நம்ம ஊர் கடைகள்லயும், பெரிய மார்க்கெட் மால்லயும், இப்போ எல்லாம் “லாயல்டி கார்டு”, “ரிவார்ட்ஸ் பாயிண்ட்ஸ்”, “கூப்பன்” மாதிரி புதுசு புதுசா வாய்ப்பு குடுக்குறாங்க. ஆனா, அந்த வாய்ப்பை சரியான நேரத்துல பயன் படுத்துறது தான் முக்கியம். இல்லனா, கடை ஊழியர்களுக்கு சும்மா ஒரு கலக்கு! இந்த பதிவு படிச்சீங்கனா, அடுத்த முறை நீங்க கடைக்கு போறப்போ, உங்க கூப்பன் கதை என் நினைவுக்குக் வராம இருக்காது!
நம்ம ஊர்ல பாருங்க, கடைக்கு போனா பழைய பாட்டி, சின்ன பசங்க, பேராசிரியர்கள், சினிமா ஹீரோ மாதிரி ஸ்டைலில் எல்லா ரகமும் வாடிக்கையாளர்கள் வருவாங்க. ஆனா, ஒரு சிலர் மட்டும், “இதுக்கும் மேலோ?”ன்னு ஒரு லெவல் காமெடியை காட்டுவாங்க. இந்த மாதிரி ஒரு சம்பவம் தான் ரெடிட்ல ஒரு வியாபாரி பகிர்ந்திருக்கார். சரி, அந்த கதை நம்மளும் ரசிக்கலாம்!
“வரிசை” என்றால் நம் நாட்டில் அது தான் முதல் பாடம். பஸ்ஸில், ரேஷன் கடையில், எங்கேயும் வரிசை இல்லாமல் ஒன்றும் நடக்காது. ஆனா இந்த வரிசையில கூட சில பேருக்கு தங்கள் தகுதி காட்டணும் போலிருக்கு! அந்த மாதிரி ஒரு சம்பவம் தான் இன்று நம்ம கதையில.
"அண்ணா, இந்த பசுமை பாலை ரூபாய் மூணுக்கு குடுத்துடுங்க. புறம் பாருங்க, மழை பெய்யுது, யாரும் வரல. நாளைக்கு பழையாய்டும்!" – இதெல்லாம் நம் ஊர் சந்தை லைனுகள் போல இல்லையா? ஆனா, இது ஒரு பெரிய கார்ப்பரேட் கடையின் காஷியர் அனுபவம். அங்க பணி செய்யும் ஒருவன், ஒவ்வொரு செவ்வாய்க்கிழமை மாலை 4 மணிக்கு வந்தால், அவன் மனசு மூழ்கிப் போயிடும்! காரணம், 'நெகோஷியேட்டர்' என்ற பெயரில ஒரு வாடிக்கையாளர்.
இந்த நெகோஷியேட்டர், ஒரு பசுமை பால் மற்றும் ஒருசில அப்பம் வாங்கவே வருவார். ஆனா, கட்டணத்தை கட்டாமல், கம்பீரமாக பேரம் பேச ஆரம்பிக்குவார். அவருக்கு, ஷெல்ஃப்-ல போட்டிருக்கும் டிஜிட்டல் விலை ஸ்டிக்கர் "பேச்சு ஆரம்பிக்க ஒரு வழிகாட்டி மட்டுமே" போல.
நம்ம ஊரு கடைகளில் "தள்ளுபடி" என்றால் கண்ணை மறைக்கும் அளவுக்கு வெள்ளை பேனர்களும், நிறைய வாடிக்கையாளர்களும் தான். ஆனா அந்த தள்ளுபடியை போட்டு கணக்கு போடுறப்போ தான், எத்தனை பேர் சரியாக புரிஞ்சிக்கிறாங்கன்னு பாத்தீங்கனா கொஞ்சம் சந்தேகம் தான்! இப்போ நம்ம ரெடிட் நண்பர் Salt-Maintenance6857 உடைய அனுபவம் இதோ...
ஒரு நாள் கடையில், "Richard"ன்னு ஒரு வாடிக்கையாளர் இரு பைகள் புல் விதைகள் வாங்க வந்தார். ஒவ்வொரு பையும் ரூ.65. கடையில் "ரூ.20 தள்ளுபடி"ன்னு பெரிய போஸ்டர். ஆனா கம்ப்யூட்டர் பிலில் மட்டும் ரூ.49 க்கு தான் பைகள் இரண்டும் வந்துவிட்டது. இதே பார்த்தா, தள்ளுபடி ரூ.16 மட்டுமே வந்தது. நல்ல மனசு கொண்ட ஊழியர், ரிச்சர்டுக்கு கூடுதல் ரூ.10 தள்ளுபடி கொடுத்தார். இப்போ ஒவ்வொரு பைக்கும் ரூ.26 தள்ளுபடி!
