ஓட்டல்களில் பழக்கப்பட்ட வாடிக்கையாளர்கள் - என் ஷிப்ட் மாறியதும் வந்த மனசாட்சி!

வார இறுதியில் காலை நேர வேலைப்பார்வையில் குழப்பத்தைக் கடந்து செல்லும் ஹோட்டல் ஊழியரின் உண்மையான காட்சி. திங்கள் நாளின் வாடிக்கையாளர்களுடன் தவறவிட்ட உறவுகளையும் நண்பர்களையும் நினைவூட்டுகிறது. வேலை மற்றும் கல்லூரி வாழ்க்கையின் சமநிலையை காண்பிக்கும் இந்த படம், உழைப்பையும் உணர்வுகளைச் சொல்கிறது.

நம்ம ஊரிலே, ஒரே இடத்தில் வேலை செய்யும் போது அந்த இடத்துக்கே ஒரு தனி பந்தம் வந்துவிடும், இல்லையா? அதுவும் தினமும் சந்திக்கும் வாடிக்கையாளர்களோட ஒரு நெருக்கமான உறவு உருவாகும். அந்த உறவை முன்பெல்லாம் நாம கவனிக்கலாமே, ஆனா ஒருவேளை அந்த அன்றாட பழக்கம் இல்லாதபோது தான் அதன் மதிப்பு புரியும்.

"இடம் மாறினால் மனிதர்களும் மாறிவிடுவார்கள்!" – ஓட்டல் ஷிப்ட் அனுபவங்கள்

நான் படிக்கும் பக்கத்தில் ஒரு பங்கு நேர ஓட்டலில் வேலை பார்த்து வர்றேன். ஞாயிறு காலை மட்டும் தான் இல்ல, திங்கள் இரவும் என் சிப்ட். இந்த ஞாயிறு காலையிலே ஒரு விதமான “பிடிக்காத” தன்மை இருக்கு. காரணம் – ஒரு பக்கத்தில் வேலை நெரிசல், இன்னொரு பக்கத்தில் அந்த இனவெறி பிரேக்பாஸ்ட் அம்மாவும் இருக்காங்க (அவரை பற்றி தனியா ஒரு கதையே எழுதலாம், ஆனா சிரிப்பதை விட கோபம்தான் அதிகம் வரும்!). ஆனாலும், இந்த வேலை நாட்களில் பழக்கப்பட்ட வாடிக்கையாளர்கள் தான் மனசுக்கு ஒரு அழகான சோலை மாதிரி.

ஒரு மாதிரி “மிஸ் மேரி” மாதிரி பாட்டி வாரம் வாரம் வருவார் – ஒரே மாதிரி கேக், சமையல், late checkout! அவருக்கு ஒரு smile கொடுத்தா, நாள் முழுக்க சந்தோஷம். "CLC" அங்கிள் எல்லாம் நானும் வருமுன்னே போயிடுவார்; இவரோட reservation, checkout எல்லாம் நானே செய்து விடுவேன். ரயில் தொழிலாளிகள், அவர்களோட booking நிறுவனம் எப்போதுமே “கொஞ்சம்” கஷ்டம். ஆனா அவர்கள், ஹேய், நம்ம ஊரு மக்கள் மாதிரி நல்லவர்கள்தான்!

திங்கள் இரவு நண்பர்கள் - ஓர் இனிமையான இடைவேளை

எனக்கு மிகவும் பிடித்தது திங்கள் இரவு ஷிப்ட். அப்போது வந்து check-in பண்ணும் construction workers கிட்ட ஒரு “நாமும் வேலைக்காரங்க” மாதிரி understanding இருக்கும். “Harry” அண்ணா ரோடு, அவரோட இரண்டு-மூன்று நண்பர்கள் வாரம் வாரம் வருவாங்க. ஆரம்பத்தில் அவருக்கு நானும் பேசும் முயற்சியில் ஏதும் இல்லை போலத் தோன்றியது. பிறகு தெரிந்தது, அவரு “அமைதிப் புயல்” என்கிறார். பேச வேண்டியதை மட்டும் பேசுவார், ஆனாலும் நல்லவர்!

