"சுத்தம் செய்யும் அண்ணாச்சி இல்லாம, நம்ம வீடு கூட பஞ்சாயத்து!"
இது நம்ம வீட்டிலேயே சத்தியமா, ஆனா ஹோட்டல்களில் நடந்தா? ஓஹோ, சும்மா வெயிட்டிங்கா! ஹோட்டல் வேலைக்கு இங்கேயும் 'கதை' ஒன்று இருக்கு. ரெடிட்டில் வந்த ஒரு மனிதர் தன்னுடைய அனுபவத்தை பகிர்ந்திருக்கிறார். அவரோடு நடந்த சம்பவம் நம்ம ஊரிலும் நடக்கலாம் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை!
அவசரத்தில் ஒரே ஒருத்தனை மட்டும் வச்சு ஹோட்டல் ஓடணும்னா, அது ஹோட்டல் இல்ல, “தண்ணீர் வைக்கும்” மேனேஜ்மென்ட் ஸ்டைல் தான்! நம்ம ஊர் கம்பெனிகளில் மாதிரி, மேலாளர்கள் வேலை பார்க்குற மாதிரி நடிக்கறாங்க, ஆனா சம்பளம் மட்டும் வாங்குறாங்க. இது தான் இந்த கதையோட ஹீரோயும், அவங்க சந்திக்குற “டம்ப்ஸ்டர் ஃபயர்” சின்னஞ் சின்ன ஸ்டைலும்!
இந்த கதையை படிக்கும்போது நம்ம ஊர் சின்ன சின்ன ஹோட்டல், மெஸ்கள், சாப்ட்வேர் கம்பெனிகள் எல்லாம் ஞாபகம் வந்திருக்கும். மேலாளர்களு, எப்போதும் காணோம், பணியாளர்கள் மட்டும் எல்லாத்தையும் தூக்கிக்கிட்டே ஓடணும். ஹோட்டல் மேசை, பையன் ஒருத்தன், சும்மா காத்திருக்கற மாதிரி – இது தான் கதையின் அடிப்படை!
"என்னோட வேலை நிம்மதியா போயிருக்கணும்னு நினைச்சேன், ஆனா இந்த ஹோட்டல் முன்பணியாளர் வாழ்க்கை கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருக்கு! விதிகள் இருக்குமா, இல்லையா, யாருக்குத் தெரியும்? நம்ம தான் பின் பறக்கணும், பழி வாங்கனும்!"
ஒரு குடும்பம் எல்லாரும் சேர்ந்து வீட்டு விழாவில் கிராமம் முழுக்க கல்யாணம்னா எப்படி வீடு முழுக்க மக்கள் வந்து போவாங்களோ, அதே மாதிரி தான் ஹோட்டலில் நம்ம Reservation-ல உள்ளவங்க மட்டும் வரணும். ஆனா, நம்ம ஊர்ல எல்லாம், "நான் அவங்க அம்மா, நான் அவங்க மாமா"ன்னு சொல்லி எல்லாரும் உள்ளே வர வேண்டும்னு நினைப்பாங்க. அந்த நம்பிக்கை தான் இந்த ஹோட்டல் வாடிக்கையாளர்களுக்கும்!
நமக்கு தெரியும் – ஹோட்டல் வேலை என்றால் அன்றாடம் வாடிக்கையாளர்களுடன் சிரித்தபடி, சுத்தமாக செட் செய்தபடி, ஓரளவு சலிப்பும், சுகமும் இருக்கும் வேலை. ஆனா, சில சமயம் அந்த சோம்பல் ரோட்டின் நடுவில் நிஜமான திகில் கதைகள் நிகழ்ந்துவிடும்! இது மாதிரி ஒரு அனுபவத்தையே அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டல் ஊழியர், அவருடைய நண்பருடன் சந்தித்தது தான் இன்று நாம் பார்க்கப்போவது.
