நானும் சந்தித்தேன் – சுப்பர்பன் சோகம் அவதாரம்; நானே விறைத்தேன், அவள் வாங்கிய லேம்பும், அவளது அழும் ரிங்க்டோனும்!
நம் ஊரிலோ, நகரத்திலோ, கடைக்குள் நடக்கும் சம்பவங்கள் நம்மை சில நேரம் அதிர்ச்சியிலும், சில நேரம் சிரிப்பிலும் ஆழ்த்திவிடும். அதிலே, "திரிபெட்டி" (thrift store) மாதிரி கடைகளில் என்னென்ன வாடிக்கையாளர்கள் எப்படி எப்படி வருகிறார்கள் பார்த்தால், நேரில் பார்த்து அனுபவிக்காவிட்டாலும், கதையாக கேட்டாலும் உங்களுக்கே நகைச்சுவையோடு ஒரு சோகத்தையும் கிளப்பும்!
நான் அந்தக் கடையில் வேலை பார்ப்பவன்/பார்ப்பவள். அந்த இடம் சொந்தமா இருக்கட்டும், ஒரு நாளில் நடந்த சம்பவம் இன்னும் என் மனதில் பதிந்து கிடக்குது. சொந்த ஊர் சோகம், வாடிக்கையாளர் ஸ்டைல், விக்கிப்படியா விலை பேசும் பழக்கம், அதில் சேர்த்து ஒரு "அழும் குழந்தை" ரிங்க்டோன் – எல்லாம் சேர்த்து ஒரு சினிமாவா நடந்துச்சு!
திரிபெட்டி கடையில் வாடிக்கையாளர் – ஒரு அவதாரம்
நம்ம ஊர் திரிபெட்டி கடைகள், "பழையது போடலாம், புதிது வாங்கலாம்"னு மக்களுக்கு வசதியோடு, ஆனா விலையிலேயே பெரிய சலுகை தரும் இடங்கள். அங்க விலை குறைவா இருக்கும், ஆனா ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் ஒரே விலை கிடையாது. பழைய விலைப்பட்டியல், புதிய வாடிக்கையாளர்கள், தள்ளுபடி பேசும் பழக்கம் – எல்லாம் கலந்தே இருக்கும்.
நான் விலை நிர்ணயிக்கும் பொறுப்பு எனக்குத்தான். நானும் மனம் சுருங்காதவள்தான் – நல்ல மனசு இருந்தா, வாடிக்கையாளர் கஷ்டப்படுற மாதிரி இருந்தா எனக்கு வரிசயமா விலை குறைக்கிறேன். ஒருத்தருக்கு ரூபாய் 25 ஐட்டம் 5 ரூபாய்க்கு போட்டிருக்கேன்; ஒரு காபி மெஷின் கூட ரூபாய் 1க்கு விட்டிருக்கேன்!
அந்த நாள் வெள்ளிக்கிழமை, ஒரு வெள்ளை முடி, "அந்த பாகுபலர் பட்டு சட்டை" மாதிரி கலரு கலரா அணிந்த ஒரு பெண், ஹக்கி-பக்கி கடைக்குள்ள வந்தறாங்களே, நேரா "ஆர்ட் & டெக்கர்" செக்ஷனுக்கு போனாங்க. முகத்தில் ஒரு கோபம் – "நான் இப்போவே எரிச்சலா இருக்கேன், யாராவது சண்டை போடவேண்டியிருக்கு"ன்னு தோன்றும் மாதிரி!
அந்தவங்க ஒரு மேசை லேம்பை எடுத்துக்கிட்டு, "இது எவ்வளவு?"ன்னு கேட்டாங்க. "5.60 ரூபாய் பிளஸ் டாக்ஸ்"ன்னு சொன்னேன் (அந்த விலை நான் வேலைக்கு வந்ததற்கு முன்பே பண்ணப்பட்ட விலை – அதனாலே இன்னும் மாற்றலை, ஒரு வகை பிசாசு பயம்!). உடனே, "நீங்க ஒரு மாதம் முன்னாடி ஒருதான் இதே மாதிரி லேம்பு எனக்கு ஒரு ரூபாய்க்கு குறைவா கொடுத்தீங்க; விலை ஒரே மாதிரி இருக்கணும்!"ன்னு சத்தமா சொன்னாங்க.
