நம்ம ஊரில் “வாடிக்கையாளர் தேவன்”ன்னு சொல்வது போல், கடை வேலைக்காரர்களும் நம்ம குடும்பமே மாதிரிதான். தினமும் ஒரே முகங்களை பார்த்துக்கிட்டு, சமையல் பாத்திரம் முதல் சமையல் பொறிகள் வரை, கலகலப்பாக பேசிக்கிட்டே கடை நேரம் போயிடும். ஆனா, அந்த கடைசி நாள் மட்டும், எப்போவும் வராத ஒரு சந்தர்ப்பம், நெஞ்சை நெகிழ வைக்கும் வகையில் ஒரு நிகழ்வு நடந்தது.
ஒரு ஹோட்டலில் வேலை பார்த்தால், வாடிக்கையாளர்கள் எல்லாம் ஒரே மாதிரி இருக்க மாட்டார்கள். சிலர் புது முகங்கள், சிலர் பழையதுபோல் தோன்றும். ஆனால், வாரம் தோறும் ஒரே நாள், ஒரே நேரம், ஒரே மேசையில் வந்து உட்காரும் ஒரு "ஸ்பெஷல்" வாடிக்கையாளரை யாரும் மறக்க முடியாது. இப்படித்தான், அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டலில் வேலை பார்க்கும் ஒருவரின் அனுபவம், ரெடிட் (Reddit) வலைதளத்தில் வைரலாகி விட்டது. இதில் "ரொன்" என்ற ஒரு வாடிக்கையாளர், ஊழியர்களைவிட மேனுவை நன்கு தெரிந்து வைத்திருப்பது, அவருக்கு சந்தோஷம் தருமா, சிரமம் தருமா என கலந்த உணர்வுகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
ஒரு கடையில் வேலை பார்த்த அனுபவம் என்றால், பல்வேறு விதமான வாடிக்கையாளர்கள், அவர்களது கேள்விகள், அவர்களது புணர்ச்சி எல்லாம் நம்மை ஆச்சரியப்படுத்தும். ஆனால் சிலர் மட்டும் நம் மனதில் நீண்ட நாட்கள் பதிந்துபோய் விடுவார்கள். இன்று அப்படிப்பட்ட ஒரு வாடிக்கையாளர் கதையைத்தான் உங்களுடன் பகிரப்போகிறேன்.
எலக்ட்ரானிக்ஸ் கடை, அதுவும் பெரிய நகரத்தில் – அங்கே எல்லோரும் பிஸி, விற்பனை நோக்கத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனாலும், வாரந்தோறும் ஒரே மாதிரியான பழைய பழக்கத்தில், பழைய கார்டிகன் சட்டையோடு, கைப்பையில் ஒரு நோட்பேடு எடுத்துக்கொண்டு வருபவர் ஒருவரை பார்த்தால், யாருக்குமே அவர் மீது ஒரு வித ஈர்ப்பு ஏற்படாமல் இருக்க முடியாது!
நம்ம ஊர்ல கடைல வேலை பார்த்திருக்கிறவங்க கிட்ட கேட்டீங்கனா, வாடிக்கையாளர் சம்பந்தமான ஓர் ரகசியம் தெரியும் – “அவர்களுக்கே என்ன வேண்டும் என்று தெரியாமல் வந்து, நம்மைய சந்தேகப்பட்டு மறுபடியும் கோபப்படுவாங்க!” இந்த மாதிரி சம்பவங்களை கேட்டாலே சிரிப்பு வருதே தவிர, எவ்வளவு குழப்பம்னு யோசிச்சு பாருங்க! அப்படித்தான் ஒரு அமெரிக்க கடை பணியாளர் அனுபவம், ரெடிட்-இல் வைரலா பேசப்பட்டு, நம்ம ஊருக்கே பொருந்தும் ஒரு சூழ்நிலையை நமக்கு நினைவுபடுத்துது.
"நம்ம கடைன்னு சொன்னா எல்லாமே சேம் தானா?" இது ஒரு சந்தைதான். ஆனா, இந்த சந்தையில் நடக்கும் சண்டைகளும், விவாதங்களும், விசித்திரமான வாடிக்கையாளர்களும் நம் நாட்டுக்கும் புதிதல்ல. ஆனா, இங்க ஒரு அமெரிக்க ரீட்டெயில் கடையில் நடந்த சம்பவம் நம்ம வாழ்க்கையிலும் நிறைய பேருக்கு பழக்கமானதே!
ஒரு நாள், ஒரு வாடிக்கையாளர், கையில் பிளாஸ்டிக் பை, அதில் ஒரு பாக்ஸ், கையில் மடித்து வைத்த பில் – முகத்தில் கோபத்து, மனசு நிறைய வாஞ்சை எடுத்துக்கொண்டு, கேஷியரிடம் வந்து "இந்த பொருள் வேலை செய்யல, ரெஃபண்ட் வேணும்"ன்னு சொன்னாராம். கேஷியர் வழக்கம்போல் பில் பார்த்தார் – அதுவும் வேற கடையில் வாங்கியது, அந்த கடை எண், ரெஜிஸ்டர் எண் எல்லாமே வேற.
