இந்த புகைப்படத்தில், சுகாதாரத்துறையில் ஒரு முக்கிய தருணத்தை நாங்கள் பிடித்துள்ளோம், அங்கு நண்பத்துவம் தடைகளை மீறி பிரகாசிக்கிறது. மனிதர்களுக்கிடையிலான உறவின் வலிமையை எடுத்துரைக்கும் விதத்தில், சிகிச்சை மற்றும் உணர்ச்சி சவால்களை எதிர்கொண்டு, கான்சர் போராட்டங்களை சந்தித்த சுகாதார உதவியாளர், ஒரு கடுமையான நோயுடன் உள்ள சக பணியாளருடன் நிற்கிறார்.
அமைதி என்றால் அந்த நள்ளிரவு! எல்லாரும் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் நேரத்தில், ஓர் அடங்காத போராட்டம் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. நம்ம ஊர் தாத்தா கதையிலே மாதிரி, ஒரு நள்ளிரவு ஆடவன், தன் வாழ்க்கையின் மிக நீண்ட "ஷிப்ட்"-யை சந்திச்ச கதைதான் இன்று உங்களுக்காக!
இந்தக் கதையை படிக்கும்போது நாமெல்லாம் வேலைக்குச் சென்று திரும்பும் அந்த தினசரி வழக்கத்தை நினைத்துப் பார்க்கலாம். ஒரே நாளில் இரண்டு மூன்று வேலையைச் செய்திருக்கிறோம் என்று பெருமைபடுவோமே, ஆனால் இந்த ஹோட்டல் பணிப்பாளரின் கதை கேட்டால், நம்மாலே "பாவம் பா!" என்று சொல்லித் தான் ஆகும்.
இந்த உயிர்மயமான 3D கார்டூன் படத்தில், எதிர்பாராத நீண்ட வேலை நேரத்தால் சோர்வான பணியாளரை நாங்கள் காண்கிறோம். வாழ்க்கை எப்போதும் சவால்களை முன்வைக்கிறது, அதை எவ்வாறு சமாளிப்பது முக்கியம்.
காலை எழுந்ததும், ஒரு நல்ல காபி குடித்து, வேலைக்குப் போறது ரொம்ப சாதாரண விஷயம். ஆனா, அந்த வேலை ஹோட்டல் ரிசப்ஷன் டெஸ்க்கு என்றால், ஒவ்வொரு நாளும் சினிமா காட்சி மாதிரி ஆகிடும்! இன்றைக்கு நடந்த ஒரு சம்பவம் கேட்டீங்கனா, சிரிப்பு வருமோ, கோபம் வருமோ, தெரியலை!
நம்ம ஊர் கல்யாண வீட்டுல சேர் போட்ட மாதிரி, ஹோட்டலில் அடிக்கடி 'செக் அவுட்' - 'செக் இன்' ஆனா நம்ம ஊர் மனிதர்கள் மாதிரி சும்மா வராங்க – ஆனா வேற நாடு ஹோட்டல் வேலைனா, "பொறுமை"னு சொல்லறது கஸ்தூரி மணம் மாதிரி!
இந்த கவர்ச்சிகரமான அனிமே புகைப்படத்தில், ஒரு சிருஷ்டியான முதியவர் சுசி என்ற மர்ம பெண்ணைப் பற்றிய தகவலுக்காக முன் மேசையில் அலைக்கழிக்கிறார், இது ஒரு மறக்க முடியாத சந்திப்பிற்கு அடித்தளம் அமைக்கிறது.
அடடா... நம்ம ஊரு ஹோட்டல்களில் நடந்துச்சு என்றால் நம்ப முடியாத சம்பவங்கள் நிறைய தான் இருக்கும். ஆனா, இந்தக் கதையை கேட்டீங்கன்னா, "ஏங்க, இது தமிழ் சினிமா காமெடி சீன்கூட இல்ல!"ன்னு சொல்லி சிரிச்சுடுவீங்க.
ஒரு நாளும், ஹோட்டல் முன் மேசையில வேலை பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன். அப்புறமா, ஒரு வயதான, முடி முளைத்த, வாடை வந்த கிழவன் ஒருத்தர் உள்ள வந்தார். முகத்தில "இது என்ன புதுசு சம்பவம்?"ன்னு எழுதிக்கிட்ட மாதிரி இருந்தது.
இந்த சினிமா காட்சி, பென்சில்வேனியாவின் டிரக் நிறுத்தத்தில் இரவுப் பணியின் மாயமாகிய சூழலைப் பிரதிபலிக்கிறது—இருண்ட காடுகளில் ரகசியங்கள் மறைகின்றன, ஒவ்வொரு சத்தமும் உங்கள் முதுகில் குளிர்ச்சி ஏற்படுத்தும்.
