நம்ம தமிழ்நாட்டுல கடையில் போனா, “தள்ளுபடி இல்லையா?” அப்படின்னு கேக்குறது ரொம்ப சாதாரணம் தான். ஆனா, சில சமயம் வாடிக்கையாளர்களோட லாஜிக் கேட்டா, நம்மளே குழப்பம் வந்துடும். அதும், எல்லா கடை ஊழியர்களும் சந்திக்கிற சில வித்தியாசமான வாடிக்கையாளர்கள் இருக்காங்க. இப்போ, ரெடிட்ல (Reddit) ஒரு அமெரிக்கக் கடையில நடந்த சம்பவம், நம்ம ஊரு வாசகர்களுக்கே சிரிப்போடு ஒரு நல்ல பாடம் சொல்லுது!
"வாடிக்கையாளர் சேவை" என்றால் நமக்கு உடனே நினைவுக்கு வருவது, அந்த 'சிரிக்கோ சிரிக்க முடியாத' சம்பவங்கள் தான்! சின்னதொரு உதாரணம் சொல்லட்டுமா? ஒரு நாள் கடையில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு அழைப்பு வந்தது. அந்த உரையாடல் இன்னும் என் நினைவிலேயே இருக்கிறது!
நம்ம ஊரு பெட்ரோல் பங்குகளில் நடக்கும் சம்பவங்களைக் கேட்டால், சில நேரம் சிரிப்பும், சில நேரம் பாவமும் வந்துவிடும். ஆனா, இப்போ சொல்வோம்னு இருக்குற இந்த கதை, நம்ம ஊரு பக்கத்து டீக்கடையில் நடக்குற அளவுக்கு நம்மளோட வாழ்க்கையோட சம்பந்தப்பட்டிருக்கலாம்! ஒரு பெட்ரோல் பங்கில் வேலை பார்க்கும் நண்பர் சொல்லிய கதையை, நம்ம ஊரு வாசிப்பில் – சுவாரசியமாக, நம்ம பாணியில் பார்ப்போம்.
எப்போதும் ரிட்டெயில் கடைகளில் வேலை செய்வது சும்மா சமாதானமாக இருக்கும் என்பதை யாரும் நம்பி விடாதீர்கள்! பசங்க சொல்வது போல, "இங்க தினமும் ஒரு சினிமா தான் நடக்குது!" அந்த மாதிரி ஒரு நாள் நடந்த ஒரு திகிலான சம்பவத்தை உங்க கூட பகிர்ந்துக்கறேன். ஒரு பக்கம் பயங்கரவான நாய், இன்னொரு பக்கம் கோபமான நண்பர், அதுவும் கையில் கத்தி வெச்சு வந்த வாடிக்கையாளர் – எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு நல்ல திரில்லர் படத்துக்கு குறைவாக இல்லைங்க!
நம்ம ஊர்ல கூட, கடையில் போய் பொருள் வாங்கும் போது "சார், இது வேலை செய்யலையே?"ன்னு சண்டை போடுறவங்க நிறைய பேரை பார்த்திருப்போம். ஆனா, அமெரிக்காவுல ஒரு பெரிய கார்பார்டு கடையில் நடந்த இந்த சம்பவம் கேட்டா, நம்மளே சிரிப்பு வந்துடும்! "படிக்காதவன் பட்டினி கிடக்குமாம்"ன்னு சொன்னது பொய்யா தெரியுது!
இப்போ காலையிலே நம்மில் யாராவது கடைக்கு போனாலே, கியூவில் நிக்கறது, ஆப் "பிரேக்" ஆகிவிட்டது, ரெசீட் கெடச்சு போச்சு, கண்ணை கட்டும் கஸ்டமர் சர்வீஸ் – இதெல்லாம் நாளைமுறை. ஆனா, சமயம் சரியா வரும்போது, "அது பூஜ்ஜியம் இல்லை சார், ஓ தான்!"ன்னு வாயில சொல்லணும் என்பது யாருக்குமே எதிர்பார்ப்பு இல்லாத விஷயம்தான்!