அவர்கள் இருவரும் "114" என்கிற ஒரு அறையை பற்றிய பயங்கர அனுபவங்களை பகிர்ந்திருக்கிறார்கள். அது பேய் அறையா? அல்லது மனிதர்களின் மனதைப் பிசுவும் இருளா? கதையை வாசிச்சு பாருங்க – நிச்சயம் ஓர் இரத்தடிக்கும் பயத்தோடு, சின்ன சிரிப்போடு முடிக்கலாம்!
வணக்கம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊர்ல “கண்ணுக்கு முன்னாடி இருந்தாலும் கவனிக்க மாட்டாங்கப்பா!” என்று பெரியவர்கள் சொல்வதை நாமெல்லாம் கேட்டிருப்போமே. ஆனால், அந்த சொல் ஒரு ஹோட்டலின் முன்பகுதியில் நடந்த சம்பவத்தை கேட்டதும் எனக்கு ரொம்பவே வலுவாக நினைவுக்கு வந்தது. இந்த நிகழ்வு நடந்தது, அமெரிக்காவிலுள்ள ஒரு ஹோட்டலில். ஆனா நம்ம ஊரு ஆசாமிகள் மாதிரியே, அங்கும் சிலர் வாசிக்கறத விட, நேரடி அனுபவத்தையே முக்கியமாகக் கொண்டாடுறாங்க போல!
"ஏம்மா, நம்பிக்கை இல்லாமல் வாழ்க்கைனா வாழ்க்கை தானா?"
அப்படின்னு நம்ம ஊர் பெரியவர்கள் சொல்லுவாங்க. ஆனா, நம்பிக்கையை நேரில் சந்தேகிக்கிற இடம் ஹோட்டல் ரிசப்ஷன் டெஸ்க் தான் என்று யாரும் சொல்ல மாட்டாங்க! இன்று நம்ம ஊரு ஹோட்டல்களில் மட்டும் இல்ல, உலகம் முழுக்க Fraud Prevention (மோசடி தடுப்பு) என்பதிலே பெரிய கதை நடக்குது. அந்த கதையோட நாயகன் இந்த பதிவில பங்கேற்றுள்ளார்.
சொல்ல போனால், ஹோட்டல் முன்பதிவுக்குப் போனபோது உங்களுக்கு ஒரு கேள்வி பண்ணினாங்கன்னு நினைச்சுக்கோங்க – "ஓரிஜினல் கார்டு இல்லன்னா ரீஃபண்டு கொடுக்க முடியாது, சார்!"
உடனே நம்ம ஊர் ஜாதி, "நீங்க நம்புறீங்களா இல்லையா?"ன்னு கோபமா கேட்பாங்க.
ஆனா, இந்த கேள்வி எதுக்கோ தெரியுமா? தமிழ் நாட்டிலேயே எந்த ஊரு ஹோட்டல் ரிசப்ஷனில் கேட்டாலும், இப்போ "மோசடியா?"னு சந்தேகம் வந்திருக்கும்!
“அப்பாடா! என் கடைசி வாரம் வந்தாச்சு!” – இந்த வசனத்தை நம்மில் பலர் மனசுக்குள்ள குறைந்தது ஒரு முறை சொல்லியிருப்போம். வேலை என்பது நம்மை சில சமயங்களில் சிரிக்கவும், சில சமயங்களில் அழவைக்கும். ஆனா, ஹோட்டல் முன்பணியாளராக மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து, அதிலும் தனியார் மேலாளர்களும், வாடிக்கையாளர்களும், அநியாயமான வேலை நேரமும் சேர்ந்தா, அந்த கடைசி வாரம் இன்னும் அதிகமாகக் காத்திருக்கிற மாதிரி இருக்கும்!