அண்ணாச்சி, நம்ம ஊர் தங்கும் விடுதிகளில் நடந்த கதைகளை கேட்டிருப்பீங்க. ஆனா, அமெரிக்காவில், truck stop-ல உள்ள ஒரு பழைய, குப்பை ஹோட்டலில் வேலை பார்த்தவங்க அனுபவம் கேட்டீங்களா? ரொம்பவே சுவாரசியமா இருக்கும். இந்தக் கதையை படிச்சீங்கனா, நம்ம ஊரு lodge-கள்ல கூட இப்படி இருக்குமோனு சந்தேகம் வரும்!
ராத்திரி பன்னிரண்டு மணி, வெளியில குளிர் காற்று, உடம்பு நடுங்கும் நிலை. அப்புறம், ஒரு ஹோட்டல் ரிசெப்ஷன் டெஸ்க் – அங்க தான் நம்ம கதையின் நாயகன் வேலை பார்த்திருந்தாராம். பஞ்சாப் truck stop-ல ஒரு பழைய ஹோட்டல், சுத்தி சின்ன சின்ன பரபரப்புகள், ராத்திரி வேலை, எல்லாமே பக்கத்தில இருக்குற tea kadai மாதிரி தான் – எப்பவுமே ஏதோ ஒரு வித்தியாசம் நடக்குமேன்னு எதிர்பாக்க முடியுமாம்.
ஹோலோின் பண்டிகைகளால் உயிர்ப்படைந்து, கடைசி நேரத்தில் வருகிற பார்டிகர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களின் தனித்துவமான சிரிப்புகளுடன் இந்நிறம்சேர்ந்த கல்லூரி நகரத்தைக் கலைபூரித்துள்ளனர்.
நம்ம ஊர் கல்லூரிகளுக்கு விடுமுறை வந்தா, ரயில்வே ஸ்டேஷன், தியேட்டர், வணிக வளாகம், சாப்பாட்டு இடம்—எல்லாம் கலகலப்பா இருக்கும். ஆனா, அமெரிக்காவுல "ஹாலோவீன்" வாரம் வந்தா, அந்தக் களத்தில ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளருக்கே என்ன நடக்கும்னு நாம யோசிச்சு பாத்திருக்கல.
இந்தக் கதையை சொல்வது, ஒரு அமெரிக்கக் கல்லூரிப் பெருநகரத்தில் உள்ள நடுத்தர ஹோட்டல் பணியாளர். ஹாலோவீன் அன்னிக்கி அங்க நடந்த ‘வித்தியாசமான’ சம்பவங்களை தமிழ் பாணியில், நம்ம ஊர் கதையில பதிய போறேன்.
நம்ம தமிழர்களுக்கு "விருந்தோம்பல்" அப்படின்னா, அன்பு, மரியாதை, சிரிப்புடன் கூடிய சேவை. ஆனா, ஐயோ! வெளிநாட்டில் ஹோட்டல் வேலை பாருங்க, பார்ப்பவர் புலம்பிப்போறார்! ஒரே பதி விசயத்தை பாத்து, "ஓ பாஸ், இந்த வேலை நமக்கு வேண்டாம், போதும்!"ன்னு சொல்லுற அளவுக்கு தளர்ந்துடுறாரு இந்த கதையின் நாயகி.
வாருங்கள், இந்த கதை உங்க மனசையும், மூளைச்சதையும், சிரிப்பையும் கிளப்பும். நம்ம ஊர் "சப்பாணி சாமியார்"களும், "குட்டி மேலாளர்கள்"களும், இங்கேயும் இருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கலாம்!
எங்கள் உள்ளூர் பாரின் தனிப்பட்ட மயக்கம் கண்டுபிடிக்கவும், அங்கு விதிமுறைகள் மற்றும் சூழல் அமெரிக்காவில் நீங்கள் எதிர்பார்க்கும் வகையில் மாறுபட்டவை. உள்ளூர் கலாச்சாரத்தை அணுகும் இந்த இடத்தை சினிமா காட்சியில் அனுபவிக்கவும்!
இது அமெரிக்கா இல்லைப்பா! ― எல்லாம் நம் நாட்டிலே அமெரிக்க பழக்கமா?
