இரவு 2:45க்கு “லாபியில் உட்காரலாமா?” என்ற கேள்வி – ஹோட்டல் முன்பகுதியில் நடந்த சுவாரசியம்!
நம்ம ஊர்ல நம்ம இடம், வெளிநாட்டில் அவர்களோட இடம் – இரண்டும் ஒண்ணு தான்! எப்போதுமே மக்கள் தைரியமாக கேட்கும் கேள்விகள், அப்படியே திடுக்கிடும் சம்பவங்கள். இப்போ இந்த ஹோட்டலில் நடந்த நிகழ்ச்சி – “நீங்க நம்ம லாபியில் உட்கார விடுறீங்களா?” னு கேட்க வந்தாங்க. அதுவும் மறுமலர்ச்சி நேரம் போல இரவு 2:45க்கு!
இரவு வெறும் நிசப்தம், எல்லா கடைகளுமே மூடிவிட்ட நேரம். ஹோட்டல் முன்பக்கத்தில் வேலை பார்த்த அந்த ஊழியர், அப்போ என்ன நடக்கப்போகுதுன்னு யாருக்கும் தெரியாது…
இரவு நேர லாபி: யாருக்காக? யாருக்காக அல்ல?
நம்ம ஊர்ல பெருசு பேருந்து நிலையம், ரயில் நிலையம் மாதிரி எங்க வேண்டுமானாலும் பாத்தும் நம்ம மக்கள் ஓடி வந்து “சார், கொஞ்சம் உட்காந்துக்கலாமா?” “அட, ரெஸ்ட்ரூம் இருக்கா?” “ஒரு தண்ணி குடிக்கலாமா?” னு கேட்குவாங்க. வெளிநாட்டிலும் இதுவே! ஆனால், இரவு நேரம், அதுமட்டுமில்லாம பயங்கரமான நேரம்.
அந்த ஹோட்டல் ஊழியர் சொல்றார் – “லாபி நம்ம வாடிக்கையாளர்களுக்குத்தான். வெளியில் இருந்து யாரும் வர முடியாது, அதுவும் இந்த நேரத்துல.” என் கண்ணோட்டத்துல இது ரொம்பவே புரியக்கூடிய முடிவுதான். நம்ம ஊர்ல கூட, இரவு 10க்கப்புறம் தியேட்டர், ஹோட்டல் எல்லாம் மூடுறாங்க; அப்போ ஏன் ஹோட்டல் லாபியில் யாரையும் அனுமதிக்கணும்?
ஒரு கருத்தாளர் நம்ம ஊரு கலக்கல் டேஸ்க்கு ஒத்து, “சும்மா உட்கார விடுறீங்கன்னா, பின்னாடி ‘கொஞ்சம் ரெஸ்ட்ரூம்’, ‘ஒரு பண்ணி’, ‘போன் சார் இல்ல, உங்க போன் கொடுக்கலாமா?’” னு கேட்க ஆரம்பிப்பாங்க. இதுதான் பழைய ஆச்சி சொன்னது, “ஒரு எலிக்கு பிஸ்கட் கொடுத்தா, வீட்டையே தின்னுவோமா?” மாதிரி!
“என்ன errands?” – இரவில் நடக்குமா வேலை?
அந்த பெண் சொன்னார், “என் தோழி errands பண்ணிட்டு வரப்போகுறா, அவ்வளவு நேரம் நா இங்க உட்காரலாமா?” னு. இரவு 2:45க்கு என்ன errands, எங்க கடை திறந்திருக்கும்? நம் ஊர்ல கூட இப்படித்தான் – சாப்பாடு கடை, டீ கடை, டாஸ்மாக் மட்டும்தான் சில நேரம் திறந்திருக்கும்! அப்போ, அந்த பேச்சிலே சந்தேகம் வந்தது – “அது உண்மையான வேலை அல்ல, வேறு ஏதோ விஷயம் இருக்கும்.”
