ஊழியர் உயிர் முக்கியமா? மேலாளர் கோபமா? – ஒரு பனிக்கால வேலைக்கதை!
"ஓடிப்போய் வேலைக்குப் போயிருக்கீங்களா? அதுவும் பனி, பனி, பனி... கண்ணுக்கு தெரியாத வெள்ளைத் திரையில் காரை ஓட்டணும் என்றால் – அப்போதுதான் தெரியும், பஸ்ஸை தவிர்த்து வீட்டிலேயே இருக்கணும் என்பதன் அர்த்தம்!"
நம்ம ஊரில் பயணிகள் வேலைக்கு போறதுக்கு பஸ்சும், இரயிலும் கிடைக்காத நேரம் அதிகம் இல்லை. ஆனா, அமெரிக்காவிலே, குறிப்பா நியூயார்க் மாதிரி இடங்களில், காரில்லாம வேலைக்குப் போக முடியாது. அந்த மாதிரி ஒரு ஊழியர் சொன்ன கதைதான் இங்கே பேசப்போகிறோம்.
ஒரு பெரிய பனிச்சுழலில், ஒரு பெண் ஊழியர் (அவரை OP என்று Reddit-ல் அழைப்பார்கள்) – தன் ஷிப்ட் ஆரம்பிக்க 20 நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி மேலாளருக்கு "நான் வர முடியாது, பனிக் சூழ்நிலை மோசமாக இருக்கு" என்று சொல்லியிருக்கிறார். ஆனா மேலாளர்? "இது சரியான காரணம் இல்ல! வரக்கூடாத செய்தி சொன்னீங்கன்னா, எழுதிப்போடுவேன்!" என்று கோபமாய்த் தீர்மானம் எடுத்தார்.
நம்ம ஊர்லயும் இதுபோன்ற அனுபவங்கள் எப்போதாவது நடக்கலாம் – சென்னையில் வெயிலில் பஸ்ஸுக்கு காத்திருக்கிறவர், மதுரையில் வெள்ளப்பெருக்கு நாள் ஆபிஸ்க்கு செல்வது, அல்லது சேலம் புயல் நாளில் வேலைக்காக யாரும் வர முடியாத சூழல். ஆனா, அமெரிக்காவில் பனி, பனி, பனி! காரை 2 மணி நேரம் சுத்தி பனியைத் தகர்த்து நேரம் கடத்தி, இறுதியில் காரிலே வழுக்கி, ரோட்டில் சரிவில் விழும் நிலையில் – உயிரை பணயம் வைத்து வேலைக்கு போக வேண்டுமா?
OP-ன் உண்மை நிலைமை என்ன? அவர் சொல்வது: "நான் எப்போதுமே நேரத்தை விட சீக்கிரம் வருவேன்; மேலாளர் கேட்டாலே கூடுதல் ஷிப்ட் எடுப்பேன்; நாயு இறந்த நாளும் வேலைக்கு வந்தேன்; இது தான் முதல் முறையா நான் விடுமுறை கேட்டது!" – இந்த மனசாட்சி நம்ம ஊரு ஊழியர்களுக்கும் ரொம்பவே பரிச்சயம்.
அந்த மேலாளர், "நீங்க நம்பத்தகாதவங்க!" என்று திட்டியதை OP ரொம்பவே மனதில் வைத்துக்கொண்டுள்ளார். மேலாளருக்கு பத்துமணி நேரம் காரில் ஓட்ட வேண்டியது இல்ல; அவருக்கு பத்து நிமிஷம் தான், அதுவும் ரோடு சுத்தமாக இருக்கிறது. "உங்க வீட்டில் பனியில்லைனா, மற்றவர்கள் வீட்டிலும் இருக்காதுன்னு எப்படி நினைக்கலாம்?" என்று ஒரு Reddit வாசகர் பதில் சொன்னார் – இது நம்ம ஊரு "நான் பஸ்ஸில் வந்தேன், நீங்க மட்டும் ஏன் வரல?" என்று கேட்பதை மாதிரி.