நம்ம ஊரிலே யாராவது சொந்த ஊரிலிருந்து வெளியே போனாலே, நம்ம ரசம் சாதம் கிடைக்குமா, பக்கத்து டீ கடை இருக்குமா, அங்க சாலை விதிகள் எப்படிதான் இருக்கும் என்று கேட்க ஆரம்பிப்பாங்க. ஆனால், வெளிநாட்டு ஹோட்டல் பணியாளர்களுக்கு அமெரிக்கர்களிடமிருந்து வரும் கேள்விகள் கேட்டால், நம்மளே சிரிப்பதும் வருத்தமும் கலந்த ஒரு உணர்வு வரும்!
u/DianthaAJ என்ற அமெரிக்க ஹோட்டல் பணியாளர் ஒருவர் ரெடிட்-இல் எழுதிய கதையை வாசிக்கும்போது, “இது அமெரிக்கா இல்லை!” என்பதே அவருடைய பதிலாக இருக்கிறது. எப்படிப் பாருங்க, அமெரிக்காவை விட்டுப் பக்கத்து நாட்டுக்கு மட்டும் காரில் வந்துவிடுவாங்க; ஆனா, அதுவும் வேறொரு நாடு என்பதையே புரியாமல் நம்ம ஊரிலேதான் இருக்கிறோம் போல கேள்விகள், கோரிக்கைகள், கோபங்கள்...!
இந்த சினிமா தருணத்தில், இரண்டு ராத்திரி கணக்கீட்டாளர்கள் தங்களது கடுமையான மாற்றத்தின்போது நகைச்சுவையான அனுபவங்களை நினைவுகூர்ந்து, கேளிக்கையாக சிரிக்கிறார்கள். அவர்களது ஒற்றுமை, ஹோட்டலின் அடிக்கடி அமைதியான மணிக்காலங்களில் ஒளியை கொண்டு வருகிறது, இரவு கணக்கீட்டு வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத நகைச்சுவையை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஒரு ஹோட்டலில் இரவு வேலைக்காரராக இருந்தால், ராத்திரியில் நடக்கும் சுவாரஸ்யமான சம்பவங்கள் ஒரு பக்கம், அந்த நேரம் தோழர்களுடன் பேசும் காமெடி அனுபவங்கள் இன்னொரு பக்கம். நம்ம ஊர் "சூப்பர் ஸ்டார்" படங்களில் வரும் அந்த நண்பர்கள் இடையிலான கலாய்ப்புக்குப் போட்டி, ஹோட்டல் வேலைக்காரர்களிடையே கூட, அப்படியே இருக்கும்.
நானும் என்கூட வேலை பார்க்கும் இன்னொரு இரவு வேலைக்காரரும், வாரத்தில் மூன்று நாட்கள் சேர்ந்தே வேலை பார்க்கிறோம். இரவெல்லாம் கஸ்டமர்ஸ் எல்லாம் தூங்கிட்டா, பஜாரு சத்தம் குறைந்ததும், எங்களுக்கு பசங்க மாதிரி பேச ஆரம்பிக்கலாம். அந்த மாதிரி ஒரு இரவு, சுமார் ஒரு வருடத்திற்கு முன்னாடி, நாங்க இருவரும் நம்ம உடம்பு பத்தி பேச ஆரம்பிச்சோம்.
இந்த உயிர்மிகு கார்டூன்-3D காட்சியில், எங்கள் அவசரப்படுத்தப்பட்ட வரவேற்பாளர் மதிய醉ந்த அழைப்பாளரின் குழப்பத்தைக் சந்திக்கிறார், முன் அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் வேடிக்கையான ஆனால் வருத்தமான தருணங்களை உருவாக்குகிறது.
"எங்க ஹோட்டல் முனைவர் மேசையில் ‘குடி’ போட்டவர் ஒரு கைப்பேசி… கேளுங்க, கண்ணா! இப்படி ஒருவன் வந்தான், ஹோட்டல் வேலைக்கார சாமி சாமி என்று ஆட்டம் போட்டான்!"
சில நாட்கள் விடுமுறையில் இருந்தேன். அதும் போதும், ஒரு நாள் வயிற்றுப்போக்கு வந்தது, 24 மணி நேரம் தலையெழுத்து! என்னாலே முடியல, தொலைபேசியையே தூக்கி எறியணும் போலக் கோபம். அந்தக் கஷ்டம் முடிஞ்சு, நா மீண்டும் வேலைக்கு வந்து, மூன்று நாட்கள் வேலைப் பத்திரிகைகளோடு அடங்காமல் போராடிக்கிட்டிருந்தேன்.
அப்போ தான், மாலைக்கு 5 மணிக்கே, முனைவர் மேசை பக்கத்தில் ஒரு கால். எங்க FD ஏஜன்ட் (Front Desk Agent) ஏற்கனவே அழைப்பில்! எங்க ஹோட்டல் போன், நம்ம ஊர் வங்கி போன் மாதிரி காத்திருக்காம, நேரா மிஸ்ஸாகிடும். அதனால, நானே என் மேசையிலிருந்து அடுத்த கால் எடுத்தேன்.
