கடை வேலைக்காரருக்கும் வாடிக்கையாளருக்கும் நடக்கும் ஒரு அன்பு விடை – நெஞ்சை நெகிழவைத்த கடைசி நாள்
நம்ம ஊரில் “வாடிக்கையாளர் தேவன்”ன்னு சொல்வது போல், கடை வேலைக்காரர்களும் நம்ம குடும்பமே மாதிரிதான். தினமும் ஒரே முகங்களை பார்த்துக்கிட்டு, சமையல் பாத்திரம் முதல் சமையல் பொறிகள் வரை, கலகலப்பாக பேசிக்கிட்டே கடை நேரம் போயிடும். ஆனா, அந்த கடைசி நாள் மட்டும், எப்போவும் வராத ஒரு சந்தர்ப்பம், நெஞ்சை நெகிழ வைக்கும் வகையில் ஒரு நிகழ்வு நடந்தது.
அன்பும், அசையாத மனதும் – ஒரு கடை வேலைக்காரரின் அனுபவம்
ஒரு நடுத்தர வீட்டு உபயோகப் பொருள் கடையில், இரண்டரை வருடம் வேலை பார்த்தேன். பெரிசாக எதுவும் இல்லாத வேலை, ஆனா, எனக்கு பிடிச்ச ஒரு பிரிவில் இருந்தேன். அடிக்கடி வர்ற முகங்கள், பழகும் வாய்ப்பும், எப்போவும் சந்தோஷம் தான்.
அந்த முகங்களில ஒருத்தி – வாரம் இருவாரம் ஒரு முறை வர்ற மாதிரி. பெரிசா எதுவும் வாங்க மாட்டாங்க, ஆனாலும், சமையல் பாத்திரம், சின்ன மெஷீன்கள் பாத்து போயிடுவாங்க. பேச ஆரம்பிச்சா, ஐந்து நிமிஷம் சிரிச்சுக்கிட்டு பேசுவோம். அவங்க பெயர் தெரியாது, ஆனா, முகம்தான் பழக்கம். நம்ம ஊர்ல மாதிரி “அக்கா”, “அம்மா”, “சிஸ்டர்”னு கூப்பிடுவோம் இல்ல, அப்படித்தான் பழகும் நட்பு.
ஒரு நாள், என் கடைசி வாரம், அவங்க திடீர்னு வாரம் நடுவுல வந்தாங்க. நேரா என் கவுண்டருக்கு வந்து, ஒரு சின்னக் கிப்ட் பேக், ஒரு லடர் கொடுத்தாங்க. அப்புறம் என்ன தெரியுமா? அந்த பேக்குள்ள ஒரு சிறிய “காக்டஸ்” செடி! கடைசி நாள் அன்பு என்பதற்கும், நம்ம சம்பந்தம் அவ்வளவு சிறியது எப்படியோ, ஆனா மனசுல பெரிய இடம் எடுத்துது.
வாடிக்கையாளர் – வேலைக்காரர் நட்பு: நம்ம ஊர்ச் சுவை!
இந்த சம்பவம் நம்ம ஊர்ல நடக்கும்னு நினைச்சுக்கோங்க! “அண்ணா, நீங்க நாளைக்கு இல்லையே, நாங்க யாரிடம் பேச போறோம்?”ன்னு பசுமை பசுமையா ஒரு பெண் அக்கா வந்து, சின்ன பூந்தொடு, வாழ்த்து அட்டையை கொடுத்தா, எவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கும்? அந்த Reddit பதிவில், “Carol”ன்னு கூப்பிட்ட அந்த அம்மா, கடைசி வாரம் தான், வேறெழுதிய பெயரோட ஒரு அட்டையை கொடுத்து, அப்போவும், “நீங்க பேசுறது ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கும்”ன்னு எழுதி விட்டாங்க.
அந்த நிலை நமக்கும் புதிதல்ல. நம்ம ஊர்ல கூட, கடை பொண்ணு, “சிஸ்டர், நீங்க இல்லாம நாங்க எப்படி?”ன்னு பேச்சு வரும். பழக்கம், அன்பு, அந்த சிறிய நேரம் – இதெல்லாம் தான் வாழ்க்கையை இனிமையாக்குது.