அந்த மேலாளருக்கு கண்டிப்பா பணி மேலானது – "நீ வரணும், இல்லனா பணி பாதுகாப்பு இல்லை!" OP-யோ, "நான் 900 டாலர் மாதம் காருக்கா செலவழிக்கிறேன், 17 டாலர் மணிநேர சம்பளத்துக்கு உயிரும் காரும் பனியில் வீணாக்க முடியாது!" என்று சொல்கிறார். நம்ம ஊர்லயும் சிலர், "அந்த சம்பளத்துக்கு அந்தளவுக்கு பணியாச்சு!" என்று பேசுவோம் இல்லையா?
இதில் சமுதாயத்தின் கருத்து ரொம்பவே கலகலப்பாக இருந்தது. "உங்களோட மேலாளர் செருப்படி தாங்கிக்கணும்! உங்கள் பாதுகாப்பு முன்னிலை!" – ஒருத்தர் மொக்கையா சொன்னார். "நீங்க உயிருக்கு ஆபத்து என்றால், எந்த வேலைவும் முக்கியமில்லை; மேலாளர் வந்திருக்கலாம்!" என்று இன்னொருவர். "நீங்க இந்த மாதிரி மேலாளருக்காக உயிர் பணயம் வைக்க வேண்டாம், வேறு வேலை பாருங்க!" என்று பலர் ஒரு சத்தம்.
ஒரு வாசகர் நம்ம ஊரு கண்ணை கூட்டும் கருத்து சொன்னார்: "வழக்கமாக பனிக்காலத்தில், பள்ளி ஆசிரியரே வர முடியாத நிலை என்றால், பசங்க எல்லாம் விடுமுறை! ஆனா, முன்னணி டெஸ்க் ஊழியருக்கு மட்டும் ஏன் இந்த மேலாண்மை கோபம்?"
இதில், OP மனது புண்பட்டது – "நான் எல்லாம் செய்யும் போது, முதன்முறையாக மட்டும் தவறினேன், அதற்கே இந்த வேதனை!" அந்த மேலாளரும், "நீ வரலன்னா, நீ குற்றவாளி!" என்றார். ஆனால், இறுதியில் ஒரு சந்திப்பு நடத்தி, மேலாளர் மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டாராம். ஆனால் OP மனசுக்குள், "நீங்க பிழை செய்தீங்களா?" என்று கேள்வி.
நம்ம ஊரு பணிக்குழுவில் இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் பல நேரம் நடக்கும் – சில மேலாளர்கள் தங்கள் வசதிக்காக மட்டுமே ஊழியர்களை பயன்படுத்துவார்கள். ஆனாலும், நம்ம ஊரு மக்கள் பெரும்பாலும், "உடம்பு முக்கியம், வேலை இரண்டாவது!" என்று நம்புவார்கள். "வாழ்க்கை இருக்கணும், வேலை பார்க்கணும்!" என்பதே நம்ம பழமொழி.
இப்படிக்கு, ஒரு பனிக்கால அனுபவம் – மேலாளரின் மனம் பனியாக, ஊழியரின் தைரியம் வெப்பமாக இருந்தது!
நீங்கள் ஏற்கனவே இதுபோன்ற அனுபவம் பார்த்திருக்கிறீர்களா? உங்கள் மேலாளர் உங்களை இப்படிச் சுத்தமாக நடத்தினாரா? கீழே கருத்தில் பகிருங்கள் – உங்கள் கதைகளும் நம்ம ஊரு வாசகர்களுக்கு வழிகாட்டும்!
"வேலை எல்லாம் இருக்கு, ஆனா உயிர் போன பிறகு எதுக்கு?" – இந்தக் கதையோடு விடைபெறுகிறேன்.
அசல் ரெடிட் பதிவு: AITA for calling out 20 minutes before my shift when they were already short staffed?