அலங்கோலமான அலபரவு – ஒரு பக்குவமற்ற பங்குதாரர் அடைந்த சிறிய பழிவாங்கும் கதை
அலுவலகத்தில் எல்லோரும் ஒரே மாதிரியாக இருக்க மாட்டார்கள். சிலர் தங்களது வேலைகளை மட்டும் பார்த்து, மற்றவர்களை மதித்து நடத்துவார்கள். ஆனால், இன்னும் சிலர் – குறிப்பாக, "நான் தான் பெரியவன்" என எண்ணுபவர்கள் – தங்களது சுலபத்திற்காக மற்றவர்களை வேலைக்குத் தள்ளிக்கொண்டு போவதை வாடிக்கையாக வைத்திருக்கிறார்கள். இப்படி ஒரு சம்பவம் தான் இன்று நம்மைப் பார்க்க வைக்கிறது – நடுநிலை அலுவலகத்தில் நடந்த ஒரு நம்ம ஊர் “கொஞ்சம் கொஞ்சமான பழிவாங்கும்” கதை!
பணி பகிர்வு – யார் வேலை, யாருக்கு?
"மேரி" மற்றும் "மேகன்" என்ற இரண்டு பெண்கள், பல ஆண்டுகளாக நண்பர்களும், பிசினஸ் பங்குதாரர்களும்தான். அவர்கள் சுமார் 2004-இல் நண்பர்களாக ஆனார்கள், பின்னர் ஒரே பிசினஸிலும் சேர்ந்தார்கள். எப்போதும் வீடுகளில் இருக்காமல், தமிழகத்தில் ஊர் ஊராக வேலை செய்யும் தொழிலாளர்களைப் போலவே, அவர்கள் வருடத்தில் பெரும்பகுதி நேரம் ரோடிலேயே இருக்கிறார்கள்.
இந்தக் கதையில், "டாட்" என்கிற ஒருத்தர் 2011-இல் பிஸினஸில் சேர்ந்தார். 2014-இல், மேரி முழு நேரமாக வேலைக்கு சேர்ந்த முதல் வாரமே, டாட் தன்னுடைய பெருமிதம் மற்றும் மரியாதையற்ற நடையில், "நான் வேலைக்காக பிஸியாக இருக்கிறேன், சின்ன சின்ன வேலைகளை (errands) செய்ய எனக்கு நேரமில்லை. நீங்க தான் எல்லா வேலைக்கும் போகணும்!" என அறிவிக்கிறார். "நான் லாண்ட்ரி (துணி சுத்தம்) செய்ய போக மாட்டேன், எனக்கு வேறு பிஸி வேலைகள் இருக்கு," என்கிறார்.
இந்த மாதிரியான பேச்சு, நம்ம ஊர் அலுவலகங்களில் "நான் தான் பெரியவன், நீங்க தான் நிம்மதியா இருக்கீங்க" என்ற நிழலில் நடப்பதை நினைவூட்டுகிறது, இல்லையா?
பெண்கள் திருச்சி பாணியில் பழிவாங்கும் சூழ்ச்சி
"மேகன்" உடனே மேரியை பார்த்து ஒரு கண் இமைக்கும்! அப்படியே, அவர்களுக்கு ஒரு திட்டம் தோன்றுகிறது – நம்ம ஊர் "பழி வாங்கும்" சினிமாவில் வரும் பாணியில், ஆனால் ரொம்ப வன்முறை இல்லாமல்.
அடுத்த நாள், இருவரும் கூடியே "கிராசரி" வாங்கும் பெயரில் வெளியே செல்கிறார்கள். அதோடு, புது உடைகள் வாங்கும் இடங்களிலும் போய், 8-10 வாரங்களுக்கு போதுமான உடுத்தைகள், ஜாக்கெட்டுகள் வாங்கி வைக்கிறார்கள். இதன் நோக்கம் – "டாட்" துணி கழுவும் பொறுப்பை அவர்களிடம் தள்ள முயற்சித்தால், அவர்கள் துணிகள் தீரவே தீராது!
இரண்டு வாரங்கள் கழித்து, டாட்: "இன்று துணி சுத்தம் செய்ய போறியா?" என்கிறார். மேரி – "இல்லை, எனக்கு இன்னும் துணிகள் நிறைய இருக்கிறது!" என பதில் சொல்கிறார். டாட்-க்கு வாயே விழுந்து போன மாதிரி! பிறகு, அவர் மேகனை பார்த்து, "மேரியிடம் நீ சொல்லு, நான் இப்போது சாக்கும், அடிகளும் இல்லாமல் இருக்கிறேன்," என்கிறார். மேகன் – "அதுவா? நானும் இன்னும் துணி கழுவ வேண்டிய நிலை இல்லை; மேகன் இப்போது வேலையில்தான் முக்கியமாக இருக்க வேண்டும்" என்று பதில் சொல்கிறார்.