கருத்துகளிலும் அதே மாதிரி – “அவங்க தோழி போய் மாதிரிதான் வேலை பார்க்க போகாங்க, இல்லையெனில் போய் போதை மருந்து வாங்க போகாங்க.” “கார்ல கூட உட்கார முடியாது – ஏன், அது வேறு வகை வேலைக்காக இருக்கலாம்!” நாட்டுப்புற நடனமாடும் மாதிரி, நம் ஊர்மக்கள் போடும் சந்தேகம் இங்கேயும்!
ஹோட்டல் லாபி – பொது இடமா, தனியார் இடமா?
இங்க ஒரு பெரிய விவாதம் – “ஹோட்டல் லாபி பொதுவா?” நம் ஊர்ல கூட, பெரிய திருமண மண்டபம், ரெஸ்டாரெண்ட் இருக்குற ஹோட்டல்களுக்கு வெளியே நின்று ஒருத்தர் போட்டி போட்டு பேசுவாங்க: “சார், நம்ம நண்பர் உள்ள இருக்காரு, நாமும் உட்காரலாமா?” ஆனா, எல்லா இடமும் பொதுவல்ல.
ஒரு பழமொழி போல, “விருந்தோம்பல் என்பது வரவேற்கும் மனிதர்களுக்குத்தான், எல்லாருக்கும் அல்ல!” ஹோட்டல் ஊழியர் சொல்வார், “இது நம்ம வாடிக்கையாளர்களுக்கான லாபி, இப்படி வெளியில் இருந்து வருபவர்களுக்கு இல்லை. அதுவும் இரவு நேரம், நான்தான் ஒரே பேராக இருப்பேன்!”
ஒரு கருத்தாளர் நம் ஊரு பாணியில், “இது ஏர்ப்போர்ட் அல்ல, பேருந்து நிலையம் அல்ல – தனியார் சொந்தம்.” னு தனக்கான உரிமைத் தீர்மானம்!
சின்ன விஷயமா? பெரிய பிரச்சனையா?
“சும்மா உட்கார விடுறீர்களா?” னு கேள்வி கேட்பது சின்ன விஷயமா தெரியலாம். ஆனா, அனுமதி கொடுத்தா, நாளைக்கு பெரிய பிரச்சனையாக மாறும். நம் ஊர்ல கூட, ஒருவர் மழைக்காக ரயில் நிலையம் நிழல் எடுத்துக்கொண்டால், பிறகு பெரிய கூட்டமே அங்கேயே தங்கிவிடும்!
ஒரு கருத்தாளர் சொல்வார், “இப்படி அனுமதி கொடுத்தா, மூன்று மணி நேரம் தூங்க போகும்!” இன்னொருத்தர், “எந்த இடத்திலும், ஒரு சின்ன அனுமதி பெரிய சிக்கலுக்கு வழிவகுக்கும்.”
இதை நம்ம ஊரு டீ கடை, பேருந்து நிறுத்தம், “சின்ன உதவி” கேட்டவர்கள், பின்னாடி பெரிய சிரமம் கொடுத்த கதையோடு ஒப்பிடலாம்!
முடிவுரை: உங்கள் கருத்து என்ன?
இந்த சம்பவம் நம்ம ஊரிலும் நடக்க வாய்ப்பு இருக்கு. இரவு நேரத்தில் பாதுகாப்பு முக்கியம். ஒவ்வொரு இடத்துக்கும் தன்னுடைய விதிகள் இருக்கின்றன. ஒரு மனிதனாக இரக்கம் இருக்கு, ஆனா அதையும் மீறி தவறாக பயன்படுத்தினால், எல்லோரும் பாதிக்கப்படுவோம்.
நீங்களும் இதுபோல சுவாரசியமான/சிக்கலான அனுபவங்கள் சந்தித்துள்ளீர்களா? நம்ம ஊரு ஹோட்டல், பேருந்து நிலையம், அல்லது வேறு எங்கேயாவது? உங்கள் கருத்துக்களை கீழே பகிருங்கள்!
நம் ஊரு மக்களுக்கு இது சிந்திக்கவும், சிரிக்கவும் ஒரு சிறிய கதை.
அசல் ரெடிட் பதிவு: Can I sit in your lobby?