகம் வரும். பூரண சந்திரன் காலத்தில் கசப்பும், கலாட்டாவும் அதிகம் என நம்ம ஊர் பெரிசுகள் சொல்லுவதை நினைவு கூர்ந்தேன். ஆனாலும், இது அமெரிக்கா – ஹோட்டல் முன்பணியாளர் ஒருவர் அனுபவித்த அதிசயமான இரவு, நம் பக்கத்து தெரு வீடுகளில் நடக்கும் சம்பவங்களை விடவும் வித்தியாசம்!
"என்னம்மா, இப்படி நாட்களில் எல்லாம் ஆட்கள் எப்படி இருக்காங்கன்னு!" என்று நம் பாட்டிகளும் கேட்டிருப்பார்கள்.
ஒரு ஹோட்டல் முன்பதிவு மேசையில் வேலை செய்தால், அங்கும் இங்கும் வாடிக்கையாளர்களின் பலவகை முகங்களைப் பார்க்க நேரிடும். சிலர் சிரித்துக் கொண்டு வருகிறார்கள்; சிலர் புலம்பிக் கொண்டு போகிறார்கள்; சிலர், "நான் தான் இங்குள்ள ராஜா!" எனக் காட்டிக்கொள்கிறார்கள். ஆனாலும், விமான நிறுவன ஊழியர்கள் – அதிலும் குறிப்பாக விமானத் தாயார் ஒருவருடன் நடந்த ஒரு சம்பவம், இந்த கதையின் நடுவில் இருக்கிறது.
இது ஒரு வெறும் ஹோட்டல் அனுபவம் இல்லை; நம்மில் பலர் வாழ்க்கையில் சந்திக்கும் "நான் மட்டும் தான் முக்கியம்!" என்ற மனப்பான்மை கொண்டவர்களின் அரங்கேற்றம். அந்த ஹோட்டல் ஊழியர் அனுபவம், நம்மைப் போலவே ஒவ்வொருவரையும் சிரிக்கவும், சிந்திக்கவும் வைக்குமே!
வாடிக்கையாளர் சேவை என்றால், ஒவ்வொரு நாளும் புதுமை தான்! குறிப்பாக, மலைப்பகுதியில் உள்ள ரிசார்ட்டில் பணிபுரிவது என்றால், ஒரு திரைபடம் போலவே அனுபவங்கள் வரிசை கட்டி நிற்கும். இன்று சொல்வது, அப்படிப்பட்ட ஒரு அழகான (சற்று குழப்பமான) சம்பவம் – “தரையில் இல்லாத, தனிமையில்லாத அறை” கேட்ட ஒரு அம்மாவின் கதை!
இது ஒரு சாதாரண வாடிக்கையாளர் கேள்வி அல்ல. இந்த சம்பவம் சிரிப்பையும், சிந்தனையையும் ஒருங்கே தூண்டும். இந்தக் கதையை உங்கடம் பகிர்ந்தால், உங்களுக்கும் ரிசார்ட்டில் வேலை செய்வது எப்படி இருக்கும் என ஒரு உணர்வு வரும்!
ஒரு ஹோட்டலில் முன்பணியில் வேலை பார்த்தால், அன்றாடம் சுவாரசியமான – சில சமயம் தவிர்க்க முடியாத – சம்பவங்கள் நடக்கும். வாயிலில் இருந்து வருகிற ஒவ்வொரு வாடிக்கையாளரும் தங்களுக்கென தனி கதையோடு வருகிறார்கள். சிலர் தங்கள் பிரச்சனையை நிதானமாக சொல்வார்கள்; சிலர் கோபமாக; சிலர் யோசிக்க வைக்கும் விதமாக – ஆஹா, அப்படி ஒரு சம்பவம் தான் இன்று உங்கள் முன்னால் கொண்டு வரப்போகிறேன்!
ஒரு நாள் இரவு நேரம். ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் அமைதியாக இருந்தேன். அப்போது வந்தார், ஒரு வயதான அம்மா – முகத்தில் பரவசமான புன்னகை! "ஒரு ரூம் வேண்டும். குளியலறை இருக்கா?" என்றார். "மாமா, எல்லா வசதிகளும் உண்டு. சாப்பாடு, குளியல், எது வேண்டுமானாலும்!" என நன்றாக எக்ஸ்பிளைன் செய்தேன். அவர் சந்தோஷமாக ரூம் எடுத்துக்கொண்டார். ஆனால்... அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் நடந்ததை நம்ப முடியாது!