அடப்பாவி, அழைப்பாளர் பெயர் முழுக்க முழுக்க கம்ப்யூட்டர் ஸ்கிரீனில தெரியும். ஆனா, எங்க ஹோட்டல் வரலாற்றிலும், வருங்கால ரிசர்வேஷனிலும் அந்த பேர் இல்லையே! எப்பவுமே போல, "நன்றி, ஹோட்டல் அழைத்ததற்கு, நான் என் பெயர் பேசுறேன், எப்படி உதவலாம்?"—அப்படின்னு பாசமா பேசினேன்.
அடுத்த நிமிஷம், என்னுடைய அழகான பெண்பெயரை masculine (ஆண்கள்) பெயராக மாற்றி, முழு குரலில் கூச்சல்—"அது உங்க பேர் தானா?" என்கிறார்! நானும் மீண்டும் என் பெயரை சொன்னேன்.
இவரோ, சிரிப்பு ஆரம்பிச்சு விட்டு, ஸ்பீக்கர் போன் மாதிரி முழு ஹாலையும் அதிர வைக்க ஆரம்பிச்சார். "உங்க பேரு ரொம்ப அழகா இருக்கு... 1962, 1963-ல என்ன நடந்துச்சுன்னு நினைவு இருக்கா?" என்று கேட்டார். நான் சிரிக்க இப்போவே "அண்ணா, அதுக்குள்ள என் அப்பா அம்மா கூட பிறக்கல!" என்று சொன்னேன்.
இதோ, இங்க தான் கதையின் திருப்பம். அவருடைய பேச்சு சலிக்க ஆரம்பிச்சது, கண்ணுக்கு தெரியாத குடி வாசனை—‘slurring’ போல! "உங்க வயசு என்ன?" என்று தொடர்ந்தார். நானும், "அதை சொல்ல விரும்பலை," என்று சாயும் நேரம், அவருக்கு கோபம். "இப்போ 2000-ல் பிறந்தவங்களுக்கும் 25 வயசாச்சு! நா அதைவிட கொஞ்சம் பெரிசு!" என்று பசங்க பண்ணினேன்.
அப்படியே "உங்க ஹோட்டலுக்கு எதுக்குப் பேசுறீங்க?" என்று மீண்டும் மீண்டும் கேட்டேன். ஆனா, அவர் திசை மாறி, "நீங்க என்ன நினைச்சுதுன்னு சொல்லு!" என்று புதிர் போட்டார். புரியவில்லை என்றேன். ஒரே கூச்சல், "நீங்க கேக்கலாம், புரியுமா?" என்கிறார்.
"சொல்லாதீங்கன்னா, போன் வைச்சுருவேன்!" என்று கடுமையா சொன்னேன். உடனே, சப்டி, கோபத்துடன் சத்தியம் செய்து பேச ஆரம்பித்தார். "நான் சப்தம் பண்ணலை!" என்று சத்தம் போட்டார். கடைசியில், பொறுக்க முடியாமல் போன் வைச்சுட்டேன்.
அங்கே திணறிய FD ஏஜெண்ட்டை, "இந்த பேர் வந்தா கவனமா இரு!" என்று எச்சரித்தேன். அவர் மீண்டும் கால் செய்தார். இந்த முறை, FD ஏஜெண்ட் நேரா “எப்படி உதவலாம்?” என்று கேட்டதும், ஒரே மாதிரி கலாட்டா – அழைப்பை துண்டித்தார்.
ஒரு பிரச்சினை கொண்ட ஹோட்டலின் குழப்பமான சூழ்நிலையை காட்சிபடுத்தும் புகைப்படம், மிக மோசமான வேலை அனுபவங்கள் உயிர்ப்பெறும் இடம்.
வணக்கம் நண்பர்களே!
ஒரு நல்ல ஊழியன், ஒரு நல்ல ஹோட்டல், ஒரு நல்ல மேலாளர் – இதெல்லாம் நம்ம ஊர்ல பத்துப் பேரில் ஒருத்தருக்கு கூட கிடைக்குறதில்லை. ஆனால், ஓரு ஹோட்டல் பணியாளருக்கு நடந்த இரு வார அனுபவத்தை கேட்டீங்கனா, பசங்க எல்லாம் "அப்பா... இது நம்ம ஊரு சீரியல் கதை மாதிரி இருக்கு!"னு சொல்லி ஓடிப்போவாங்க!
நாம் எல்லாரும் பார்த்திருப்போம் – "ஹோட்டல் வேலைன்னா சுலபம், ஏதாவது டீ கொடுத்து, சாவணியை போட்டுகிட்டு, ஸ்டார்ஸ் பார்க்கும் வாழ்க்கை!" அப்படின்னு நினைச்சிருப்போம். ஆனா, இந்த ஹோட்டலில் நடந்ததை கேட்டீங்கனா, நம்ம ஊரு சூரியவனும், புஷ்பாவும் கூட ஓரளவு திகைத்து போயிருவாங்க!
