'அண்ணே, கொஞ்சம் பக்கமா போறீங்கலா?' – வாடிக்கையாளர் சேவையில் நம் அனுபவங்கள்!
நம்ம ஊரில், “வீடு கட்டினவங்க வீட்ல இருக்கணும்; விருந்தாளி வந்தா, மரியாதை குடுக்கணும்”ன்னு சொல்லி இருக்காங்க. ஆனா, எல்லா நேரத்திலயும் எல்லா விருந்தாளிகளும் அந்த மரியாதை மதிக்கிறாங்களா? அதான் சந்தேகம்! வாடிக்கையாளர் சேவை செய்வோம்னா, சும்மா இல்லாம, “விளக்கத்துக்குள்ளே பூச்சி” மாதிரி நமக்கு எல்லா வண்ணமும், வகையும் விருந்தாளிகள் நேரில் வருவாங்க.
ஒரு நாள், அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டலில் நடந்த சம்பவம், நம்ம ஊர் ஹோட்டல் ரிசப்ஷனில் நடந்ததுன்னு நினைச்சுக்கோங்க பாருங்க – நம்ம மனசுக்கு எவ்வளவு நெருக்கமா இருக்கும்! அவங்க சொன்னதை நம்ம தமிழ்ல சொல்லணும்னா – கதையைப் படிச்சு சிரிச்சுட்டு, "இதை நமக்கு நேர்ந்திருந்தா நாம என்ன பண்றோம்னு" நீங்களும் யோசிச்சு பாருங்க!
அந்த நாளில், ஒரு பிரபல காமெடி நிகழ்ச்சி நடக்கப்போறதால ஹோட்டல் பிஸி. அதுவும், அந்த காமெடி ஆர்டிஸ்ட் – Sean Ghilis – அவரோட காமெடி “bro-ey humor”னு சிலர் சொன்னாங்க. நம்ம ஊர்ல சொன்னா, “அண்ணாச்சி பேச்சு” மாதிரிதான் போடுவாராம். சில பேரு கூட, அவரோட நிகழ்ச்சிக்குப் போனதாலேயே பிரேக் அப் ஆன கதையும் உண்டு – அந்த அளவுக்கு ‘பிரம்மாண்ட’மான காமெடி!
இது போனாலும், ஹோட்டல் ரிசப்ஷனில் வந்த சம்பவம் கொஞ்சம் வித்தியாசம். “Due out” நேரம் – அதாவது, விருந்தாளிகள் ஹோட்டலை விட்டு செல்வதற்கான பிஸியான நேரம். ஒருத்தர் (ஆண்) ரிசப்ஷனில் முன்னாடி நின்று, அவரோட வேலை முடியும் வரைக்கும் அசசிக்கிட்டு இருந்தார். நம்ம ஊர்ல யாராவது பக்கத்தில் நின்று காத்திருக்கும்போது, “சார், கொஞ்சம் இடம் குடுங்க/பக்கமா போங்க”ன்னு சொன்னா, உடனே நம்ம ஆளு, “ஐயோ, மன்னிக்கணும்”ன்னு பின்சா போயிடுவார்.
ஆனா இங்கே, அந்த விருந்தாளர், நம்ம பசங்க சொல்வது மாதிரி “ego trip”லயே போயிட்டாரு போல. ரிசப்ஷனிஸ்ட், “சார், கொஞ்சம் பக்கமா போங்க, பின் நிக்கற லேடீயை ஹெல்ப் பண்ணனும்”னு சிரிக்க சிரிக்க கேட்டாராம். அவர், சம்ம போஸ் போட்டு, ‘நான் தான் ராணி மண்டபத்திலிருந்தா மாதிரி’, அங்கேயே நிக்காரு. ரெண்டு தடவை கேட்டாலும், பார்வை காட்டி, போன் பார்த்துக்கிட்டே நிக்காரு.
இது நம்ம ஊர்ல நடந்திருந்தா, அடுத்தவரு “ஏய் அண்ணே, சும்மா நிக்காதீங்க, நானும் வேலையோட வந்திருக்கேன்”ன்னு பக்கத்து வாடிக்கையாளர் சொன்னிருப்பார்! இல்லனா, பின்னால நிக்கற அக்கா, “பையா, கொஞ்சம் பக்கமா போ”ன்னு ஏதாவது ஒரு கிண்டல் போட்டு விட்டிருப்பாங்க. ஆனா இங்கே, பணிவும் பொறுமையும் காட்டி, ரிசப்ஷனிஸ்ட் காத்திருந்தார்.
இந்த மாதிரி ‘வாடிக்கையாளர் எப்போவும் ராஜா’ன்னு நினைக்கிறவர்களோட கதை நம்ம ஊர்லயும் நிறைய. நம்ம ஊர்ல, சின்ன கடையில் கூட, சில்லறைக் கடை அண்ணன், “ஏங்க, பக்கமா போங்க; அடுத்தவங்க பாக்கணும்”ன்னு சொல்லுவாரு. அங்கும், இங்கும், மனிதர்களோட மனசு ஒரே மாதிரி தான் போல!
இந்த சம்பவம் நமக்கு என்ன சொல்லுது? வாடிக்கையாளர் சேவை பணியாளர்கள் – எங்க ஊரிலோ, வெளிநாட்டிலோ – எல்லாரும் சும்மா இருக்க மாட்டாங்க. ஒவ்வொரு நாளும், கஸ்டமர்ஸ் அன்பா, மரியாதையா நடந்துக்கிட்டா மட்டும் போதும், எல்லாம் சந்தோஷமா நடக்கும். ஆனா சில சமயம், இந்த மாதிரி ‘சிறப்பு விருந்தாளிகள்’ நம்மை சோதிக்க வருவாங்க.
இன்னொரு விஷயம் – பணியாளர்களும் மனிதர்கள்தான். நம்ம ஊர்ல சொல்வாங்க அல்லவா, “மணக்காத மல்லிகைய பத்தி யாரு கவலைப்படுறாங்க?” அப்படி தான், அவர்களும் நம்மை போலவே உணர்ச்சி உள்ளவர்கள். அவர்களுக்கு மரியாதையும், சிறிய உதவியும் கொடுத்தா, அவர்களோட நாடும், நம்ம நாடும் சந்தோஷமா இருக்கும்.
நீங்க இதைப் படிச்சு உங்க அனுபவம் நினைவு வந்திருச்சா? உங்க கடையில், அலுவலகத்தில், பயணத்திலோ வந்த ‘அசாதாரண வாடிக்கையாளர்’ சம்பவங்களை கீழே கருத்தில் பகிருங்க! “ஒருவரை மரியாதை செய்யும் பண்பாடு” நம்ம ஊர் அடையாளம். அதை மறக்காம சிரித்து வாழலாம்.
உங்கள் கருத்துக்களை கீழே எழுத மறந்திடாதீர்கள்! உங்கள் கதைகள் நமக்கு உற்சாகம் தரும்!
Sources:
Reddit – u/liz-is-sleeping, r/TalesFromTheFrontDesk
https://www.reddit.com/r/TalesFromTheFrontDesk/comments/1pmv29n/can_you_please_move/
அசல் ரெடிட் பதிவு: Can you please move?