நம்ம ஊரிலே “சிறு தவறு பெரிய தொல்லை”ன்னு சொல்வது காரணம் இருக்கு. ஒரு சின்ன கிளிக் தவறு, ஒரு ஹோட்டலுக்கே வாடிக்கையாளர்களும் பணியாளர்களும் தலை சுற்றி போங்கற அளவுக்கு பிரச்சனை வரக்கூடும். ஹோட்டல் வேலைன்னா சும்மா இல்லைங்க, ராத்திரி கணக்கு வேலைன்னா அதுவே ஒரு வேறு உலகம்! இந்தக் கதையைப் படிச்சீங்கனா, அடுத்த முறை ஹோட்டலுக்கு போறப்போ ‘Check Out’ கூட ஓர் அனுபவமா இருக்கும்னு நினைச்சு பசிக்கலாம்!
வணக்கம் நண்பர்களே! நாம் எல்லாரும் வேலை செய்யும் இடங்களில் பல விதமான அனுபவங்களை சந்திக்கிறோம். சில சமயம் நம்மை எதுவும் கஷ்டப்படுத்த முடியாது என்ற எண்ணத்தில் இருப்போம். ஆனா, வாழ்க்கை ஒரு நாள் நம்மை அடக்கக் கற்றுக்கொடுக்கும்! இப்போ நம்ம கண் முன்னாடி நடக்கப்போகும் கதை, ஒரு பெரிய ஹோட்டலில் நடந்த ஒரு ‘சிறப்பு’ சம்பவம். ஹிந்தியில் சொல்வது போல “ஓவர்கான்பிடென்ஸ் மே அடக்கம் ஆஜாதா ஹை”, தமிழ்ல சொன்னா “திமிருக்கு அடக்கம் கற்றுக்கொடுக்குறது வாழ்க்கையோட வேலை!”
வணக்கம் நண்பர்களே! இரண்டு வேளையும் தாகம் வந்தால், ஹோட்டல் லாபி வழியே தண்ணீர், ஐஸ் அல்லது சுருட்டு வாங்கப் போன அனுபவம் பெரும்பாலானோருக்கும் இருக்கும். அந்த நேரத்தில் “ஏன் இந்த ஊர் பக்கத்து பையன் போலவே, சப்பாத்தியைப் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்?” என்று எனக்கே சந்தேகம் வரும்! அதுவும், சிலர் காலணியில்லாமல் லாபி முழுக்க யானை போல் நடக்கிறார்கள் பாருங்க. ஒரு ஓரமா? அவர்களுக்கே ஒரு தனி உலகம் போல!
“எங்க ஊர்ல, ஹோட்டல்னா சாப்பாடும் காபியும் நினைப்போம். ஆனா ஹோட்டல் வேலைக்காரர்களோ – அது மாதிரி இல்லடா! அங்க உள்ள ஒவ்வொருத்தருக்கும் தன்னோட ராஜ்யம், பிஸியோட பிஸி!” – இதுதான் நம்ம ஊரு நண்பர் ஒருத்தர் சொன்ன ஸ்டைல்.
இந்த பதிவும் அப்படித்தான். ஒரு ஹோட்டலில் முன்பணியில் (Front Desk) வேலை பார்த்த ஒரு நண்பர், ஹவுஸ்கீப்பிங் (Housekeeping) டீம் எப்படி தங்களை ராஜாக்களாக நினைக்கிறாங்கன்னு சொன்ன கதை தான் இது. நம்மள மாதிரி வேலைபார்க்கும் வாசகர்களுக்கு – “ஏய், நம்மல மாதிரியே!”ன்னு தோன்றும்!
நம்ம ஊரில் எல்லாருக்கும் எப்பவும் ஒரே மாதிரி சந்தோஷம் கொடுக்கும் விஷயம் ஏதாவது இருக்கணும்னா, அது நம்ம பெயரை வேற யாராவது வைத்திருப்பாங்கன்னு தெரிஞ்சா தான்! ஸ்பூன்ஸ் பண்ணி, “ஓய்! உனக்கும் என் பெயர்தானா?” அப்படின்னு சொன்னேனா, அந்த உற்சாகம் வேற! ஆனா, அந்த மகிழ்ச்சி எல்லாம் எல்லார்க்கும் சமமா கிடைக்குமா? இதோ, ஒரு ஹோட்டல் கவுண்டரில் நடந்த ஒரு ரொம்ப இரசிக்கத்தக்க சம்பவம் – ஒரே பெயர், ஒத்த மனசு இல்லை!