நமக்கு தெரியும், தமிழ் நாட்டில் கடைதான் வாழ்வின் ஒரு முக்கிய அங்கம். சின்ன சமையல் பொருட்கள் வாங்கப் போனாலும், பெரிய "சூப்பர் மார்க்கெட்"க்கு போனாலும், அங்கே நடக்கும் சம்பவங்கள் நமக்கு கதைகளாகவே மாறும்! ஆனா, இப்போது எல்லா கடைகளிலும் ஸெல்ஃப் சேக் அவுட் (Self Checkout) என்ற புதுசு வந்துவிட்டது. "நாமே நம்ம பொருட்கள் ஸ்கேன் பண்ணிக்க, நாமே பணம் கட்டிக்கிட்டு போகலாம்," என்பதுதான் அதன் காரியம். இது வசதியா? சரி, ஆனால், அதில் ஏற்படும் குழப்பங்கள் சொல்லித்தான் ஆகணும்!
வணக்கம் நண்பர்களே! நம்ம ஊரு சோறு சாப்பிட்டவன் எல்லாம் கடை அனுபவங்களை சொல்லத் தயங்க மாட்டான். சின்ன வயசிலேயே கடை பக்கத்து bench-ல அமர்ந்து, ‘மாமா, ஒரு மிட்டாய்’ என்றாலே, ‘கடை சுவை’ ஆரம்பம். ஆனா, கடையில் வேலை செய்யும் மக்களுக்கு மட்டும் தான் தெரியும் – அங்க நடக்கும் சின்ன சின்ன சம்பவங்களும், நக்கலும், நாடகமும்!
இப்படி தான், உலகம் முழுக்க கடை அனுபவங்களை பகிரும் ஒரு ரெடிட் சமூகம் இருக்கு – r/TalesFromRetail. இங்கே, வேலைக்காரர்கள் தங்களோட ‘Express Lane’ – அதாவது சுருக்கமான, சில்லறை அனுபவங்களை பகிரும் இடம். நம்ம ஊரு டீக்கடையில் குழம்பு அடிச்சு பேசற மாதிரி தான்!
நம்ம ஊர்ல மழை வரக்கூட, கடையிலே ஒரு சின்ன தாடிக்கம்பு மாதிரி மாத்தினா, அந்த ஊர் விசாரிச்சு விசாரிச்சு கேள்வி கேட்டு தீர்ணு போயிடுவாங்க. அப்படியொரு கடை அனுபவம்தான் இந்தக் கதை. லண்டன்ல ஒரு சின்ன ஸூப்பர் மார்க்கெட், ரெண்டு வாரம் முழுக்க 'புதுப்பிப்பு'ன்னு பூட்டு போட்டிருந்தாங்க. கடை திறக்கும்போது எல்லாரும் ஏதேதோ எதிர்பார்ப்போட வந்தாங்க; ஆனா நடந்தது?
"கடை மூடியிருக்கு"ன்னு எத்தனை தடைகள் போட்டாலும், எத்தனை அறிவிப்புகள் வைத்தாலும், நம்ம ஊர் மக்கள் மாதிரி உலகத்துல எங்கயுமே வாடிக்கையாளர்கள் தப்பித்துப் போக முடியாது போல! ஒருவேளை, நம்ம ஊரில் பசுமை வண்டி கிழிங்கி சாலையிலே நிற்குற மாதிரி, இங்க லண்டன்லயும் பெரிய பெரிய கடைகள் 'refit' வேலைக்காக மூடுறாங்க. ஆனா, மக்கள் ஒரு வேலைக்காரனோ, ஒரு சில்லறை கடை ஊழியரோ போலவே, அவர்கள் அன்றாட வாழ்க்கை தொடர்ந்து கடைக்குள்ளே புக முயற்சி செய்கிறாங்க.
இந்த அனுபவத்தினை, பிரபல யுகே சூப்பர் மார்க்கெட் ஓர் கிளையின் ஊழியர் ஒருவர் Reddit-இல் பகிர்ந்திருக்கிறார். "கடை முழுக்க பூட்டியிருக்க, பெரிய பெரிய சைன்கள், ஷட்டர்கள் பாதி இறக்கப்பட்டிருக்க, ஆனாலும் அங்கே 40க்கும் மேற்பட்ட வாடிக்கையாளர்கள் கதவைத் தட்டிக்கொண்டு, வெளியில் குழப்பமாய் நின்றனர்," என்று அவர் சொல்கிறார்.
நம்ம ஊர் பொம்மை கடையில், நாள்தோறும் சில்லறை வாடிக்கையாளர்கள் வந்து செல்லும் பொழுது, சில தினங்கள் நம்ம மனசுக்கு உருக்கமாகவும், ரசிக்கக்கூடியதாகவும் நிகழ்வுகள் நடக்கிறது. அந்த மாதிரி தான், இன்று நடந்த ஒரு சம்பவம் எனக்கு இன்னும் மனசில் பதிந்து போச்சு!
இரண்டு சிறுமிகள், தங்களது அம்மாக்களுடன், ஒரே நேரத்தில் என் பொம்மை கடையில் வந்தாங்க. இருவருக்கும் ஒரே ஆசை – அந்த பிரபலம் ஆன கார்ட்டூன் கதாபாத்திரத்தை அடிப்படையாக வைத்த பாபி டால் வாங்கணும். கடையில் இருந்த மற்ற பொம்மைகளை எல்லாம் பார்த்து முடிச்சு, “இது கிடையாது…”ன்னு இருவரும் ஒரே சோகத்தில் முகம் கழிதாங்க.