பன்னீர் விற்பனை இல்லாமல், மனதில் நிறைந்த வாடிக்கையாளர் – ஒரு கடை ஊழியரின் சுவாரஸ்ய அனுபவம்
நமக்கு எல்லாம் கடையில் பண்ணீர் (cheese) என்றால் ரொம்பவும் ஸ்பெஷல் விஷயம். சமைக்கிறோம், சாப்பிடுறோம், சிலர் பார்வையிலேயே ரசிப்போம். ஆனால் ஒரு கடை ஊழியருக்கு, "ஏன் அந்த வாடிக்கையாளர் வாரம் வாரம் வந்து, பன்னீர் பார்த்து, வாங்காமல் போய்விடுறார்?" என்ற கேள்வி மனதில் தொடர்ந்தே வருகிறது. இதுதான் நம்முடைய இன்றைய கதை!
அந்த உரையாடல், அந்த விசாரணைகள், அந்த பன்னீர் ரேக்கை நோக்கும் பார்வை – இவை எல்லாம் அந்த ஊழியருக்கு ஒரு புதிராகவே இருந்தது. நம்மை போன்ற பலருக்கும் இது ஒரு சுவாரசியமான, நம்முடைய வாழ்கையின் ஓர் பகுதி போலவே தோன்றும்.
வாரம் தோறும் வரும் "பன்னீர் நோக்கி போனான்" – கதை தொடக்கம்
இந்தக் கதையின் நாயகன், ஒரு பெரிய சுப்ரமணியன் மாதிரி, வாரம் தோறும் வியாழன் மாலை நேரம் கடைக்கு வருவார். நேரம் பத்துப் பத்து நிமிடம் ஏறி இறங்கினாலும், அவர் வருவதை கடை ஊழியர் ஒருவரும், பன்னீர் பிரிவும் காத்திருக்கிறது.
அவரது வழக்கம் மிகவும் ரொம்ப அற்புதம்: பன்னீர் ரேக்கை நேராக சென்று, 10 முதல் 25 நிமிடம் வரை, ஒவ்வொரு பன்னீரின் லேபிளையும் கவனமாக படிப்பார். ஒன்றையாவது எடுத்துப் பார்த்து திருப்பிப் பார்த்து, அப்படியே மீண்டும் இடத்தில் வைத்துவிட்டு, ஒரு பொருளும் வாகனத்திலோ, கையிலோ எடுத்து செல்ல மாட்டார். பன்னீர் வாங்கவே மாட்டார்!
முதலில் ஊழியர் அவரை "பன்னீர் ஆர்வலர்" என்று நினைத்தார். பின்னர் அவர் எப்போதும் வெறும் தயிரோ, வெண்ணெயோ, ஒரு நாளில் ஒரு எலுமிச்சை மட்டும் வாங்கிச் செல்வதை கவனித்தார். "பன்னீர் எதுக்கு மட்டும் பார்த்து போறாரு?" – அவர் மனதில் வாடிக்கையாளர் குறித்த கவலை வளர்ந்தது.
பன்னீரில் ரசிப்பதும், பசிப்பதும் – சமூகம் பேசும் சிந்தனைகள்
இந்தக் கதையை படித்த Reddit வாசகர்களும் நிறைய வித்தியாசமான கருத்துக்கள் சொன்னார்கள். ஒரு நபர் சொன்னதுபோல், "அவருக்கு வயது அதிகமாக இருக்கும்; ஒருவரும் பேசாமல், கடையில் இருந்து கொஞ்ச நேரம் மனிதர்கள் நடமாடும் இடத்தில் இருப்பதற்காக வந்திருக்கலாம். அல்லது அவருக்கு பன்னீர் வாங்கும் சாத்தியமான செலவுக்கூட முடியாமல் இருக்கலாம்," என்று அன்போடு கூறியிருந்தார்.
இன்னொருவர், "உங்களுக்கு சாம்பிள் கொடுக்க முடியுமா? ஒரு பேச்சைத் தொடங்க இது வழியாக முடியும்," என்றார். நம்மிடம் பல கடைகளில் சாம்பிள் கொடுப்பது வழக்கமில்லை என்றாலும், கிராமத்தில் நம்முடைய பாட்டி சாம்பார் செய்யும் போது, ஒரு சிறிய துண்டு சுவைக்க கொடுப்பதை நினைவூட்டுகிறது.
