அலுவலகத்தில் “மைக்ரோமேனேஜர்”க்கு ஒரு பழிவாங்கும் போட்டி – சாமான்யம் செய்த சாம்ராஜ்யம்!
நம்ம தமிழர் வாழ்க்கையில் “கைத்துப்பிள்ளை”யா வேலை செய்யறவங்க, “சாதாரணம் பண்ணிட்டு, சம்பளம் வாங்கிட்டு, சந்தோஷமா வாழுறது”ன்னு ஒரு பழமொழி போலவே போய்ட்டு இருக்கு. ஆனா, சில நேரம், அலுவலக மேலாளர்கள் நம்மை “குழந்தையா” பார்க்க ஆரம்பிச்சா? அப்போ நம்ம பக்கத்திலிருக்கும் சாமான்யம் கூட “சாம்ராஜ்யம்” ஆகிடும்! இந்தக் கதையில் ஒரு 27 வயசு இளைஞர், தன்னோட மைக்ரோமேனேஜர் மேலாளருக்கு எப்படிப் பழிவாங்கினார்னு பார்ப்போம்.
உட்கார்ந்து பவர்பாயிண்ட் செய்யும் போது, பக்கத்து பெரியவர்கள் 15 மணி நேரம் எடுத்துக்கொள்றாங்க; நம்ம ஆளு 15 நிமிஷத்துல முடிச்சிராராம்! அந்த வேலை தானும், சம்பளமும், ரெட்டிட் பார்த்து, வாழும் வாழ்க்கையும் – வாழ்க வாழ்கன்னு போய்ட்டிருந்தது. ஆனா, ஒரு நாளுக்கு பிறகு, அந்த மேலாளர் ஒரு பட்டியல் போட்டுக் கொண்டு “நீ எந்தெந்த நாளில் இரண்டு நிமிஷம் முன்னாடி போன”–ன்னு, “நான் அனுப்பிய மின்னஞ்சலுக்கு பதில் வரலை”ன்னு, “வெளிநாட்டு டூரிலிருந்து நேரா வீடு போனேன்னு” – இப்படி முறையிட்டு, 90 நிமிஷம் திட்ட ஆரம்பிச்சாராம்!
மேலாளரின் “பெரிய” குறைகள் – நம்ம ஊர் அலுவலக வாழ்க்கை
இந்தக் கதையை படிக்கும்போது நம்ம ஒவ்வொருத்தருக்கும் நம்ம அலுவலக வாழ்க்கை நினைவுக்கு வரும்தான். யாராவது மேலாளர் “சில நிமிஷம் முன்னாடி போனே”ன்னு, “காகிதம் மட்டும் பாக்கணும்”ன்னு, ஒரு சின்ன விசயத்துக்கே பெரிய விவாதம் நடத்துவாங்க. அது மாதிரி தான் இந்த மேலாளரும் செய்தாராம்!
கம்யூனிட்டி யில் ஒருத்தர் எழுத்திருக்காங்க: “அதெல்லாம் சின்ன விஷயம். வேலை எல்லாம் சரியா முடிஞ்சிருக்கு. ஒரு மின்னஞ்சல் பதில் வரலைன்னு, 90 நிமிஷம் திட்டணுமா?” –ன்னு. இது நம்ம ஊர் அலுவலகங்களில் “செய்யும் வேலைக்குப் பதிலா, செய்யாததை கண்டுபிடிக்கிற” மேலாளர்களையும் நினைவுபடுத்தும்.
பழிவாங்கும் புத்திசாலித்தனம் – “வாழ்வின்” காமெடி
இந்த இளைஞர் சும்மா விடல. மேலாளர் பழிவாங்குறேன்-ன்னு முடிவு பண்ணிட்டாராம். அடுத்த சில மாதம், அலுவலகத்தில “முக்கியமான ஒரே நபர்” ஆக மாற ஆரம்பிச்சாரு. இரண்டு பெரிய ப்ராஜெக்ட்களையும் தன்னெடுத்துக்கிட்டாரு; ஒரு ஸ்பெஷல் எக்யுப்மெண்ட் தான் இவரால தான் இயக்க முடியும்-ன்னு, அந்தக் கீல் பந்தையமா ஆகிட்டது!
நம்ம ஊரில் இது மாதிரி ஒரு பழமொழி இருக்கு, “பசும்பாலில் பாம்பு விழுந்த மாதிரி” – மேலாளர் நினைச்சாரு இந்த இளைஞரை பதம் பார்க்கலாம்; ஆனா, அந்த இளைஞர் தான் அலுவலகத்தின் “கர்ணன்” ஆகிவிட்டார்.
ஒரு கம்யூனிட்டி உறுப்பினர் சொல்றாங்க: “இந்த பழிவாங்கும் புத்திசாலித்தனம், சாதாரண petty revenge-ல் இல்ல. Machiavelli-யும் கத்துக்க வேண்டிய master class!” –ன்னு. நம்ம ஊரில் இதுக்கு “தந்திர சிங்கம்”ன்னு சொல்வாங்க!