நம்ம தமிழ்நாட்டில் கடைகளில் நடக்கும் சம்பவங்கள் சொல்வதற்கே சுவாரசியமாக இருக்கும். "சேலையில் சலுகை" என்றாலே மக்கள் கூட்டம், விற்பனைக்காரர் குரல், வாடிக்கையாளரின் சரக்கு தேர்ச்சி – இவை எல்லாம் நம்ம ஊருக்கு புதிதல்ல. ஆனா, அமெரிக்காவில் நடந்த ஒரு கடை கதையைப் படிச்சதும், நம்ம ஊரு ரெட்டித் கதைகளை மிஞ்சும் அளவுக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது! இந்த கதையை நான் இங்கே உங்களுக்காக தமிழில் சொல்ல வர்றேன்.
நம்ம ஊர் பொது இடங்களில், கடைக்காரங்க, வாடிக்கையாளர்கிட்ட பேசுறப்போ, ஒரே மாதிரி தமிழ் பேசுறோம். ஆனா, ஒரே மொழிலேயே, ஒரே எழுத்தை ஊருக்கு ஊரு வேற மாதிரிதான் சொல்வாங்கன்னா? ஆஹா! அதுதான் இந்தக் கதையின் ருசி.
ஒரு கெனடியன் கடை ஊழியர், அரிசோனாவிலிருந்து வந்த ஒரு அமெரிக்க ஃபோன் வாடிக்கையாளருடன் நடந்த ஒரு அசரீரமான உரையாடலில்தான் இந்தக் கலாட்டா. நீங்க "Z"ன்னா எப்படி சொல்வீங்க? "Zed" அல்லது "Zee"? இந்தச் சிறிய வித்தியாசம், ஒரு பெரிய குழப்பத்துக்கே வழிவகுத்தது!
நம்ம ஊர் கடைகள்ல அப்படியே ஒவ்வொரு வாடிக்கையாளரும் ஒரு கதாபாத்திரம் தான்! சும்மா போனாலும் புதுசு புதுசா யாராவது ஒரு டீப் ஆலோசனை கொடுப்பாங்க. ஆனா, இந்த சம்பவம் கேட்டீங்கன்னா, “பூம்பாவை” கைபற்றும் திரில்லர் மாதிரி இருந்துச்சு! பெரிய ஹார்ட்வேர் கடையில் வேலை பார்த்துக்கிட்டு இருந்தபோது நடந்த ஒரு கலகலப்பான சம்பவம் தான் இதேன்.
அந்த நாள், கடை முழுக்க தூய்மை வைக்க முடியுமா என்று, நான் ஸ்வீப்பிங் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன். நல்லா பார்க்கணும்னு, சில இடங்களில் நாற்காலி இல்லாமலும், நானே உட்கார்ந்து தூக்கி தூக்கி தூக்கி தெளிவா ஒவ்வொரு மூலையும் பார்த்து தூக்கினேன். முதுகு வலிக்காததுக்கு இது நல்லா இருந்துருச்சு.
நம்ம தமிழ் மக்கள் வீட்டில் பழைய பொருட்களை வீசிக்கொடுக்குறது ஒரு பெரிய டாஸ்க்தான். அக்சன் கலைஞர்களா, "அது அம்மா வாங்கின விஷயம், அதை போடாம இருக்க முடியுமா?"ன்னு பசங்க புன்னகையோட கேட்பாங்க. ஆனா, வாழ்க்கை சில சமயங்களில் நம்ம கையில் இல்லாமல் சில பழைய பொருட்கள் போய்விடும். அந்த நினைவுகளோடு ஒரு நாள் மீண்டும் அந்த பொருள் நம்ம முன்னால் வந்தால், அந்த சந்தோஷத்துக்கே ஒரு அளவே இல்ல!