சமூகத்தின் கருத்துக்கள் – அன்பும் நினைவுகளும்
இந்த பதிவுக்கு கீழே வந்த கருத்துகள் தான், இதை இன்னும் உயிரோட்டமா காட்டுது. ஒருத்தர் சொல்லுறாங்க, “நான் ஒரு கடையில் வேலை பார்த்தப்ப, ஒரு பெண் பசங்க குறும்படம் போல, வேற ஊருக்கு போறதுக்கு, என்கிட்ட சின்ன அன்பு பரிசு கொடுத்தாங்க. வாழ்த்து சொல்ல, பெரிய செலவு வேண்டாம்.”
இன்னொருத்தர், “நான் மேஜர் கடையில் வேலை பார்த்தப்ப, சில வாடிக்கையாளர்கள், பேசுவதுக்காக மட்டும் கூட கடைக்கு வருவாங்க. கடைசி நாள் வந்தா, பரிசு, சோடா, லஞ்ச், அட்டைகள் – எதாவது கொடுப்பாங்க. ஒருத்தர் குடுத்த கிறிஸ்துமஸ் பரிசை, இன்னும் திறக்கல; அந்த அம்மா மறைந்துவிட்டாங்க, ஆனா அந்த நினைவோடு தான் இருக்கேன்,”னு சொல்லியிருக்காங்க. இது நம்ம ஊர்ல, பாட்டி தாயாரோட நினைவுகளோட ஒத்திருக்கும் இல்ல?
“அந்த நேரத்தில், கைகாட்டி, சமையல் பொருள்களை பில் பண்ணிக்கிட்டு, ஒரு சின்னக் காக்டஸை பிடிச்சுக்கிட்டு, மனசு குழப்பமா ஆனது,”னு ஒரு நகைச்சுவையா ஒரு கருத்தும்! நம் மாணவர்களுக்கு கடைசி நாள், ஆசிரியர் கண்ணில் நீர் வருவது மாதிரி தான்.
அன்பிற்கு எல்லை இல்ல – ஒரு சிறிய செயல் கூட பெரும் மாற்றம்
இன்னொருத்தர் எழுதியதை பார்த்தா, “ஒரு சாதாரண அன்பு செயல், ஒருவரின் நாளை மாற்றி விடும்,”ன்னு. நம்ம ஊர்ல, ரயில் பக்கத்துல பழம் வியாபாரி, “நீங்க நாளைக்கு வரலனா, யாரோட பேச போறேன்?”ன்னு கேட்பது போலதான்.
இந்த பதிவின் ஆசிரியர், “இப்போவும் அந்த காக்டஸ் நல்லா வளர்ந்து இருக்கு. எதிர்பார்த்ததைவிட நல்லா இருக்கு,”ன்னு பதிவு முடிக்கிறாரு. ஒரு சின்ன அன்பு செயல், வாழ்நாள் நினைவாய் போயிருக்கே!
முடிவில் – நம்ம கதையும் இதுவே!
இந்த அனுபவம் நம்மில் பலருக்கும் தெரிந்தது. கடை, அலுவலகம், பள்ளி, வீதி – எங்கயும், மனிதர் மனிதருக்குள்ள அன்பு, ஒரு வார்த்தை, ஒரு சிரிப்பு, ஒரு சிறிய பரிசு – இதெல்லாம் தான் வாழ்க்கையை இனிமையாக்குது.
நீங்கங்க, உங்கள் வாழ்க்கையில் இப்படிப்பட்ட ஒரு அன்பு சம்பவம் நடந்திருக்கா? உங்கள் பழக்கமான கடை, டீ கடை, அல்லது அலுவலகத்தில், யாராவது உங்களை மறக்க முடியாத வகையில் வாழ்த்து சொன்னிருக்காங்கா? கீழே கருத்துகளில் பகிருங்கள்! அன்பு பகிர்ந்தால் தான், உலகம் இனிமையாவும், ஒற்றுமையாவும் இருக்கும்.
நன்றி!
அசல் ரெடிட் பதிவு: A regular found out it was my last day and brought me a card. I didn't know what to do with that.