இது யாருக்கு வேண்டுமோ தெரியலை, ஆனா திருடிச்சிட்டாங்க! – ஹோட்டலில் நடந்த ஒரு காமெடி திருட்டு
நம்ம ஊரு ஹோட்டல்களில் வேலை பார்த்தால்தான் தெரியும் – அங்கே நடக்குற கதை எல்லாமே சினிமாவுக்கு கூட வைக்கலாம்போல இருக்கும்! ஒரு நாள் ஜூனியர் வேலைக்காரி கத்துற மாதிரி, “அய்யோ, இதைத் தொட்டுட்டேன்!”ன்னு ஓடினாங்க. நானும் நாசூக்கு அங்கே போனேன். உள்ள போனேன், அந்தளவுக்கு என்ன பெரிய விசயம் அப்படின்னு தெரியாம.
சிரிப்போடு கிளம்பிய சம்பவம்
கருப்பு, ஊதா நிறம் கொண்ட, பைட்டரி அடிப்படையில் வேலை செய்யும் ஒரு ‘அசத்தல்’ பொருள், ஈரமான துவைவைகள் நடுவுல ஒளிந்திருந்தது! ஏற்கனவே, என் ஜூனியர் கெமிக்கல் சிங்க்கில் கைகளை கழுவிக்கிட்டே, “என்ன பாவம், இந்த மாதிரி வேலையும் செய்யணுமா?”ன்னு முகம் சுருக்கிக்கிட்டிருந்தார். நான் வாயை அடக்க முடியாம சிரிச்சே, அந்த பொருளை சுற்றி எல்லாரும் சிரிச்சு, ஜோக் அடிச்சோம்.
அந்த நேரத்தில்தான் ஹோட்டல் போனும் மணி அடிச்சுச்சு. ஒரு வாடிக்கையாளர், மேலாளரை உடனே பேச சொல்லிக்கிட்டாங்க. “அருஉறுதியாக ஒரு திருட்டு நடந்திருக்குது!” அப்படின்னு சீறி பேசினாங்க. “உங்க ஊழியர் யாரோ ஒரு சித்திரவதை செய்யறவரு, அவங்க கண்டிப்பா கண்டுபிடிச்சு வேலை வைக்கணும்!”ன்னு கோபப்பட ஆரம்பிச்சாங்க.
ஒரு ‘விசேஷ’மான குற்றச்சாட்டு
நம்ம ஊர்ல உணவு, பணம், கைபேசி, கூட வண்டியெல்லாம் திருடப்பட்டதுக்காக கஸ்டமரை சமாதானப்படுத்தியிருக்கேன். ஆனா, இந்த மாதிரி ஒரு ‘அரிச்சுவடு’ குற்றச்சாட்டு – அதுவும் புது வகை! வாடிக்கையாளர் சொன்னது: “நான் என் அறையில் தனக்கே தனியா சுகம் அனுபவிச்சேன். அப்புறம், என் பொருளை யாரோ தன்னிச்சையா எடுத்துட்டுடாங்க!”ன்னு.
இதுக்கு மேலாளராக நானும், “இந்த பூமியில் யாருக்கு அந்த பொருள் திருடணும்?”ன்னு கேக்கணுமா! அந்த வாடிக்கையாளர், இன்னும் கோபத்தோட பேசினாலும், அவருக்கே இந்த கேள்வி சில்லறை பாக்கெட் போல் பட்டிருக்கும். நான் சொன்னேன், “நீங்க அந்த பொருளை குளியலறையில், துவைமாடையின் நடுவுல விட்டுட்டு போனீங்க. நம்ம ஹவுஸ்க்கீப்பிங் ஊழியர், எல்லா துணியையும் சேர்த்து தூக்கிக்கிட்டாங்க. அது தவறா, அவருக்கு தெரியாம தப்பா ஆகிடுச்சு!”ன்னு. அப்பதான் அந்த வாடிக்கையாளர் கொஞ்சம் அமைதியா போனாங்க.
சமரசம், சிரிப்பும் – சமையல் மேஜையில்!
அப்புறம், முகம் சிவந்து, கோபத்தோடு அந்த வாடிக்கையாளர் நேரில் வந்தாங்க. நானும், ஒரு துப்பட்டா போல தூக்கி, ஒரு புது துவைமாடையில் அந்த ‘மதிப்புமிக்க’ பொருளை ஒளிச்சு கொடுத்தேன். அவர் அதை எடுத்து, உடனே திரும்பி போனாங்க.