அவங்க சொன்னது எனக்கும் ஞாபகம் வந்துச்சு. நான் தான் அந்த மாதம், அவங்க கேட்டதுக்காக விலை குறைத்தேன். "சரி அம்மா, இப்போ 4.60 ரூபாய் கொடுத்து வாங்கிக்கங்க!"ன்னு சொல்லிட்டு பில் போட ஆரம்பிச்சேன். நம்ம பண்டைய கணினி – ஒவ்வொரு முறையும் பீப்பி, பீப்பின்னு ஒலி. டாக்ஸ் சேர்த்து ரூ.4.96 ஆகிச்சு.
அவங்க 50 ரூபாய் நோட்டை கொடுத்தாங்க – ஆச்சர்யமே இல்லாம, 45 ரூபாய் மீதி குடுத்துட்டேன். அப்புறம் நான் கீழ விழுந்த பேனாவை எடுக்க திரும்பினேன். அவங்க டக்கென சந்தையை எண்ணி, "என்னடா இது? நீங்க 4.60னு சொன்னீங்க!"ன்னு சத்தமிட்டாங்க. "டாக்ஸ் இருக்கு அம்மா..."ன்னு விளக்க ஆரம்பிச்சேன். ஆனா அவங்க "சரி, நம்புறேன்... ஜான்"ன்னு ஒரு வசனம்தான்! (அந்த "Sure, Jan" – அது நம்ம ஊர்களில் "சரி, நீதான் சொல்றது சரி!"ன்னு புண்ணாக்கி சொல்வது மாதிரி!)
வாடிக்கையாளர் – ரோல் பிளே, ரிங்க்டோன், ரகசியம்!
எனக்கு இப்படி சண்டை வருவது புதிதல்ல; ஆனாலும் இதிலே ஒரு ட்விஸ்ட்! அவங்க "நீங்க மார்ச் மாதத்தில்தான் நல்ல மதிப்போடு பேசினீங்க, இப்போயாவது புரியலையா?"ன்னு சொல்ல ஆரம்பிச்சாங்க. சிரிப்பா சொல்றேன் – அந்த மார்ச் மாதத்திலே கூட நானே தான் வேலை பார்த்தேன், ஆனா எனக்கே "அந்த நல்ல இளைஞன்"ன்னு நினைத்துக்கிட்டிருக்காங்க! (நம்ம ஊரு பெண், பையன், கிழவன், இளைஞன் எல்லாம் கலந்துபோன பாணி!)
இங்க தான் கதை ட்விஸ்ட்டுக்கு போயிடுச்சு. கடை பக்கம் ஒடிச்சு வந்த குழந்தை அழும் சத்தம்! – பஸ்ஸிலோ, விமானத்திலோ குழந்தை அழும் சத்தம் கேட்டாலே நம்மை எல்லாம் ப்ரஷர் பண்ணுவாங்க. இங்க, அந்த பெண் கையில் இருந்த போனையே எடுத்தாங்க; குழந்தை அழுகை உடனே நின்று போச்சு! எல்லாரும் "இது என்ன ரிங்க்டோன்?"ன்னு அதிர்ச்சியாயிருப்பாங்க – நானும் அதே நிலை! அப்படியெல்லாம் அழும் குழந்தை சத்தம் ரிங்க்டோனாவா மாத்துறது எந்த மனுஷனுக்குத் தெரியும்?
அந்த பெண் லேம்பை வாங்கிக்கிட்டு, "உங்க சில்லறை உங்களுக்கு தேவையானா வைத்துக்கோங்க. என்னடா இது, மார்ச் மாதத்திலிருந்த நல்லவர் போனாரு, இப்போ ஒரு பிசாசு மாதிரி!"ன்னு கோபத்தோட கிளம்பிட்டாங்க. (அந்த பெண்ணுக்கு பிஎம்டபிள்யூ காரும், ஆடம்பர ஜீவனும்தான்; ஆனா நம்ம கடைக்குள்ள நான்கு பைசா குறையா வாங்கணும் என்பதும் நம்ம ஊரு சமுக சித்திரம்!)
