என் குடும்ப கதையை புத்தகமாக எழுதுகிறேன் – ரெடிட் வாசகர்கள் சொல்வது என்ன?
நம்ம ஊர்ல “குடும்பம்” என்றால் அந்த வார்த்தையே பெரிய பெருமிதம், ஆனாலும் சில சமயத்தில் பக்கத்து உறவுகளோடு வாழும் வாழ்க்கை சினிமாவே போல் சுலபம் இல்ல. இப்படி ஒரு தனிப்பட்ட அனுபவத்தை, அமெரிக்கா ரெடிட்-ல பகிர்ந்திருக்கிறார் u/Weak-Tough9178 என்ற பயனர். “என் பக்கத்து குடும்பம் எனக்கு செய்த சங்கடங்களை நினைத்து, என் வாழ்க்கை கதையை ஒரு புத்தகமாக எழுத ஆரம்பிச்சுட்டேன்!” என்று சொல்கிறார். அவருடைய அனுபவங்கள், நம்ம ஊரிலிருந்து பார்த்தா சினிமாவும், நாவலும் மாறி இங்க இப்படி நடக்குமா என்று நினைக்க வைக்கும்.
அவருடைய கதையை படிக்க ஆரம்பிச்சா, சின்ன வயசிலேயே – ஒரு வயசுக்குட்டி பொண்ணு – அவர் அம்மாவிடம் இருந்து பக்கத்து அம்மா கடத்த முயற்சி செய்த சம்பவம். அது மட்டும் இல்ல, தந்தை, புதிய அம்மா, அக்கா எல்லாரும் சேர்ந்து அவரிடமிருந்து அமைதி, உரிமை, நம்பிக்கை எல்லாமே எடுத்துக்கிட்டு போனதாக சொல்கிறார். இந்த அனுபவம், நம்ம ஊர்ல “மாமா வீட்டுல போய் தங்குறா, வேணும் நிம்மதி இல்ல” என்று சொல்லும் பசங்களோட கதையை விட ஜாஸ்தி!
இது வெறும் கதையாக இல்ல, அவருக்குள்ளோ நெஞ்சில் உள்ள புண்களையும், மனசுக்குள்ள வலிகளையும் வெளிக்கொணர ஒரு முயற்சி. “நா பேசவே மறந்துட்டேன், இப்போ தான் என் குரலை மீண்டும் தேடி எழுத ஆரம்பிச்சிருக்கேன்” என்று சொல்லும் அந்த எழுத்து, நம்மில் பல பேருக்கு மனசை தொட்டிருக்கும்.
புத்தக கவர் தான் அப்பாடி: தங்கச்சி முகம், கறுப்பு கண்கள், பின்னாலே பேய் கொம்பு – நம்ம ஊர்ல இருந்தா சித்திரை திருவிழா போல புன்னகையோட பார்க்கலாம், ஆனா இங்க அது அவருக்கு ஒரு துன்பத்தின் சின்னம்!
இதெல்லாம் படிச்சு ரெடிட் வாசகர்கள் என்ன சொன்னாங்கனு பார்ப்போம். பலர் சொன்னது, “முதல்ல மனநல ஆலோசகர் (therapist) பாக்கணும். எழுத்து உங்களுக்குள்ள வலியை வெளியே கொண்டு வர ஒரு நல்ல வழி, ஆனா உங்க மனதை சமாளிப்பதற்கும் ஆலோசனை தேவை” – இதை நம்ம ஊர்ல சொன்னா, “மனசு சும்மா இருக்கணும்னா, பெரியோர்கள்னு ஒரு நல்ல ஆள் பேச சொல்லுங்க” மாதிரி தான்.
இன்னொரு வாசகர் சொன்னார்: “நீங்க புத்தகத்தை விற்க எழுத வேண்டாம். உங்களுக்குள்ள சொல்ல வேண்டிய கதை இருக்கிறது என்பதற்காக எழுதுங்கள். அந்த உண்மை வெளிப்படும் போது, வாசகர்களும் அதை உணர்வார்கள்.” – இதுதான் நம்ம ஊர்ல “சொல்ல வேண்டியவை சொல்லி விடு. மக்கள் ரசிக்கிறாங்கன்னு பார்த்தா, தானாகவே வெற்றி வரும்” என்று சொல்வதற்கு நவீன பதிப்பு!
