அண்ணாச்சிக்கு முன் பேசியபோது, கைபேசியைப் போடாதீர்கள்! – ஹோட்டல் முன்பணியாளரின் புலம்பல்
நம்ம ஊர்ல ‘மரியாதை’ன்னா சொல்லாமலே புரிஞ்சுக்கிறோம். ஹோட்டல் போலியோ, கடை போலியோ, முகம் காட்டும் இடத்துல இருந்தா, “வணக்கம் அண்ணா! எப்படி இருக்கீங்க?”ன்னு ஒரு வார்த்தை பேசாம தள்ளி போய்டுறது கூட நமக்கு சாத்தியமில்லை. ஆனா, அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளருக்குக் கிடைத்த அனுபவம் படிச்சதுமே, நம்ம கவனத்துக்கு வருது – எவ்வளவு வசதியா இருந்தாலும், மரியாதை, கவனம், நேரடி உரையாடல் இன்னும் எவ்வளவு முக்கியம் என்று!
ஒரு நைட் ஆடிட்டர் (முகவரி: u/theknightauditor) ரெட்டிட்-ல் பகிர்ந்த அனுபவம், எங்க ஹோட்டல் வாயிலுக்கு வரும் வாடிக்கையாளர்களும் நம்ம கடை, ஆபீஸ், அரசு காரியாலயங்களுக்கும் பொருந்தும் ஒரு நிலைதான். “சார், பேசுறப்போ நம்மை முழுசா பாருங்க, கைபேசியை ஒரு நிமிஷம் போடுங்க!”ன்னு சொல்வது, இப்போ நம்ம ஊருக்கும் தேவையான அறிவுரைதான் போல!
"கைபேசி விடுங்க; கண்கள் நேரில் பாருங்க!" – முன்பணியாளர் புலம்பல்
அது ஒரு சாதாரண இரவு. ஹோட்டல் முன்பணியாளருக்கு வேலைநேரம். ஒருத்தர் வந்து, இன்னும் கைபேசியிலேயே யாரோடோ பேசிக்கிட்டு, “நான் Mr. X, சோதனை...” என சொல்லி, மீண்டும் பேச ஆரம்பிச்சுடார். பணியாளர் மனசுக்குள்ள, “அய்யோ! இப்பவே நா பத்து நிமிஷம் ஹவுஸ்கீப்பிங்குக்கு ஜாப் அப்ளிகேஷன் எடுத்து disappear ஆகலாமா?”ன்னு எண்ணம். ஆனாலும், வாடிக்கையாளரை குறை சொல்லாமல், வேலையைச் செய்துட்டார் – பாஸ் போலியோ எடுத்துட்டு, சின்ன scribble signature வாங்கிவிட்டார். காரோட விவரமே எழுதலை – “போங்க, கார்லைட் அணைக்க மறந்தா, battery இறங்கட்டும்!”ன்னு மனசுக்குள்ள நினைச்சிருக்காராம்.
இதே மாதிரி நம்ம ஊர்லே, பசங்க கடையில பாதி பேசி, பாதி WhatsApp-ல் இருக்கிற மாதிரியே. “கழிச்சு வாங்குங்க அண்ணா!”ன்னு பேசாம, கடைக்காரருக்கு நிமிஷம் கூட கொடுக்காம செல்கிறோம். நம்ம கவனக் குறைவு, அவர் கடைதி கவனிக்கிறாரா, இல்லையா என்பது பெரும்பாலும் புரிந்து கொள்ள முடியல.
நம்ம மரியாதையும், மேம்பாட்டு கலாச்சாரமும் – குறையாத பண்பாடா?
“மரியாதை என்பது சின்ன விஷயம்தான், ஆனா பெரிய மாற்றத்தைக் கொண்டுவரும்!”ன்னு ஒரு ரெட்டிட் பங்கேற்பாளர் (u/ReeseBeaulne) சொன்னதை மாதிரி, எல்லாரும் இதே நிலைமையில இருக்கறோம். அவர் என்ன சொல்றார்? “உங்க call முடிஞ்சா தான் நான் உங்களை serve பண்றேன். உங்க கவனம் split ஆகக்கூடாது. உங்க கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கு!”ன்னு தூண்டுகிறார். சின்ன விஷயம் தான் போல தோன்றினாலும், இது ஒரு பெரிய கலாச்சார மாற்றம்.
அதே நம்ம ஹோட்டல் அனுபவம், நம்ம ஊரிலோ, பஸ்ஸிலோ, டீ கடையிலோ கூட நடக்குது. சில சமயம், நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் மக்கள் கவனிக்காம, கைபேசியை வைத்து பேசிக்கிட்டு, “சார், சாம்பார் கொஞ்சம் அதிகமா வச்சுறிங்க”ன்னு ஒரு வார்த்தை சொல்லி, மீண்டும் பேச ஆரம்பிச்சுடுவாங்க. கடைக்காரர், “என்னங்க, நல்லா பாக்கிறீங்களா?”ன்னு முகம் காட்டுவாரு. அது ஒரு எச்சரிக்கை மாதிரித்தான்!
