“ஒரு விருந்தினருக்காக டாக்குமென்ட் பிரிண்ட் செய்ய முடிவு செய்தேன்… ஆனா நடந்தது பயங்கர காமெடி!”
விடுதி வேலை என்றால், சும்மா சும்மா சோறு சாப்பிட்டு, காபி குடித்துவிட்டு, கணினியில் சீரியல்கள் பார்த்து ஓய்வாக இருக்கலாம் என்று யாராவது நினைத்தால், அந்த எண்ணத்தை இந்தக் கதையைப் படித்தவுடன் மாற்றிவிடுவீர்கள்! “விருந்தினர் என்பது கடவுள்” என்ற பழமொழி நம்மிடம் இருக்கிறது, ஆனா அந்த கடவுள் சில சமயம் நம்மை சோதிக்கிற மாதிரி நடந்து கொள்வார். இன்று நான் பகிர போகும் இந்த கோமாளி அனுபவம், அமெரிக்காவின் ஒரு சிறிய, சும்மா ஓரளவு ஓரிடு “மெடியோகர் சதர்ன் இன்”-இல் நடந்தது.
நீண்ட இரவு பணி முடிந்து, நானும் என் ஓய்வில் இருந்த நேரத்தில், ஒரு விருந்தினர் என்னை “ஆவணம் பிரிண்ட்” செய்யச் சொன்னார். என்ன நடந்தது தெரியுமா? படிச்சு பாருங்க, உங்களுக்கும் சிரிப்பு வராமல் இருக்காது!
“இரவு நான்கு மணி – விருந்தினர் வலைவீச்சு!”
அந்த நாள் சும்மா சப்பையா இருந்த இரவு. நான்கு மணி ஆகுது. ஸ்டாப் பண்ணிய வீடியோவை முன்னாடி விட்டுவிட்டு, ஜன்னலுக்கே ஓடினேன் – எப்பவும் போல, விருந்தினருக்கு முன்னாடியே ஜன்னலுக்கு போகணும் என்பதோட கேட்டுக்கொண்டே! ஜெயித்தேன். ஜன்னலைத் திறந்து, “காலை வணக்கம்! என்ன உதவி செய்யலாம்?” என்று கேட்டேன்.
ஒரு வயது வந்த ஆணும் – நானும் அவனும் ஒரே காலத்து மகிழ் – “நான் ப்ரிண்டர் பயன்படுத்தணும்”னு சொன்னார். நானும் “பிசினெஸ் சென்டர் 6 மணிக்குத்தான் திறக்கும். ஆனா, நான் உங்களுக்காக பிரிண்ட் பண்ணிக்கொடுக்கும்”னு ஹோப்பா சொன்னேன்.
விருந்தினர் கைபேசியை காட்டி, “இது லை இருந்து ஒரு பக்கம் பிரிண்ட் பண்ண முடியுமா?” என்று கேட்டார். உள்ளுக்குள்ள “யாரு அந்த ரிஸ்க் எடுக்க போறது?”னு நினைச்சாலும், வெளியில் “உங்க கைபேசியை எடுக்க எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. ஆனா, நீங்க எனக்கு மெயில் அனுப்பினா நான் பார்க்கலாம்”னு சொன்னேன்.
“மெயில் எப்படி அனுப்புறது?”ன்னு அவர் முகம் பிரகாசம். அப்புறம், பத்து நிமிஷம் அவர் மெயில் அனுப்பிக்க முயற்சி – bench-இல் அமர்ந்து, கைபேசி மோசடி – நானும் கணினியிலிருந்து காத்திருப்பு.
“பேச்சுல ஆரம்பிச்சு, படங்களா முடிச்சாரு!”
நீண்ட நேரம் கழித்து, எதுவும் வரலை. விருந்தினர் சொல்ல, “மெயிலா அனுப்பிட்டேன்”னு கைபேசியை முகத்துக்கு காட்டி நம்ப வைக்கும். ஆனா, என் inbox வெறிச்சோடி. “நீங்க ரிலாக்ஸ் பண்ணுங்க, நான் பிரிண்ட் பண்ணி வைக்குறேன், காலையில் வாங்கிக்கோங்க”னு அனுப்பி வைத்தேன்.
ஒரு நல்ல PDF வந்திருக்கும் நம்பிக்கையோடு கணினியில் காத்திருந்தேன். கடைசியில், மெயில் வந்தது. ஆனா… அது 6 பெரிய PNG படங்கள்! அதுவும், கிளாரிட்டி இல்லாத, டாகுமெண்ட் மூலையில் சாய்ந்த, பக்கவாட்டு கட் ஆன, ஒரே குழப்பமான படம்!