வேலை சுலபமா இருந்தாலும்... மேலாளரின் நடத்தை கஷ்டம்!
சிலர் கேட்டாங்க, “வேலை இவ்வளவு இலகுவா இருந்தா, ஏன் வேலை விட்டீங்க?” –ன்னு. அதுக்கு OP பதில்: “ஒரு காலத்துக்கு அப்புறம் அலுப்பு வந்தது. வேறு வேலை தேடினேன், சம்பளம் இரட்டிப்பு! அதனாலே, வேலை அதிகமா இருந்தாலும் சம்பளம் இரட்டிப்பு கிடைக்கும் இடத்துக்கு போனேன்.”
இன்னொரு முக்கியமான கருத்து – “மக்கள் மோசமான வேலைகளை விட்டுப்போக மாட்டாங்க; மோசமான மேலாளர்களை தான் விட்டுப்போகுறாங்க!” நம்ம ஊரில் இது மாதிரி ஒரு பழமொழி இருக்கு: “மூக்கு பிடிச்சவன் இல்லாம, மூக்கு பிடிச்ச இடம் தான் விடுறாங்க!”
இதுல OP சொல்வது: “வேலைகள் அனைத்தும் நேரத்துக்கு செய்யப்பட்டது. வேறு வேலைகள் கிடைக்க ஆரம்பிச்சதும், சம்பளம் கூட இரட்டிப்பு கிடைக்கும்போது, ஏன் பழைய இடத்துலவே இருக்கணும்?”
பழிவாங்கும் பிளான் வெற்றியா?
ஒரு வருடம் கழித்து, ஆபீஸ் “இம்பார்டன்ட்” நபர் இவராகி, இராஜினாமா கொடுத்தார். Exit interview-ல் HR-க்கும் மேலாளருக்கும் சொன்னாராம்: “இந்த மேலாளர் காரணமா, வேலை அழுத்தம், கூடுதல் பொறுப்புகள் – இதெல்லாம் சமாளிக்க முடியல.” அடுத்த இரண்டு மாதத்துக்குள் அந்த மேலாளர் பணி நீக்கம்!
ஒருத்தர் கமெண்ட் போட்டிருந்தார்: “இந்த revenge petty-யா இல்ல, ரொம்ப பெரியது!” –ன்னு. இன்னொருத்தர் எழுதினாங்க: “நீங்க co-worker-க்கு நல்லவங்க இல்லன்னு நினைக்கிறேன்” –ன்னு. அதுக்கு OP சொன்னார்: “முதலில், மேலாளர் நல்லவங்க இல்ல. இரண்டாவது, நானும் என் பணி பூர்த்தி செய்தேன்; வேறெவரும் சும்மா இருந்தது அல்ல!”
இதிலிருந்து நம்ம எல்லாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது – “வேலை செய்யும் நேர்மையை விட, மேலாளரின் நடத்தை தான் ஊழியர்களை வேலைவிட்டு போக வைத்துவிடும்!”
நம்ம ஊர் அலுவலகங்களுக்கும் இது பொருந்தும்!
இப்போ நம்ம ஊரில் பலர் ஒரு வேலைக்கு செஞ்சு முடிச்சு ரிலாக்ஸ் பண்ணிட்டு இருக்குறது நோர்மல். வேலைகள் கம்ப்ளீட் ஆயிடுச்சுன்னா மேலாளர்கள் குறை சொல்லும் விஷயம் இருக்காதே? ஆனா, சிலர் நம்மை “ஒவ்வொரு நிமிஷமும் கணக்கெடுக்க” முயற்சி செய்தா, அந்த வேலை சுகமா இருக்காது.
இங்க commenters சொன்னது போல, “வேலைகளைச் செய்யும் நேரத்துக்கு முடிச்சா போதும். அதுக்கு மேல எதிர்பார்ப்பு வைத்தா, ஊழியர் போய்டுவார்.”
நம்ம ஊர் கலாச்சாரத்தில், வேலை என்பது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி மட்டும்; நிம்மதி, குடும்பம், சந்தோஷம் – இதுவும் முக்கியம். அந்த சமநிலையை காத்துக்கொள்ளும் புத்திசாலித்தனம் அதிகம் தேவை!
முடிவில்...
இந்தக் கதையிலிருந்து நமக்கு ஒரு பாடம் – “சிறிய விஷயங்களில் சிக்கிக்கொள்ளும் மேலாளர்களால் அலுவலக வாழ்க்கை கஷ்டமாகும்; உண்மையிலேயே வேலை செய்யும் திறனை மதிக்க வேண்டும்!”
உங்களுக்கு அலுவலகத்தில் இப்படி எந்த அனுபவம் இருந்தது? கீழே கமெண்ட்ல பகிரங்க! உங்கள் பழிவாங்கும் கதை வேறெப்படி இருந்தது? விளக்குங்கள் – நம்ம எல்லாரும் சிரிக்க, சிந்திக்க, சேர்ந்து வளரலாம்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Play stupid games, win stupid prizes: Micromanager edition