“சொல்லாம போடுற scribble signature” – நம்ம நடத்தை
இன்னொரு ருசிகரமான கருத்து – “signature-னு சொல்லி scribble பண்ணுறவங்கதான், கடைசி நேரத்தில் ‘பார்க்கிங் ரூல்ஸ் தெரியல’ன்னு கத்துறாங்க!”ன்னு ஒரு பங்கேற்பாளர் கிண்டல் பண்ணுகிறார். நம்ம ஊரிலும், கடையில bill sign பண்ணுறப்போ, யாரும் கவனிக்காம, ஒரு வளைவு போட்டுட்டு போயிடுறது வழக்கம்தானே!
அதுக்கு மேல, signature-ன் குணம் கூட பலருக்கு ஒரே மாதிரி. அப்பா, அம்மா, ஆபீஸ் மேலாளர் எல்லாரும், “Signature நல்லா பண்ணு, வரிசைப்படுத்து!”ன்னு சொல்லினாலும், மூச்சு விட நேரமில்லாத போது, scribble தான் கிடைக்கும். ஆனால், அந்த scribble-க்கு பாதிப்புகள் இருக்கலாம் – ஹோட்டலில் emergency-யா contact பண்ண வேண்டிய நேரம் வந்தா, சரியான தகவல் இல்லாததால, உங்களுக்கே தொல்லை வர வாய்ப்பு அதிகம்.
பேசியிருக்கிற கருத்துகளும், நம்ம ஊரு அனுபவமும்
“இதை நம்ம ஊரில நடக்காம இருக்கணும்”ன்னு நினைச்சா, வாடிக்கையாளர்களும், சேவை வழங்குபவர்களும், இரண்டு பேரும் மரியாதையோட நடப்பது அவசியம். ஒரு பங்கேற்பாளர், “நீங்க பேசிக்கிட்டு வரீங்கனா, அடுத்த வாடிக்கையாளருக்கு சேவை செய்ய ஆரம்பிக்கறேன்”ன்னு சொல்லுறாராம். இன்னொருத்தர், “நீங்க போனில் பேசறீங்கனா, நான் உங்க கண் முன்னால நிற்குறேன், நம்ம ஊரு பாட்டுக்கார மாதிரி பெரிய கண்கள்லாம் பண்ணிடுவேன்”ன்னு கிண்டல். சில சமயம், சேவை வழங்குபவர்களுக்கு நேரடி எதிர்ப்பும், passively-aggressive ஆன சப்தமும் வேண்டும் போல!
அதே நேரம், நம்ம ஊரு கலாச்சாரம் – “கொஞ்சம் பொறுமை, கொஞ்சம் கவனம்”ன்னு சொல்லும் பண்பாடு. ஒரு வாடிக்கையாளர் library-யில கூட இதம் பண்ணுறாங்கன்னு சொல்றாங்க – “நீங்க library-யில வந்தும், போனில் பேசுறீங்க!” அப்படின்னு. இது நம்ம ஊரு பஸ் டிரைவர், மருத்துவமனை ரிசப்ஷனிஸ்ட், டீ கடைக்காரர், எல்லாருக்கும் பொருத்தமானது.
முடிவில் – மரியாதை நம்ம பண்பாடின் அடையாளம்!
இப்போ, நினைச்சு பாருங்க – நம்ம ஊரு சொந்தமான ஒரு கடையில், டீ வேணும்னு சொல்லி, கைபேசியில பேசிக்கிட்டு, கடைக்காரர் கவனிக்காம நிக்கறோம். அவர், “பேசி முடிஞ்சா சொல்லுங்க, நான் உங்களுக்காக காத்திருக்கிறேன்!”ன்னு ஒரு மெதுவான சிரிப்போட சொல்லுவார். அதுதான் நம்ம பண்பாடு. அவ்வளவு சம்பளம், வசதி வந்தாலும், மரியாதை, நேரடி கவனம், மனித ஒற்றுமை இவங்கதான் நம்ம ஆரியவழிக்குப் பெருமை சேர்க்கறது.
அப்படின்னு, அடுத்த முறை ஹோட்டல், கடை, தனியார் அலுவலகம், அரசு கமிஷன் என்றெல்லாம் போறப்போ, “சார், ஒரு நிமிஷம் பேசிக்கிட்டு வர்றேன்!”ன்னு சொல்லி, வேலை முடிச்சு, முகம் பார்த்து, மரியாதையோட பேசுங்க. அதுதான் நம்ம ஊரு பாரம்பரியமும், நம் கலாச்சாரமும்!
நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்க? இதே மாதிரி அனுபவம் உங்களுக்கும் ஏற்பட்டிருக்கா? கீழே கருத்தில் பகிருங்க, நம்ம ஊரு மரியாதை எப்படி பாதுகாப்போம் என்று பேசலாம்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Please put your phone down when you come up to the desk to talk to me