இப்படி, ஒரு மாதத்திற்கு மேலாக, டாட் தினமும் குறை சொல்லி, வேறு வழியின்றி இறுதியில் தானாகவே லாண்ட்ரிக்கு போய் துணி கழுவுகிறார்.
பேச்சுவார்த்தையின் சுவாரசியம் – ரெடிட்டில் ரசிகர்களின் ரசனை
இந்தக் கதைக்கு ரெடிட் வாசகர்கள் மிகுந்த ஆதரவு தந்துள்ளனர். ஒருவர், "அவரை இப்படி ஒரு நிலைக்கு கொண்டு வந்தது நல்லது, பிறகு அவர் பழக்கம் மாறினாரா?" என்று கேட்டார். "மேகன்" என்ற பெயரில் எழுதுபவர், "அவருக்கு பழக்கம் மாறவே மாறவில்லை, இதுபோன்ற நடத்தை பத்து வருடம் தொடர்ந்தது!" என சிரித்துக்கொண்டே பதில் சொல்கிறார்.
மற்றொரு வாசகர், "இப்படி துணி கழுவும் வேலைக்கு பெண்களை மட்டுமே வேலைக்கு வைக்கும் எண்ணம், நம் நாட்டிலும் சில இடங்களில் பார்க்கப்படுகிறது! ஆனா, இங்கு இரண்டு பெண்கள் சேர்ந்து, பழிவாங்கும் ஸ்டைலில் அவரை சிக்க வைத்தது அருமை!" என்று பாராட்டுகிறார்.
அரசாங்க அலுவலகங்களில் கூட, "அந்தப்பக்கம் போய் சோறு வாங்கி வா" என்று டீக் கடைக்கும் போகும்போது, அண்ணன்/அக்கா தாங்கள் பிஸியாக இருப்பதாக சொல்லி, பிறர் மீது சுமை போடும் நிலை உண்டு. ஆனால், எந்நேரமும் ஒழுங்காக பணிபுரியும் பெண்கள், தங்களது திறமையையும், அறிவையும் பயன்படுத்தி, அவர்களை பழிவாங்கும் விதமாக செயல்படுவது – இது தான் இக்கதையின் அழகு.
கலாச்சாரம், பழக்க வழக்கம் – அப்பாவிகளுக்கு பாடம்
இதில் இன்னொரு முக்கியமான கருத்து – இப்படிப்பட்ட நடத்தை தனி ஒருவருடைய தவறு அல்ல, பல இடங்களில் காணப்படும் ஒழுங்கற்ற பாணி. சிலர், "நான் பெரியவன்" என்ற எண்ணத்தில், அடிப்படை பொறுப்புகளையும் பிறரிடம் தள்ளி விடுகிறார்கள். இப்படி அவர்களை நேரில் எதிர்த்து பழிவாங்குவது மட்டுமல்ல, இந்தக் கதைகள் பேசப்பட வேண்டும் என்பதே மேகன் மற்றும் மேரி நினைவூட்டுகிறார்கள்.
ஒரு வாசகர் சிரிக்கச் சொன்னார், "அவரை இப்படி ஒரு நிலைக்கு கொண்டு வந்தபோது, அவருடைய துணிகளின் வாசனை எப்படி இருந்திருக்கும்!" – நம்ம ஊரில் கூட, துணி கழுவாமல் இருக்கும்போது வீட்டில் எல்லோரும் எப்படிப் பேசுவார்கள் என்று நினைத்தால் சிரிப்பு வருகிறது அல்லவா?
முடிவுரை – உங்கள் அலுவலகத்தில் இப்படிப்பட்டவர்களா?
இந்தக் கதையில் வரும் டாட் மாதிரியானவர்கள் நம் சுற்றிலும் எங்கும் இருக்கக் கூடும். அவர்களுக்கு நேரில் பாடம் கற்பிப்பது ஒருபக்கம், நாமும் எப்போதும் "நம்ம வேலை, நம்ம பொறுப்பு" என்று பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இந்த மாதிரி சம்பவங்களை வாசிப்பது, நம்மை சிரிக்க வைக்கும் மட்டுமல்ல, அவ்வப்போது நம்மையும் சுயபரிசோதனை செய்ய வைக்கும்.
நீங்கள் உங்கள் அலுவலகத்தில் இப்படிப்பட்ட சம்பவங்களை சந்தித்திருக்கிறீர்களா? உங்கள் அனுபவங்களை கீழே பகிருங்கள்! நம்ம ஊர் பாணியில், பழி வாங்கும் கதைகள் தொடரட்டும்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: More revenge