இதெல்லாம் நடக்கும்போது, எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது – “இப்படி ஒரு சம்பவத்துக்கு மேல, என்ன குற்றச்சாட்டு வந்தாலும் சமாளிக்குற தைரியம் வந்துடும்!”ன்னு. ஒரு பிரபலமான கமெண்ட், “இனி எதுவும் ஆச்சரியப்பட வைக்காது!”ன்னு எழுதியிருந்தது. அதுக்கு இன்னொருத்தர், “அப்படி கேக்கக்கூடாது! பண்டோரா பாக்ஸ் திறந்து விடுவாங்க!”ன்னு நம்ம ஊரு பழமொழி மாதிரி பதில் சொன்னார்.
ஒரு வேளை அக்கா சொன்ன மாதிரி, “இந்த பொருளை ஒரு பிளேட்டில் வைத்து, வெள்ளி மூடியுடன் கொடுத்திருந்தா, எப்படி இருந்திருக்கும்!”ன்னு சிலர் கமெண்ட்ல எழுதியிருந்தார்கள். இன்னொருத்தர், “யூனிகார்ன் மாதிரி, நாக்கு மேல் ஒட்டி கொடுத்திருக்கலாமே!”ன்னு பேசினாரு. நம்ம ஊர்ல இருந்தா, “பூஜை பானையிலே வச்சு தர்றது போல” சிரிக்க வைத்திருக்கலாம்!
நம்ம ஊரு கண்ணோட்டம்
இந்த சம்பவம் நம்ம ஊர்ல நடந்திருந்தா, விசாரணை ஆரம்பித்திருக்கும்: “ஆயிற்றா? குடுத்த பொருளை விளக்கமா சொல்லுங்க!”ன்னு, வாடிக்கையாளரிடம் நிறைய கேள்விகள் கேட்கப்பட்டிருக்கும்! “நிறம் என்ன, அளவு என்ன, எவ்வளவு நீளமா இருக்கும்?”ன்னு பக்கத்து ஆளும் கேட்டிருப்பாங்க. நம்ம ஊரு கலாச்சாரத்தில், இப்படியொரு விஷயம் வந்தா, எல்லா ஊழியர்களும் சிரிக்க ஆரம்பிச்சு, “நம்ம ஊர்ல இப்படியெல்லாம் நடக்குமா?”ன்னு வாய்திறந்து பார்த்திருப்பாங்க.
அதிலும், “இந்த மாதிரி சம்பவம் வந்தா, என் மேலாளருக்கு நிம்மதியா இருக்க முடியுமா?”ன்னு ஒருவர் எழுதியிருந்தது. இன்னொருத்தர், “பெர்சனல் விஷயங்களை எப்படி கையாளணும், நல்ல பாடம் கற்றுக்கிட்டேன்”ன்னு சொன்னார்.
முடிவில் – சிரிப்பும், சிந்தனையும்
நம்ம ஊரு ஹோட்டல்களில் நடந்தா, இதுல இருக்குற காமெடி, கலாட்டா, நாணம், கோபம் – எல்லாம் ஒரு நல்ல தமிழ் படத்துக்கே போகும்! இந்த சம்பவம் சொல்வது என்னன்னா – வேலைக்காரர் வாழும் வாழ்க்கை, அடிக்கடி எதிர்பாராத, சிரிப்பூட்டும், சிக்கலான சம்பவங்களாலேயே நிரம்பி இருக்கு. இதுல இருந்து நாமும் கற்றுக்க வேண்டியது – எந்த வேலையிலும், சிரிப்பும், பொறுமையும், மனிதநேயம் இருந்தா தான் சிரமங்களை சமாளிக்க முடியும்.
உங்க வாழ்க்கையிலயும் இப்படிப்பட்ட ஆச்சரியமான, நாணம் தரும், சிரிப்பூட்டும் சம்பவங்கள் நடந்திருக்கா? கீழே கமெண்ட்ல பகிருங்கள்! நம்ம ஊரு வாசகர்களோடு சிரிப்பை பகிர்ந்துகொள்வோம்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: “I have no idea why anyone would STEAL this from me, but they did!!!”