ஒரு மணி நேரம் MBAக்கு – அலுவலக அரசியலில் சிக்கிய ஒற்றைக்காரர்
ஒரு வேலைக்கு சென்று, தினமும் அதே வேலைத்தளத்தில் மனம் சலித்து, வாழ்க்கை சக்கரம் தொடரும் போது “இதிலிருந்து எப்படி வெளியே வரலாம்?” என்ற கேள்வி உங்களுக்குள் எழுந்திருக்குமா? நம்ம ஊரில் கூட, “கடையிலிருந்து கடைச்சி வந்தாங்க…” என்ற பழமொழி போலவே, வேலைக்காரர்களும் வேலை இடம்தான் மாற்றப் பார்க்கிறாங்க. ஆனால், அதற்கும் எத்தனை தடைகள்!
இன்றைய கதையின் நாயகன் – ஒரு இளம் தொழிலாளி, அமெரிக்காவில் வேலை பார்த்து, மன அழுத்தம், வேலைக்கான வெறுப்பு எல்லாம் வந்து, 200க்கும் மேல் வேலைகளுக்கு விண்ணப்பம் போட்டாராம்! நம்ம ஊரில் ஒரு அரசு வேலைக்கு 200 பேர் போட்டியிடுவாங்க, இவரோ 200 இடங்களுக்கு ரெஜ்யூமே அனுப்பியிருக்கார்! ஆனால், புதுமை என்னனா, அவ்வளவு முயற்சிக்கும் தலையணையாக வந்தது மூன்றே இன்டர்வ்யூ. அதில் ஒன்று மட்டும் இறுதிச்சுற்று.
அதற்குள், “நம்மால வேற ஏதாவது செய்ய முடியுமா?” என்று MBA படிப்புக்கு விண்ணப்பம் கொடுத்து சேர்ந்து விட்டார். நம்ம ஊரில் மாதிரி, “மாமா சொன்னாரு, B.E முடிச்சா MBA போயிடு, நல்ல வேலை கிடைக்கும்” என்ற பாணியல்ல; இங்க அவர் பதவி உயர்வு, வேலையை மாற்ற ஆசைப்பட்டு, கஷ்டப்பட்டு MBAக்கு போறாரு.
MBA வகுப்புகள் காலை, மாலை. அலுவலகத்தில் “முதுகலை நாச்சியார்”, “பெரிய துணை மேலாளர்”, “பெரிய போஸ்”, “அண்ணன் போன்” எல்லாரையும் சந்தித்து, வாய்மொழி அனுமதி வாங்கிவிட்டார். “எனக்கு வாரம் இரு மணி நேரம் மாத்திரமே வகுப்பு, வேலை நேரத்துக்கு பெரிதாக இடைஞ்சல் இல்லை” என்று சொல்லி, எல்லாம் சரி என்று உறுதி செய்து விட்டார்.
அதற்குள்ளே அவருக்குள் ஒரு வருடமாக மன அழுத்தம், வேலைக்கான விரக்தி, புதிய வேலையாகி விடுமா என்ற பயம், எல்லாம் கூட்டாக வந்திருக்கிறது. நம்ம ஊரில் ஒரு வேலைக்காரன், “என்னோட தலைவி வேற வேலைக்குப் போனா, நானும் போகலாமா?” என்று ரகசியமாக சிந்திப்பது போல, இவர் வேறு நிறுவனங்களுக்கு விண்ணப்பித்து, வெற்றிக்கு காத்திருக்கிறார்.
வாரத்துக்கு ஒரு நாள் காலை 7-9 மணி MBA வகுப்பு, மற்றொரு நாள் மாலை 5 மணிக்கு வெளியேறுவார். ஒழுங்காக எல்லாரும் அறிந்து, சம்மதித்து விட்டார்கள். ஆனால் ஒரு நாள் மன அழுத்தம் அதிகமாகி, அலுவலகத்தில் யாரோ தவறான நபரிடம் தவறான கிண்டல் சொன்னார். அது போனது மேலாளரிடம். அதோடு, ஒரு நாள் சின்ன உடல் நலம் பாதிக்கப்பட்டது. அது தான், அலுவலகம் வழங்கும் 80 மணி நேரம் சம்பளத்துடன் சிக்னஸ் லீவ் இருக்கிறது என்றால், அதில் இரண்டு நாட்கள் எடுத்தாராம்.