மூன்று வேறு மெயில்கள், ஒவ்வொன்றிலும் 5-6 படங்கள். 20 பக்கங்கள் ஒரே புரியாத குப்பை! அதையும் neatly கிளிப்பிடி, அவர் பெயரும் ரூம் நம்பரும் எழுதிப் போட்டேன்.
“விருந்தினர் தாமதம் – ப்ரிண்ட் ஆனவை நாசமாக்கல்!”
அவர் “6 மணிக்கு வேலையில போகணும்”னு சொன்னாரு. ஆனா, 6 மணியும் தாண்டி, 7 மணி வரைக்கும் வரவே இல்லை. என் டியூட்டி முடிந்து அடுத்தவர் வந்ததும், அந்த குப்பையைப் பற்றி சொன்னேன். “அத எப்படியும் நான் பார்த்துக்கிறேன்”னு அவர் சொன்னதும், நான் பக்கத்துக்கு போயிட்டேன்.
அடுத்த இரவு வேலைக்கு வந்ததும், அந்த குப்பை அப்படியே தான். எவரும் எதுவும் சொல்லவே இல்லை. அந்த ஆவணங்கள் யாருக்கும் தேவை இல்லை போல!
இதிலிருந்து என்ன தெரிந்தது தெரியுமா? “எந்த உதவிக்கும், எல்லை வரையறை வையுங்கள்!” இல்லையென்றால், கையில குப்பை தான் பாக்கும்.
“கம்யூனிட்டி கமெண்ட்கள் – எல்லாருக்கும் சோதனை தான்!”
இந்த அனுபவம் எனக்கு மட்டும் அல்ல; அப்படியே Reddit வாசகர்களும் சோறு சாப்பிட்ட மாதிரி கமெண்ட் போட்டிருக்காங்க. ஒரு வாசகர், “நான் ஒரு டாகுமென்ட் சென்டர்-இல் வேலை பார்த்த போது, நைட் ஷிப்டில் ஒருத்தர் ஸ்கிரீன் ஷாட் எடுத்து அனுப்பினாரு. ஆனா, எல்லா படங்களும் 5 வயசு பசங்க கிரயான் போட்டு வரைஞ்ச மாதிரி. அவை எல்லாம் பயனில்லாத குப்பை!”னு நம்ம ஊர் அலுவலக காமெடியுடன் ஒப்பிட்டு சொல்றாங்க.
மற்றொரு வாசகர் சொன்னது, “விருந்தினர் ஒரு பாக்கெட் வாங்க வர சொன்னார். நான் 20 நிமிஷம் காத்திருக்க சொன்னதும், அவர் கோபம். ஆனா, அவர் 24 மணி நேரம் கழிச்சு தான் வர்றார்!” – நம்ம ஊர் அலுவலகங்களில் அப்படி ஒரு “உடனே வேண்டும்!” நாகரிகம் இருக்கு போல!
அடுத்தவர், “ஒருவேளை அந்த விருந்தினர் ஸ்பையா இருக்கலாமே…”ன்னு சிரிப்பு போட்டிருக்கார்.
இது எல்லாம் படிக்கும்போது நம்ம ஊர் அலுவலகங்களில் “சரி பண்ணிட்டு போங்க”னு சொல்லி, வேலை முடிந்ததும், எதாவது பிழை வந்தா “நமக்குத் தெரியாது”னு தலைகளை திருப்புவதை நினைவு படுத்துகிறது. இது தான் உலகம் முழுக்க “ஒத்த அனுபவம்!”
“அறிவுரை – எல்லைக்குள் உதவி செய்யவும்!”
இந்த அனுபவம் என்னைக் கற்றுத்தந்தது – “உதவி செய்யும் போது எல்லையையும், நிபந்தனையையும் தெளிவாக சொல்ல வேண்டும்!” இல்லையென்றால், நமக்கு நேரம், சகிப்புத்தன்மை, காகிதம், ப்ரிண்டர் இன்க் எல்லாம் வீணாகும்!
முடிவில், நம்ம ஊர் பழமொழி, “பயன் இல்லாத உதவி, முதுகில் கத்தியா முடியும்” – அந்த வார்த்தையே சரி!
நீங்களும் அப்படிப்பட்ட அலுவலக அனுபவம் எதாவது பார்த்திருக்கீங்கனா, கீழே கமெண்ட்ல பகிருங்க. உங்களோட கதை நிச்சயம் சிரிப்பும் சிந்தனையும் தரும்!
அடுத்த முறை யாரும் “சின்ன உதவி” கேட்டா, “தயவு செய்து, அத்துடன் PDF மட்டும் அனுப்புங்க!”னு சொல்ல மறக்காதீங்க!
அசல் ரெடிட் பதிவு: That time I agreed to print a document for a guest