இங்கே மனிதர்களாக நடத்தினீர்கள்!' – ஒரு ஹோட்டல் பணியாளரின் மனதை உருக்கும் அனுபவம்
வணக்கம் நண்பர்களே! வாழ்க்கையில் சில சம்பவங்கள் நம்மை உள்ளுக்குள் ஆனந்தமாகும் அளவிற்கு நெகிழச் செய்கிறது. அந்த மாதிரி ஒரு உணர்வை ஒரு ஹோட்டல் பணியாளர் பகிர்ந்துள்ளார் – "விருந்தினர் நம்மை மனிதர்களாகவே நடத்தினீர்கள்" என்று நன்றி சொன்னார். இதை படித்தவுடன், நம்முடைய சொந்த ஊரில் பஜாரில் நடந்துகொண்டு இருக்கும் நட்பு உண்டான சம்பவங்களை நினைவு கூர்ந்துவிடுவோம்.
அப்படி ஒரு விருந்தாளி, ஒரு எளிய மரியாதைக்காக நெகிழ்ந்து நன்றி சொன்னாரென்ற செய்தி, இன்று நம் சமூகத்திற்கு என்ன பாடம் சொல்லிக்கொடுக்கிறது என்பது தான் இந்த பதிவின் கதையாசிரியர் கேட்டுக்கொண்ட கேள்வி.
இப்போது கதைக்கு செல்லலாம். அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டலில் பணிபுரியும் நபர், நள்ளிரவில் வேலை முடிந்து வீடு திரும்பிய போது நடந்த சம்பவத்தை பகிர்ந்திருக்கிறார். "நான் 4 மணிக்கு தான் படுக்கையில் விழுந்தேன்," என்கிறார் அவர். அந்த நாள் அவருக்கு மிகவும் நீண்ட நாள்.
அந்த ஹோட்டலில் ஒரு இசைக்குழுவினர் திடீரென அறை முன்பதிவு செய்து தங்குகிறார்கள். பத்து பேர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மெக்ஸிகன் இசை வாசிக்கும் குழுவினர். வெளிநாட்டில் வேலை, பசி, பயணமெல்லாம் கடந்து வந்தவர்கள். நல்ல படுக்கை, சும்மா ஓய்வு – அவர்களுக்கு அது பெரிய வசதி!
அந்த இரவு, குழுவினர் மிகவும் அமைதியாக இருந்தார்கள். அவர்களில் ஒருவன், குழுவின் தலைவர், கூடவே வந்துவிட்டு, "மன்னிக்கவும், எங்களுக்கு வேறு துணிகள் வேண்டுமா?" என்று கேட்டார். "நீங்கள் எந்தவித தொந்தரவுமே இல்லை, ரிலாக்ஸாக இருக்கலாம்" என்று சொன்னார் பணியாளர். அதற்கு அவர் "நன்றி" என்று மனதார பாராட்டினார்.
பிறகு, காலையில் நைட் ஆடிட்டர் (இரவு கணக்காளர்) அந்த குழுவை வெளியே அனுப்பும்போது, குழு தலைவர் சொன்னார் – "நீங்கள் நம்மை மனிதர்களாக நடத்தினீர்கள், நன்றி!" இதை கேட்ட அந்த ஹோட்டல் ஊழியர் திகைத்து போனார். ஏன் இந்த அளவு நன்றி சொல்லுகிறார்கள்? எதுவும் விசேஷம் செய்யவில்லை, வேலைப்படி நடந்தேன் தான் என்று நினைக்கிறார்.
இதில்தான் நம் சமூகத்தின் ஒரு கசப்பான உண்மை வெளிப்படுகிறது. அந்த இசைக் குழுவினர், அமெரிக்காவில் பல இடங்களில் தங்கும்போது ஒழுங்காக விருந்தாளிகள் போல நடந்து கொண்டாலும், அவர்களுக்கு மனிதமில்லாத, அவமதிப்பு நிறைந்த அணுகுமுறையே அதிகம் கிடைத்திருக்கிறது. காரணம் – அவர்கள் மெக்ஸிகன், ஸ்பானிஷ் பேசுகிறார்கள் என்பதுதான்!
ஒரு கருத்தாளர் எழுதியிருந்தார் – "உங்களது வேலைநிறைவு அல்ல, உங்கள் மனிதநேயம் தான் அவர்களுக்கு பிடித்தது. நிறைமையில்லாத மனப்பான்மை, தோற்றம், மொழி – இவை காரணமாக பல இடங்களில் அவமானம் தான் விதிக்கப்படுகிறது. நீங்கள் அதை செய்யவில்லை என்பதில்தான் அவர்களுக்கு பெருமை."
