அந்த பனிக்கட்டி பாட்டிலை முறியடித்த அந்த புனித பைட்ரிக் நாள்! – ஒரு ஹோட்டல் நைட் ஆடிட்டரின் உண்மை ஜாதகம்
நம்ம ஊர் ஹோட்டல்களில் வேலை பார்க்கும் நண்பர்களுக்கு, ஒரு “நைட் ஷிப்ட்” என்றாலே எவ்வளவு சிரமமோ தெரியுமா? ஆனால், அது ஒரு புனித பைட்ரிக் நாள் மாதிரி ராத்திரியில், நம்ம ஊர் Tasmac-க்கு பக்கத்துல இருக்குற ஹோட்டல் மாதிரி Downtown-ல, ஐந்து கிளப்புகளுக்கு நடுவே ஒரு பிரம்மாண்ட ஹோட்டலைம்னா? யாருக்காவது அந்த அனுபவம் வந்தா, அவங்க வாழ்க்கையை முழுக்க சொல்லிக்கிட்டே இருக்க முடியும்!
இந்த கதையை எழுதியவர், தன்னோட முதல் “நைட் ஆடிட்டர்” வேலையில், பரிதாபமான மேலாளரும், கணக்கற்ற மதுபானம் குடித்த விருந்தினரும், வேலைக்கே ஒத்துக்கொள்ளாத “பாதுகாப்பு காவலரும்” - இந்த மூணு பேர்களையும் சமாளிச்சு, உயிரோடு தப்பிச்ச கதையென்றால், நம்ம ஊரு பாரில் ஆடுற கமல்ஹாசனும் சிம்புவும் கூட இவரை பாக்கி தள்ளி ஓடுவாங்களாம்!
“அய்யோ, நம்ம மேலாளர்தான் பெருசு!” – மேலாண்மை அலட்சியம்
இந்த ஹோட்டலில் ஒன்பது மாதத்துக்குள்ள நான்கு ஜெனரல் மேனேஜர்! இப்படி வேற எங்கயாவது நடந்திருக்கும்? மேலாளர்கள் மட்டும் இல்ல, ஸ்டாப் எல்லாரும் வந்ததும் போனதும். ஒரே குழப்பம், ஒரே கலவரம்! நம்ம ஊர் அலுவலகங்களில “வாரக் கூட்டம்” கடைசியா “இ-மெயில்” ஆகிற மாதிரி, இங்க மேலாளர்கள் நேரில் வரவே இல்ல.
ஒரு ராத்திரி, புனித பைட்ரிக் தினம், ஹோட்டலில் முழு புக்கிங், வெளியில காத்திருக்கும் வெறும் மதுபானக் கூட்டம் – அதுவும் எல்லாம் ஒரு பெண் நைட் ஆடிட்டர் ஒருத்தர்தான். மேலாளர் என்ன செய்றார்னா? “உங்களுக்கு பாதுகாப்பு காவலர் இருக்காரே, கவலைப்படாதீங்க”னு சொல்லிட்டு தூங்கப் போயிடுவாரு. ஆனா அந்த காவலர்? “டீ கடை”ல அமர்ந்துகிட்டு, மொபைல் பார்க்கும் வேலைதான் அவங்க வேலை!
ஒரு கமென்ட்-ல யாரோ சொன்ன மாதிரி, “நம்ம ஹோட்டல் பக்கத்தில் மதுபானக் கிளப்புகள் இல்லாததுக்கு ரொம்ப நன்றி!” – நல்லா சொன்னாரு. Downtown-ல ஹோட்டல் ஹோஸ்பிடாலிட்டி என்றாலே, மேலாளருக்கு மட்டுமல்ல, ஸ்டாப்புக்கும் ரத்தம் கசக்கும்!
மதுபானக் கூட்டமும், குளிர்காயும் – நைட் ஆடிட்டரின் ராத்திரி
இரவு இரண்டாகும் போது, கிளப்புகள் மூடுற நேரம் – அந்த நேரம் தான் ஹோட்டல் லாபியில பத்து பேர் பத்து வழியா புகுந்துருவாங்க. நம்ம ஊரில் ராத்திரி 11.30க்கு டாஸ்மாக் மூடுற நேரம் போல, இங்க 2 மணிக்கு கிளப்புகள் மூடுறது. அப்போ எல்லாமே துள்ளல்!
விருந்தினர்கள் மட்டும் இல்ல, வெளியில இருந்த குடிகாரர்களும், “சற்று குளிர் தாங்க முடியல”ன்னு உள்ளே வந்துருவாங்க. “குளியல் அறை உபயோகிக்கலாமா?” – “பொங்கல் பண்டிகை”க்கு சாப்பாட்டு கட்டன் கேக்குற மாதிரி கேப்பாங்க. ஒருத்தர் கூட, “நீங்கள் இன்னும் ஒரு பியர் விற்க முடியாதா?”ன்னு லஞ்சம் கொடுக்க வந்துருக்காங்க – நம்ம ஊர் பியர் பரோட்டா கூட இப்படி நடக்காது!