சமூகமும், சிரிப்பும், சோகம் கலந்த கருத்துகள்
இந்த கதையை ரெடிட் கம்யூனிட்டியில் போட, பலரும் நம்ம ஊரு பழக்கப்படி நிறைய கருத்துகள் சொன்னாங்க. ஒருத்தர் அப்படியே சொன்னார் – "அழும் குழந்தை ரிங்க்டோன் எங்க கதைக்கு புது புது சுவை கொடுத்துடுச்சு!"ன்னு. இன்னொருவர் மாதிரி, "இந்த மாதிரி வாடிக்கையாளர்கள் எங்க கடைக்குள்ளயும் இருக்காங்க – விலையை குறைக்க சொல்லி, பணம் தந்தபின் எண்ணி, சில்லறைக்காக சண்டை போடுறது வழக்கமே!"ன்னு சொன்னார்.
"சரி, Jan"ன்னு அந்த பெண் சொன்னதைப் பற்றி ஒரு அமெரிக்க நண்பர், "அது Brady Bunchன்னு ஒரு பழைய அமெரிக்க சீரியலில் இருந்து வந்தது"ன்னு விளக்கி, "அடுத்த தடவை உங்களுக்குப் இப்படிச் சொன்னா 'Marcia, Marcia, Marcia!'ன்னு பதில் சொல்லுங்க"ன்னு கலகலப்பா சொன்னார். நம்ம ஊரிலோ, "சரி, நீதான் ராமாயணம், நான்தான் ராவணன்!"ன்னு சொல்லிட்டு விட்டு விடலாமே!
ஒருத்தர் "இந்த பொருள்களுக்கு இவ்வளவு குறைந்த விலை?"ன்னு ஆச்சர்யமா கேட்டார்; நம்ம ஊரிலே ஒரு பெரிய புத்தக அலமாரி பத்து ரூபாய்க்கு கிடைக்கும்னு சொன்னதும் ஊர் மக்கள் வாய்பிளப்பாங்க. இன்னொருவர் "இந்த மாதிரி வாடிக்கையாளர்களுக்கு நேரம் போனால் ஞாபகமே இல்லை, பேரில் கூட குழப்பம்"ன்னு சொன்னார் – நம்ம ஊரு கடையில் "அந்த பழைய பழைய நல்லவர்!"ன்னு நினைத்துக்கொள்வது போலவே தான்.
நம் அனுபவம் – சிரிப்பும் சோகமும்!
இந்த மாதிரி வாடிக்கையாளர்கள் எங்க ஊரிலும், எங்க கடைகளிலும் இருக்காங்க. நம்மில் பலரும் "விலை குறைக்கச் சொல்லி, எவ்வளவு குறையா வாங்க முடியும்"ன்னு முயற்சி செய்வது வழக்கம். ஆனா, அவங்க எடுத்த ரிங்க்டோன் மாதிரி, சில விஷயங்கள் நம்மை அதிர்ச்சியடைய வைக்கும். சில்லறை நான்கு பைசாக்காக சண்டை போடுவாங்க; ஆனால் பக்கத்தில் பிஎம்டபிள்யூ காரில் திரும்பிப்போகும் அந்தப் பெண் – நம்ம ஊரு "வசதி உள்ளவர்களும் பொறாமை, கோபம், சங்கடம் எல்லாம் கலந்த வாழ்கை"யை நினைவூட்டுகிறது.
அந்த பெண் திரும்ப வருவாரா என்று எனக்கு இன்னும் பயம் தான். அடுத்த முறை வந்தா, நான் ஒரு பெரிய சட்டையும், கேப்பும் போட்டு "அந்த நல்ல இளைஞன்" மாதிரியே வேடமிட்டு நிற்பேன் போலிருக்குது!
முடிவில்...
உங்களுக்கு இது போன்ற வாடிக்கையாளர் அனுபவங்கள் இருக்கா? உங்கள் கடையில் funniest customer யார்? கீழே கமெண்ட்ல பகிர்ந்துகொள்ளுங்க! நம்ம ஊரு சிரிப்பும், சோகமும் கலந்த கடைக்கதை இது மாதிரி இன்னும் நிறைய இருக்கு – பகிர்ந்து ரசிங்க, சிரிங்க!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Met the avatar of suburban despair last week