இதைப் படிக்கும்போது நமக்கும் நினைவாக வருகிறது – நம் ஊரில், சில சமயம் வெளியூர்காரர் வந்தால், சிலர் "யார் இவர்?" என்று டவுட்டுடன் பார்ப்பார்கள்; ஆனால் யாராவது நம்ம ஊர் அன்புடன் பார்த்து, "ஏய், சாப்பிட்டியா? எந்த ஊர்? எப்படி வந்தீங்க?" என்று கேட்கும் போது, அந்த அன்பு மறக்க முடியாது அல்லவா?
மற்றொரு கருத்தாளர் சொன்னார், "ஒரு வாடிக்கையாளராக வந்தவர், அங்கே மீண்டும் வரவேண்டும் என்று நினைப்பது, அந்த இடத்தில் அவர்களுக்கு மனித மரியாதை கிடைத்ததால்தான்." எளிய மனிதநேயம், அன்பு, மரியாதை – இந்த மூன்றும் பணிக்காக மட்டும் இல்லை, நம் தமிழர் பண்பாட்டு அடையாளமே!
அடுத்த விசாரணையில், "இசைக்குழுவினர் என்றாலே சில இடங்களில் பழி, அபாவம், தொந்தரவு என்று நினைத்து, தொந்தரவு இல்லாதபோதும், தானாகவே தவறாக நடத்துகிறார்கள்" என்றார் ஒருவர். நம்மிடம் கூட, சில சமயம், பள்ளி விளையாட்டு குழு வந்தால், நம் ஹோட்டலில் ஓய்வில்லை; ஆனாலும், நல்ல வழிகாட்டி இருந்தால் அவர்கள் ஒழுங்காக இருப்பார்கள். இதுவே மனிதர் மனிதராக நடந்து கொள்ளும் முக்கியமான காரணம்.
"நாய்கள் இல்லை, ஐரிஷ் இல்லை" என்று ஓர் காலத்தில் இங்கிலாந்து ஹோட்டல் வாசலில் இருந்த தனிமை அறிவிப்பை நினைவுபடுத்தியுள்ளார் மற்றொரு வாடிக்கையாளர். இன்று நாம் யாரையும் அவமானப்படுத்தாமல், மனிதர்களாக நடத்தவேண்டும் என்ற பாடம், இந்த கதையில் அழுத்தமாக வருகிறது.
ஒரு சிறிய உதாரணம் – ஒரு ஹோட்டல் ஊழியர், வாடிக்கையாளரிடம் "நீங்கள் நம்மை மனிதர்களாக நடத்தினீர்கள்" என்ற நன்றி சொன்னதை கேட்டதும், மனம் நெகிழ்ந்திருப்பார். அதேபோல், நம் ஊரில் சாப்பாட்டு இடத்தில் வேலை செய்யும் ஆள், ஒருவன் சில்லறை பணம் குறைவாக இருந்தாலும், "பரவாயில்லை அண்ணே, அடுத்த முறை குடுத்துக்கோ" என்றால், அந்த அன்பை மறக்க முடியுமா?
இதில் இருந்து நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது – மனிதநேயம், அன்பு, மரியாதை – இவை எளிதாக கொடுக்கக்கூடியவை; ஆனால், அதற்காக நன்றி சொன்னவர்களின் வாழ்கையில் அது பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும். இந்த ஹோட்டல் பணியாளர், "நான் அவ்வளவு பெரியது செய்யவில்லை" என்று நினைத்தாலும், அவர் கொடுத்த அன்பு, அந்த குழுவினருக்கு ஒரு நாள் அல்ல, வாழ்நாள் நினைவாக இருக்கும்.
நாம் எப்போதும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டியது – எளிய மனிதநேயம், அன்பு, மரியாதை – இதை விட பெரிய பணம், பதவி, புகழ் எதுவுமே இல்லை. இன்றைய உலகத்தில், ஒருவரை மனிதராக நடத்துவது ஒரு பெரும் விஷயமாகி விட்டிருக்கிறது என்றால், அது நம் சமூகத்தின் சிந்திக்க வேண்டிய விஷயமே!
நண்பர்களே, உங்கள் வாழ்க்கையிலும் இப்படிப்பட்ட மனிதநேயம், அன்பு சம்பவங்கள் நடந்திருக்கிறதா? கீழே உங்கள் கருத்துக்களை பகிருங்கள். அன்பும் மனிதநேயமும் பெருகும் உலகத்தை நாம் சேர்த்து கட்டுவோம்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: The guest thanked us for treating them like humans.