நமது ஊரில் வேலை செய்யும் ஒவ்வொருவருக்கும், குறிப்பாக கடை-வியாபாரங்களில் வேலை பார்க்கிறவர்களுக்கு, வாடிக்கையாளர்கள் என்றால் கண்டிப்பாக ஒரு தனி அனுபவம்தான். எத்தனை வகை மனிதர்கள், எத்தனை விதமான பழக்கங்கள்! ஒரு சிலர் ரொம்ப நல்லவங்கா இருந்தாலும், சிலர் நம் பொறுமையை சோதிப்பவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். இப்படி ஒரு நாள், ஒருத்தருக்கு நடந்த சம்பவம் தான் இந்த கதை.
நம்ம ஊரில் வேலை போனாலும், வெளியூர் வேலைக்குப் போனாலும், மேலாளர்கள் ஒரு தனி வகை தான். “மனிதர்கள் எல்லாம் சமம்”ன்னு புத்தகத்துல மட்டும் தான் இருக்கும்; நிஜ வாழ்க்கையில் மேலாளர் கிட்ட போனேனா, அவர் முகத்தைப் பார்த்து புன்னகை பண்ணி, உள்ளுக்குள்ள ‘அட இப்படிக்குமா?’ன்னு யோசிக்கணும். இப்படி ஒரு சம்பவம் தான் ரெடிட்-ல நடந்திருக்குது. இதைப் படிச்சதும், நம்ம ஊரு சின்ன வேலைக்காரங்க எல்லாருக்கும் கண்டிப்பா ஒரு “நம்மளோட கதையே!”ன்னு ஒரு சிரிப்பு வந்திருக்கும்.
வணக்கம் நண்பர்களே!
நம்மோட வாழ்க்கையில் ரீட்டெயில் கடைகள் – அதாவது அண்ணாச்சி கடை முதல் பெரிய சுப்பர் மார்க்கெட் வரை – ஒரு முக்கியமான இடம் வகிக்கின்றது. அங்குள்ள வேலை, அந்த வேலைக்காரனோடு நடந்த உரையாடல், நமக்கு கிடைக்கும் சில 'கொஞ்சம் குறும்பு' அனுபவங்கள் எல்லாம், பக்கத்து வீட்டுப் பாட்டி கதை சொல்லும் மாதிரி சுவாரஸ்யமா இருக்கும். அமெரிக்காவின் ரெடிட் தளத்தில் "Tales From Retail" என்ற பகுதியில், அங்குள்ள ஊழியர்கள் தங்கள் கடை அனுபவங்களை பகிர்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். அதில் 'Express Lane' என்றொரு சிறு பகுதி – அதாவது நம்ம ஊர்ல "சொல்லணும், ஆனா நீளக் கதையா இல்ல" மாதிரி!
அந்த மாதிரி சின்னச் சம்பவங்கள் நம்ம ஊரிலும் நிறைய நடக்கும்தானே? சின்ன சின்ன விசயங்களைப் பற்றி பேசும்போது வாழ்க்கையே வேற லெவல்!
நம் ஊர் கடைஞ்சு வாங்கும் கலாச்சாரத்தில், புது வசதிகள் வந்தாலும், பழக்க வழக்கங்களை விட வாடிக்கையாளர்கள் தயங்குவதை பார்க்க நேர்ந்திருக்கும். ஆனா, சில சமயங்களில் இந்த பழக்கவழக்கமும், "நான் சொன்னது தான் சட்டம்" என பண்ணும் போக்கு கூட கொஞ்சம் ஓவராகி விடும். இப்படித்தான் ஒரு சின்ன கடையில் வேலை பார்த்து வந்த ரெடிட் நண்பர் u/random_man1234-க்கு நடந்த அனுபவம், நம்ம ஊர் காரர்களும் ரசிச்சு சிரிக்கத்தான் செய்யும்!
நம்மில் பலர் கடை வேலைக்கார வாழ்க்கையை அனுபவித்திருப்போம். அந்தக் கடை சீட்டில் நின்று, வாடிக்கையாளர்களை சந்திப்பதில் வரும் சின்ன சிரிப்பும், சில நேரங்களில் உள்ள அந்த அடங்காத மன அழுத்தமும் – எல்லாமே நமக்கு அன்றாடம். ஆனாலும், சில தருணங்கள் நம்மை ஆச்சரியமாகச் சூழ்ந்து, மனதை தொட்டுச் செல்லும். இன்று அப்படிப்பட்ட ஒரு கதை தான் உங்களோடு பகிர போகிறேன்.
கனடாவில் ஒரு சின்ன கடையில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த அந்த நேரம். வெளியில மழை சிந்திக் கொண்டிருந்தது. தமிழ்நாட்டில் தீபாவளி சீசனில் கடைகளில் எப்படி கூட்டம் இருக்குமோ, அங்கும் Thanksgiving-க்கு முன் அதே மாதிரி கூட்டம். ஆனா, மாலைவாக்கில், மழையோடு கூட்டம் குறைந்தது.
நம்ம ஊர்க்கும் பொருந்தும் மாதிரி, கடை வேலைக்காரர்களுக்கு எதிராக வாடிக்கையாளர்கள் சில நேரம் காட்டும் கோபத்தையும், அநாகரிகத்தையும் பார்த்து பலர் தலையசைக்கிறோம். ஆனா, அந்த எல்லையை கடந்துவிட்ட ஒரு சம்பவத்தை, ஒரு வெளிநாட்டு நண்பர் – ரெட்டிட்-இல் பகிர்ந்திருக்கிறார். வாசிக்க ஆரம்பிச்சா சிரிப்பும் வருது, கோபமும் வருது – ஆனால் கடைசியில் “இது நம்ம கடைகள்-லயும் நடக்குமா?”ன்னு யோசிக்க வைக்கும் சம்பவம் இது!
கடையில் வேலை பார்த்த அனுபவம் எல்லாருக்கும் ஒருமுறை கிடைக்கும். சில நேரம் அது சும்மா வாழ்க்கையை சலிப்பாக்கும்; ஆனால் சில சமயம், அதே கடையில் நடந்த ஒரு சம்பவம் பல வருடங்கள் கழித்தும் நமக்குள் நகைச்சுவையா ஞாபகமிருக்கும்! அந்த மாதிரி தான் இந்த “பெரோகி குயின்” சம்பவம் – ஐந்து வருடம் பழைய பெரோகிக்காக Refund கேட்ட ஒரு அம்மாவின் கதையை சொல்வேன்.
சென்னையில் ஒரு பிராண்டட் ஃப்ரோசன் உணவுகளைக் கையாளும் சிறிய கடையில் வேலை பார்த்தேன். வேலைக்குச் செல்வது ஒரு வித்தியாசமான அனுபவமே! வாடிக்கையாளர் குறைவாகவே வருவார்கள்; ஒருவேளை இரண்டு பேர் MAX, வேறு நேரம் மூன்று பேர் இருந்தாலும் அதிசயம் தான்.
நம்ம ஊரில் கடையில் வேலை பார்த்தா, எத்தனை விதமான வாடிக்கையாளர்கள் வந்துடுவாங்க! ஒருத்தர் வந்து, “இங்கே சக்கரை எவ்ளோ?”ன்னு கேப்பாங்க; இன்னொருத்தர், “என்னடா, டீ போடுற குழம்பு இருக்கா?”ன்னு அழைப்பாங்க. ஆனா, கீழே சொல்ற இந்த சம்பவம் மாதிரி விஷயம், ஒவ்வொரு கடை ஊழியருக்குமே வாழ்நாளில ஒரு தடவை கூட வருமா என தெரியல!