நான் இங்க பகிரப்போகும் கதைகள், ஹோட்டல் முன்பணியாளராக இருந்த என் அனுபவங்களை மட்டும் அல்ல, நம்ம ஊர் பலரின் வேலை அனுபவங்களையும் நிறைவே பிரதிபலிக்கும். எங்கிட்ட இருந்த கஸ்டமர்கள், வாடிக்கையாளர்கள், மேலாளர்கள் – எல்லாரும் கோபத்துக்கும் கண்ணீருக்கும் காரணம் ஆனதுண்டு. ஆனா, நம்ம தமிழர்களுக்கு ஒரு பழமொழி இருக்கு – “பொறுமை இரண்டரை பொற்காசு!” அந்த பொறுமையிலேயே நானும் மூன்று வருடம் தள்ளிப் போனேன்.
வணக்கம் தமிழ் வாசகர்களே! நம் நாட்டில் கல்யாண வீடுகளில், "என்னங்க, சமையல் நல்லா இருக்கா? சுவை எப்படி?"ன்னு ஒரு பக்கத்தில் சொந்தபந்தங்கள் கலாட்டா பேசிக்கொண்டிருப்பதை பார்த்திருக்கிறீர்களா? அதே மாதிரி, இன்டர்நெட்டில் இருக்கும் ஒரு ஜாலியான இடம் தான் r/TalesFromTheFrontDesk. இங்கு பொதுவாக ஹோட்டல் முன்பலகை பணியாளர்கள் தங்கள் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வார்கள். ஆனா, இந்த வாரம் மட்டும், "சும்மா பேசலாம் வாங்க"ன்னு ஒரு ஸ்பெஷல் த thread!
இது, நம்ம ஊரில் அங்கீகாரம் பெற்ற 'வார இறுதிக் கூட்டம்' மாதிரி. எல்லாரும் வேலைப்பளுவை மறந்து, சனி-ஞாயிறு சந்திப்பில் தங்களது ஆனந்தம், கவலை, சந்தேகம் எல்லாம் பகிர்ந்து கொள்ளும் சந்திப்பு.
“நம்ம ஊர் கல்யாணத்திலேயே சலசலப்புக்கு குறைவேயில்ல, ஆனா வெளிநாட்டு ஹோட்டல் கல்யாணத்தில் நடந்த சமாசாரம் கேட்டா, ‘அது என்ன பாயா!’னு வாய்திறந்தே போயிருவீங்க! அப்படி ஒரு கதையை, அமெரிக்காவின் ரெடிட்-ல வந்த ஒரு ஹோட்டல் பணியாளரின் அனுபவத்தை நம்ம பாணியில் சொல்லப் போறேன்.”
“முழு ஹோட்டல் தான் ஒன்னோட பாக்கியம், ஆனா சில பேருக்கு 25 ரூம்கள் எடுத்தா ‘நாங்க ஹோட்டல் வாடகை எடுத்த டோங்க’னு ஃபீலிங்! ஏற்கனவே நம்ம ஊர்ல சில பேரு பஜாரு பண்ணுவாங்க, ஆனா இதுவோ ஒரு லெவல் தாண்டி கலாட்டா!”
நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊரில், "வாடிக்கையாளர் ராஜா" என்றொரு பழமொழி உண்டு. வாடிக்கையாளர்களை மதிக்கணும், அவர்களுக்காக அயராது உழைக்கணும் – இதெல்லாம் சரிதான். ஆனா, அந்த அளவு என்று ஒரு வீடு இருக்கணும். இல்லையா? ஏன் சொல்றேன் தெரியுமா? அந்த அமெரிக்க ஹோட்டல் முன்பணியாளர் அனுபவத்தை கேட்டீங்கனா, நம்ம ஊரு ஓட்டல் ரிசெப்ஷன் டெஸ்க் வேலைக்காரங்க கூட தலை குனிஞ்சு வேல செய்யும் நிலை வந்துரும்!
சரி, உங்களுக்கு ஒரு கதை சொல்ல வர்றேன். இது யாரோ அமெரிக்காவில் நடந்த கதையா இருந்தாலும், நம்ம ஊர்லயும் இதே மாதிரி சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்னு நினைச்சுக்கங்க.