இன்னொரு சுவாரசியமான கருத்து: "அவர் பன்னீர் தயாரிப்பாளர் இருக்கலாம்; கடைகளில் உள்ள பன்னீரின் தரத்தை, செய்முறை விவரங்களை, சுவையை ஆராய்ந்து பார்க்கிறார்," என்று யாரோ ஊகித்திருந்தார். நம்மிடம் வீட்டிலேயே பன்னீர் செய்யும் பழக்கம் இருக்கிறது; அந்த மாதிரி ஆர்வலர்களுக்கு இது ஏற்றது.
மற்றொருவர், "அவர் பன்னீரை விரும்புகிறார், ஆனால் உடல்நிலை காரணமாக சாப்பிட முடியாமல் போயிருக்கலாம். அதனால் பார்க்கப் போய் பழைய நினைவுகளை மீட்டுக்கொள்கிறார்," என்று நெகிழ்ச்சியுடன் சொன்னார். இது நம்மிடம் பலருக்கும் உணர்ச்சிவசப்படுத்தும் ஒரு நிஜமான அனுபவம்.
மனித மனக்குழப்பம் – பன்னீருக்கும், வாழ்க்கைக்கும் இடையில்
இந்தக் கதையின் மீது சிலர் சந்தேகம் கொண்டனர் – "இது ஏதோ ஒரு கற்பனை கதையா?" என்பதாகக் கேட்டனர். ஆனாலும், நம்மில் பலரும் கடையில் இதுபோன்ற வித்யாசமான வாடிக்கையாளர்களை பார்த்திருப்போம். ஒருவர் வாரம் தோறும் வந்து, ஒரே இடத்தில் நின்று, வாங்காமல் போவதை பார்த்து, "ஏன்?" என்று நம் மனம் விசாரிக்கும்.
இது நம்முடைய வாழ்க்கையில் இருக்கும் சில விசித்திரமான பழக்கங்கள் போல். சிலர் சந்தையில் சென்று பழங்களை எடுத்து பார்த்துவிட்டு, வாங்காமல் போவார்கள். சிலர் பூக்கள் அருகில் நின்று வாசனை பார்த்துவிட்டு, வெறும் சிரிப்புடன் செல்ல நேரும். இதெல்லாம் மனித மனம் எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதற்கான சின்ன சின்ன உதாரணங்கள்.
ஒருவர் நகைச்சுவையாக, "ஒரு நாள் அவரை ஒரு தீய மந்திரவாதி பன்னீராக மாற்றிவிட்டார்; அதைக் கண்டுபிடிக்க அவரும் வருகிறார்!" என்றார். நம்மிடம் கதைகள், கற்பனைகள் நம்மை ரசிக்க வைக்கும் விதம் இப்படித்தான் இருக்கும்.
நம்மைத் தொற்றிக் கொள்ளும் "அறியாத ரஹசியம்"
இந்தக் கதையின் கடைசியில், அந்த ஊழியர் சொல்வது போல, "நான் இதை புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கவே நிறுத்திவிட்டேன். அவர் நல்லபடியே இருப்பாரா? ஒருநாள் அவர் தேடிக்கொண்டிருக்கிறதை கண்டுபிடிப்பாரா?" என்பதே நம்முடைய மனதிலும் தோன்றும் கேள்வி.
இந்தக் கதையில் நம்மில் ஒவ்வொருவரும் நம்மை பார்க்கலாம் – நம்முடைய விருப்பங்கள், நம்மால் முடியாத ஏக்கம், பழைய நினைவுகள், அல்லது வெறும் மனித நேசம். இந்த பன்னீர் கதை, நம்மை சிரிக்கவும், சிந்திக்கவும் வைக்கும்.
முடிவு – உங்கள் கடை அனுபவங்களை பகிருங்கள்!
நம்மில் யாராவது இதுபோன்ற வாடிக்கையாளரை பார்த்திருக்கிறீர்களா? அல்லது நம்மில் யாராவது பன்னீர் பார்வையாளராக இருந்திருக்கிறீர்களா? உங்கள் அனுபவங்களை, நினைவுகளை கீழே பகிருங்கள்! நம்மை சிரிக்க வைக்கும், சிறிது சிந்திக்க வைக்கும் இந்தக் கதையை உங்கள் நண்பர்களிடம் பகிருங்கள்.
வாழ்க்கை என்பது, சில சமயம் வெறும் ஒரு பன்னீர் ரேக்கில் நின்று பார்ப்பதிலும், அதன் பின்னால் இருக்கும் மனித உணர்வுகளிலும் தான்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: We have a regular who has never once bought anything from our cheese section and I think about him more than I should