நம்ம ஆடிட்டர் மட்டும் எல்லாரையே டீ கப்பில இருந்து ஓட்டிப் போடுறது, சண்டை போடுறவர்களை பிரிக்குறது, “மறுநாள் தான் ரிசர்வேஷன்”னு விளக்குறது, அதுவும் ஒரே வெறிச்சொல்லுடன் – பாதுகாப்பு காவலர் வெறுமனே அமர்ந்திருப்பார்!
“சிறுநீர்க்குடி”யும், “பாதுகாப்பு காவலரும்” – காமெடி கலாட்டா
அந்த பாதுகாப்பு காவலர்... நம்ம ஊர் பேருந்து நிலையத்தில் இருக்குற “தோணிக்காரர்” மாதிரி – இருக்குற வேலை எல்லாம் பார்வையாவது பண்ண மாட்டாரு. கமென்ட்ரில் ஒருத்தர் சொன்ன மாதிரி, “Private security-nu சொன்னா, யாரையாவது வேலைக்கு வச்சுடுவாங்க. சம்பளம் குறைவா கொடுத்தா, நம்ம ஊர் பத்திரிக்கையாளர் கூட பாதுகாப்பு பார்ப்பாங்க!”
ஒரு தடவை, ஒருத்தர் வந்துட்டு, “3rd floor-ல சண்டை போடுறவர்களுக்கு சொல்லட்டுமா?”ன்னு கேக்குறாரு. நம்ம ஆடிட்டர், “அது தான் உங்க வேலை!”ன்னு பதில் சொல்ல வேண்டிய சூழ்நிலை! இது மட்டும் இல்ல, வெளியில ஒரு காரை டோ செய்யலாமா?”ன்னு கேட்குறும். பகீரதன் நதி வடிக்கிறாரா, காவலர் வாகனங்கள் ஓட்டறாரா, தெரியலை!
ஒருத்தர் கமென்ட்ல சொன்ன மாதிரி, “அப்படிப்பட்ட பாதுகாப்பு காவலர்களுக்கு கண்ணும் காணாதது தான் வேலை!” – கண்ணும் இல்லை, வேலை செய்யும் சிந்தனையும் இல்லை!
“நீங்க தான் பண்ணவேண்டியது!” – மேலாளருக்கு நேரில் கற்ற பாடம்
இவ்வளவு சண்டை, குழப்பம், புலம்பல் – எதுவுமே மேலாளருக்கு செவிக்குப் போகாது. நம்ம ஆடிட்டர், “நான் இங்கே பாதுகாப்பு இல்லாமல் இருக்க முடியல, வேறு காவலர் வேண்டும்னு” மாதக்கணக்குல சொன்னாலும், மேலாளர், “இதெல்லாம் பெரிய விஷயமா?”ன்னு புறக்கணிப்பார்.
ஆனா அந்த புனித பைட்ரிக் நாள் இரவு – மேனேஜர் ஒருத்தி நேரில் வந்து, அந்த குழப்பத்தை பார்த்ததுமே, “நீங்க சொன்னது உண்மைதான்! இவ்வளவு மோசமா இருக்கும்னு நம்பவே இல்ல!”ன்னு வாய்பிளந்து சொன்னாராம். அந்த சாட்சியத்துக்கு நம்ம ஆடிட்டருக்கு உள்ளே ஒரு சற்று நிம்மதி!
கமென்ட்ல, “ஒரு பெண் ஒருத்தி மட்டுமே busiest night-ல தனியா பாதுகாப்பில்லாம இருக்குறது எவ்வளவு அபாயம்னு” எல்லோரும் கவலைப்பட்டாங்க. “நம்ம ஊர்ல கூட, பொங்கல் விற்பனைக்காலம் ஷாப்பிங் மால்களில் ஒரு பெண் ஒருத்தி தான் காச்சியர், பாதுகாப்பில்லாம இருக்குறது வேதனை!” – இதுபோல தான் அந்த அனுபவம்.
முடிவில் – நீதிபதி நேர்மை, வாழ்க்கை ஓர் பாடம்
இரண்டு மாதம் கழித்து, நம்ம ஆடிட்டருக்கு வேறு ஹோட்டலில் நல்ல மேனேஜர் கிடைச்சு, இப்போல சாதாரணமான வேலைக்கே போயிட்டாராம். மேலாளருக்கு கடைசியில் “காய்ச்சல்” வந்து, வேலை பறி போயிடுச்சு.
இந்த கதையை வாசிக்கும்போது, நம்ம ஊரு வேலை இடங்களில் மேலாளர்களின் அலட்சியம், பாதுகாப்பு பற்றாக்குறை, பெண்களுக்கு எதிரான அநீதிகள் நினைவுக்கு வருகிறது. நல்ல மேலாண்மை இருந்தா மட்டும் தான், வேலை செய்யும் இடங்கள் நிம்மதியாக இருக்கும்!
நம்ம வாசகர்களுக்கே கேள்வி – உங்களுக்கோ, உங்க நண்பர்களுக்கோ, இப்படி அலட்சியமான மேலாளர்கள், சோம்பேறி பாதுகாப்பு காவலர், செல்ஃபி எடுக்குற ஸ்டாப் – யாராவது அனுபவம் இருந்ததா? கீழே கமெண்ட்ல பகிர்ந்து, நம்ம ஊரு வேலை அனுபவங்களை எல்லாரும் ரசிக்கலாம்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: The St. Patrick’s Day That Broke The Auditor’s Back