இதை பெரிய அதிகாரி (அவரே முன்பு அனுமதி தந்தவர்!) கேட்டு, “நீ இன்னும் சிக்னஸ் லீவ் எடுத்துக்கிட்டே போனா, உங்க குழுவுக்கு பாதிப்பு வரும்!” என்று எச்சரித்தார். நம்ம ஊரில், “அண்டை வீட்டுப் பிள்ளை ஒரு நாள் வரலன்னா, அம்மா ஏன் வரலைன்னு கேட்குறாங்க” மாதிரி தான்! நம்ம கதாநாயகன் இவரிடம் பதில் கடிதம் எழுதியிருக்கிறார். அதற்கு அந்த அதிகாரி, “நீ எழுத்து மூலம் என்னை குறை கூறிவிட்டாய், இப்போ உதவ மாட்டேன்!” என்று கோபப்பட்டு, “நான் 9 நாள் மைக்ரேன் இருந்தாலும் விடுப்பு எடுக்கலை!” என்று சொன்னாராம். நம்ம ஊரில், “நான் 10 நாட்கள் காய்ச்சலோடு வேலை பார்த்தேன்!” என்று அத்தை சொல்வது போல.
சிறுசிறு அரசியல்கள் இங்கே துவங்குகிறது. “உனக்கு MBA வகுப்புக்காக எழுத்து மூலம் அனுமதி வேண்டும்!” என்று புதிதாக விதி போட்டார். “முன்னாடி வாய்மொழி போதும் என்றீர்கள்” என்றால், இப்போது “இல்லை, எழுத்து வேண்டும்” என்று அதிகாரம் காட்டுகிறார். அதுவும், அவர் அனுப்பிய மின்னஞ்சலை இரண்டு வாரங்கள் கழித்து, “இப்போ இந்த நேரம் மட்டும் தனியாக அனுமதி வேண்டும்” என்று மீண்டும் கோரிக்கை.
இதில் நம்ம ஊர்வழக்கம் பற்றிய ஐயா நினைவுக்கு வருகிறது: “அலுவலகம் சாமி கோவில் மாதிரி தான், யாருக்கு எப்போது என்ன விதி என்று ஒரே குழப்பம்!”
இது மட்டும் இல்லை. அவர் அதிக நேரம் வேலை பார்த்தும், அதிகமான செவ்வாய், புதன், வெள்ளி வரை இரவு 10 மணி வரை வேலை பார்த்தும், “இது 8-5 வேலை நேரம் தான்” என்று தற்போது அதிகாரிகள் சொல்கிறார்கள். நம்ம ஊரில், “நேரம் பார்த்து வேலை பண்ணுறது ஒழுக்கம் இல்லை” என்று சொல்வதைப் போல.
இங்கே ஒரு வினோதமான கருத்தை ஒருவர் எழுத்துள்ளார் – “நீ எப்போதும் எழுதிதான் அனுமதி கேட்கணும், இல்லையெனில் பின்னால் பிரச்சனை வரும்” என்று. நம்ம ஊரில், “கை எழுத்து இல்லாத சாட்சியே இல்லை” என்பார்கள். இன்னொருவர், “படிப்பு, வேலை, மன அழுத்தம் – எல்லாம் சமாளிக்க முடியுமா?” என்று கேள்வி எழுப்பியிருக்கிறார். இதுக்கு நம்ம ஊர் நகைச்சுவை – “மூன்று தலையாயிருக்கு, ஆனா சமாளிக்குறது யாரு?” என்று!
இன்னொரு கருத்தாளர், “உங்க கதை இன்னும் முடியலை, MBA முடிச்சதும், வேலை நேரம் மட்டும் பண்ணி, மேலாளர் துன்புறுத்தினா, உங்க சம்பளம் இரட்டிப்பு ஆகும் வேறு இடத்துக்கு போயிடுங்க!” என்று பாராட்டியிருக்கிறார். நம்ம ஊரில், “ஒற்றைக்காலி போல வேலையை இரு இடத்தில் பண்ணு!” என்று சொல்வது போல.
முடிவு:
இந்த கதை நமக்கு என்ன சொல்லுகிறது? அலுவலக அரசியலில் வாய்மொழி அனுமதி, எழுத்து அனுமதி என்ற போராட்டம், மன அழுத்தம், வேலைக்கு விருப்பு/விரக்தி என்ற எல்லாம் நம் வாழ்விலும் உள்ளது – அமெரிக்கா, இந்தியா வேறுபாடு இல்லை! நம்ம ஊரில் கூட, “எழுத்து வைத்து வைக்கணும் பா!” என்று பெரியவர்கள் சொல்வது தவறல்ல. மன அழுத்தம் வந்தால், உடனே ஓய்வு எடுத்து, நண்பர்களுடன் பேசிட்டு, தேவையான போது மருத்துவ ஆலோசனை பெறுங்கள்.
நண்பர்களே, உங்களுக்கும் இதுபோன்ற அலுவலக அனுபவங்கள் இருந்தால், கீழே கமெண்டில் பகிருங்கள்! உங்கள் கதை, இன்னும் பலருக்கு உதவும். வாழ்த்துகள், உங்கள் வேலை, படிப்பு, வாழ்க்கை எல்லாமே சிறக்கட்டும்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: My Attempt (Fingers Crossed)