நம்ம ஊர்ல கடைகளுக்கு போனாலே, “எல்லாம் சரியா இருக்கு, வாடிக்கையாளர் சேவை நல்லா இருக்கு”ன்னு யாராவது நேரில் வந்து சொல்லுறது ரொம்ப அரிது. பெரும்பாலும், பாக்கெட்டில வாடிக்கையாளர் புகார், மாற்றம், சலுகை கேட்கத்தான் வருவாங்க. ஆனா, பக்கா ஒரு சின்ன சம்பவம், கடை ஊழியரையும், நம்ம மாதிரி வாசகரையும் மனசுல ஆழமா பதிந்து விடும். அப்படி ஒரு அனுபவம்தான் இந்தக் கதை.
நமக்கு எல்லாம் கடையில் பண்ணீர் (cheese) என்றால் ரொம்பவும் ஸ்பெஷல் விஷயம். சமைக்கிறோம், சாப்பிடுறோம், சிலர் பார்வையிலேயே ரசிப்போம். ஆனால் ஒரு கடை ஊழியருக்கு, "ஏன் அந்த வாடிக்கையாளர் வாரம் வாரம் வந்து, பன்னீர் பார்த்து, வாங்காமல் போய்விடுறார்?" என்ற கேள்வி மனதில் தொடர்ந்தே வருகிறது. இதுதான் நம்முடைய இன்றைய கதை!
அந்த உரையாடல், அந்த விசாரணைகள், அந்த பன்னீர் ரேக்கை நோக்கும் பார்வை – இவை எல்லாம் அந்த ஊழியருக்கு ஒரு புதிராகவே இருந்தது. நம்மை போன்ற பலருக்கும் இது ஒரு சுவாரசியமான, நம்முடைய வாழ்கையின் ஓர் பகுதி போலவே தோன்றும்.
ஒரு கடையில் வேலை பார்த்த அனுபவம் சொன்னாலே பல வண்ணங்கள் தெரியும். அந்தக் கடையின் காசாளர் மேசையில் நின்று, நாளும் வாடிக்கையாளர்களின் விதவிதமான முகங்களைப் பார்த்து ரசிப்பது ஒரு தனி சுகம். ஆனா, சில வாடிக்கையாளர்கள் மட்டும் பல நாள்களுக்கு மனசுல ஞாபகமாகவே இருக்கிறாங்க. அப்படியொரு அனுபவத்தை, இங்கிட்ட பகிர்ந்திருக்கிறார் அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த ஒருவர். நம்ம ஊர் கடைகளிலும் இப்படிச் சின்ன சின்ன சம்பவங்கள் நடக்குமே, அது போல் தான் ஒரு நாணயக் கதை!
நம்ம ஊர்ல புது வீடு கட்டுறப்போவோ, பழைய வீட்டை சரி செய்வோவோ, அல்லது சிம்பிளா ஒரு சக்கை திருப்ப வேண்டிய வேலை வந்தாலோ, எல்லாருக்கும் ஒரே டெஷன் – "இந்த உதிரி ஏதோ தெரியும்... ஆனா பெயர் சொல்ல தெரியலையே!" இதுல எதிர்பார்க்குற ஹார்ட்வேர் கடையனுக்கும், குழப்பமா இருப்பவருக்கும் ரொம்பவே பொறுமை தேவை. ஆனா, இந்த patience-ஐ ‘engg’ படிக்குற யுவன் மாதிரி ஒருவர் கொண்டிருந்தா, இரசிக்கிற கதைகள் பஞ்சமா இருக்காது!
நம்ம ஊரில் சோமாரி கூட்டம், பஸ்ஸுக்கு வரிசை, ரேஷன் கடையில் இளநீர் மாதிரி சின்ன சின்ன சண்டைகள் – இவை எல்லாம் ரொம்ப சாதாரணமான விஷயங்கள். ஆனா, அந்த வரிசையில் நானும் நின்றிருந்தேன், முன்னாடி ஒருத்தர் வந்து, "ஏய், இது வரிசைதானே?"ன்னு genuine-ஆக் கேட்கிறார்! பின்னே, அந்த நேரத்தை விட்டுப் போக முடியுமா? அந்த அனுபவம் தான் இப்போது உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்ளப் போறேன்.