அடுத்த கட்டமாக, சட்டம் பற்றியும் பலர் பேசினார்கள். “எந்த முகம், பெயரை நேரடியாக காட்டினா அவங்க உங்களை defamation-க்கு (கெட்ட பெயர் புகார்) வழக்கு போடலாம். பெயர், முகத்தை மாற்றிட்டு generic-ஆ (பொதுவான) கவரும், கதையும் எழுதுங்க” என்று அறிவுறுத்தினார்கள். நம்ம ஊர்ல இது “கதை எல்லாருக்கும், ஆனால் கதையின் பாத்திரங்கள் யாரும் தெரியல” மாதிரி தான்! ஒரு வாசகர் கமெண்ட்: “அம்மாவும், அப்பாவும், அக்காவும் எல்லாம் உங்கள் சந்தோஷத்துக்கா, மனநலத்துக்கா முக்கியம். உங்கள் அனுபவங்களை எழுதினால் உங்கள் மனசு நிம்மதியடையும். வெளியிடுவது பிறகு பார்க்கலாம், முதலில் உங்கள் உணர்வுகளை எழுதுங்கள்.”
இன்னொரு வாசகர் சிரிப்பு கலந்த கமெண்ட் பண்ணினார்: “நம்ம ஊர்ல எல்லாம் குடும்ப சண்டைகளை சிரிப்பாகவே சொல்லுவாங்க. நீங்க பெரிய குடும்ப நாவல் எழுதினா, அதில் சிரிப்பு, ரொம்பவே உண்மை, சலிப்பும் கலந்து போனவா வைத்துக்கோங்க, வாசகர்கள் பிடிச்சுக்குவாங்க!” – நம்ம்லும் ஊருக்கு ரொம்பவே பொருத்தமான ஆலோசனை.
சிலர் “உங்க வாழ்க்கை இன்னும் சிறிது நேரம் பிறகு எழுதினா, அனுபவம் கூடும், வாசகர்களும் அதில் இழுப்பை உணர்வாங்க” என்று சொன்னார்கள். “நீங்க யாரு, ஏன் வாசகர்கள் உங்க கதையை படிக்கணும்?” என்பதும், “அழகு கதையாக, படிப்பவருக்கு பிடிக்குமாறு மாற்றி எழுதினா புத்தகம் ஓடும்” என்பதும் சிலர் கருத்து.
இவை எல்லாம் படிச்சு, நமக்கு என்ன புரிகிறது? நம்ம ஊர்ல குடும்பம், பக்கத்து உறவுகள், சண்டை, சமரசம் எல்லாமே வாழ்க்கையில் எல்லோருக்கும் வரும். ஆனாலும், அந்த வலியை, அனுபவங்களை நம்மை மாதிரி மற்றவர்களின் கதைகளில், புயற்சியில் பார்க்கும் போது, நாமும் நம்ம வாழ்க்கையை சிந்திக்கிறோம். எழுத்தில் மனம் கலந்திருக்கிறது என்றால், அது வாசகரை நிச்சயம் தொடும். அவர் கதையில் “அக்கா எனக்கு போன் விட மாட்டேன், என் அம்மா போன் எடுக்க சொன்னாங்க, நீ ஏன் எடுக்குற?” என்று சின்ன சண்டை போல தெரிந்தாலும், அந்தக் குழந்தைக்கு அது பெரும் வலி.
முடிவில், அந்த எழுத்தாளர் போலவே நம்மில் பலர் மனதில் இருக்கும் கதைகளை எழுத நினைப்போம். எழுதுங்கள், உங்கள் உணர்வுகளை வெளிக்கொணருங்கள், அது ஒரு பரிசுத்தம் (catharsis) தரும். வெளியில் போய் புத்தகம் ஆகுமா, இல்லை உட்படிக் கதையாகவே இருக்குமா என்பது பிறகு பார்க்கலாம். “என் கதையை எழுதலாமா?” என்ற கேள்விக்கு, “உங்கள் குரல் உங்களுக்கு உரிமை” என்பதே நம்ம ஊரு பதில்!
அடிக்கடி சொல்வது போல, “இது என் வாழ்க்கை, என் குரல், என் உரிமை!” – வாசகர்களே, உங்களுக்கும் இப்படிப்பட்ட அனுபவங்கள் இருந்தால், உங்களுக்குள் அதை எழுத முயற்சி பண்ணுங்க. எழுதுவது நம்மில் உள்ள சோம்பலை போக்கும். உங்க மனதை திறக்கும். உங்கள் குரல் உலகம் கேட்கும் நாள் வரும்!
Comments-ல வந்த ஒரு வார்த்தை: “புத்தகம் உங்களுக்கு முதலில், பிறகு உலகத்துக்கா!” – அதுதான் உண்மை.
நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்க? குடும்ப சண்டை, பக்கத்து உறவுகளோடு வரும் அனுபவங்களை எழுத பழக்கம் உங்களுக்கு உண்டா? உங்க கருத்துக்களை கீழே பகிரங்க!
அசல் ரெடிட் பதிவு: I’m writing a book about my step-family after everything they put me through.