அவரோட ஒருத்தர் மட்டும், “நான் 107, 111, 115 தான் இருக்கேன்; 109, 113, 117-லே layout reverse இருக்கு, அதனால் கண்ணும் கழுதையும் போய் விடும்!” என்று சொல்வார். ஒருவேளை நம்ம ஊரு வீட்டில் சாம்பார் பாத்திரம் இடம் மாறினால் குழம்புவது போல! அவர் வசதிக்காக, நான் கூட நேரம் இருந்தா, எந்த அறை எப்படி இருக்குனு செக் பண்ணுவேன் – அதுக்குள்ளே ஒரு ருசி இருக்கு.

“Dave” மாதிரி இன்னொரு வாடிக்கையாளர் – reservation-ஐ life-ல ஒரே தடவையாவது முன்பே பண்ணி இருக்கவே மாட்டார்! இருந்தும், அவர் எப்போதும் வரப்போகும் வாரம், நான் கமிஷன் வாங்கின மாதிரி அவருக்கான அறை, கீ எல்லாம் ரெடியா வச்சிருப்பேன்.

புது ஷிப்ட், புது முகங்கள் – பழைய நெருக்கத்தை இழக்கிறேன்!

இப்போ என் கல்லூரி நேரம் மாற்றப்பட்டு விட்டது. திங்கள் இரவு ஷிப்ட் விட, செவ்வாய் இரவு வந்துட்டேன். பழைய வாடிக்கையாளர்களை விட மனசுக்கு ஒரு “கழிவுணர்ச்சி” வருது. ஒரு commenter சொன்ன மாதிரி – “நீங்க எந்த ஷிப்ட்-ல இருந்தாலும், ரொம்ப நாளைக்கு ஒரே மாதிரி regulars வந்து விடுவாங்க!” அதாவது நம்ம ஊரு டீ கடையிலே, கடை எப்போது திறக்கிறோமோ, அந்த வேளையில் ரவுடி regulars வருவாங்க போல.

ஒரு commenter சொன்னது ரொம்ப நன்றாக இருந்தது – “நல்ல regulars-க்கு எதையும் செய்து கொடுக்க தயார். அவர்கள் எதாவது தவறு நடந்தாலும் புரிந்துக் கொள்வார்கள். அதனால்தான், ஒரு ஹோட்டல் முழுக்க நல்ல regulars இருந்தா எது நடந்தாலும் ஓகே!” நம்ம ஊரு மருந்துக்கடையில் பழைய வாடிக்கையாளர்களுக்கு “நீங்க சொல்லவேண்டாம், நான் ரெடியா வச்சிருப்பேன்!” என்று pharmacist சொல்வது போல.

அதேபோல், “backwards room guy”-யை பற்றி ஒரு commenter காமெடி பண்ணியிருந்தார் – “அவர் sleepwalker-ஆ இருக்கலாம்; reverse room-க்கு போனால் சுவர் direction-லே போய் இடிக்காமல் இருக்கத்தான்!” நம்ம ஊரு வீட்டில் சமையல் பாத்திரம் இடம் மாறி இருந்தா, அப்பா/அம்மா confusion-ஆ இருப்பது போலதான்!

மனம் விட்டு சொல்வேன் – “பழக்கமான வாடிக்கையாளர்கள் தான் உண்மையான சந்தோஷம்!”

இந்த அனுபவங்கள் எல்லாம் சொல்லிக்கொண்டே போகும். ஓட்டல் வேலை என்றால், சில நேரம் நம்ம ஊரு சின்ன கடை வேலைக்கும் ஒப்பாக இருக்கும். பழக்கப்பட்ட வாடிக்கையாளர்கள் வந்தா, அவர்கள் ஒரு smile-க்காக, ஒரு நல்ல வார்த்தைக்காக நம்மை தேடி வருவார்கள். அது ஒரு satisfaction-ம், ஒருவிதமான உறவும்.

ஒரு commenter சொன்னது போல – “ஒரே மாதிரி வாடிக்கையாளர்களை கையாளும் போது, reservation-ஐ அவர்களுக்கே தெரியாமலும் advance-ஆ செய்து வைக்கலாம். அவ்வளவு நெருக்கம் வந்துவிடும்!” நம்ம ஊரு சுமங்கலி ஸ்டோர்ஸில், “இந்த மாதம் சம்பளம் வந்ததும், அந்த புடவை பிடிக்கணும்!” என்று சொல்லி advance வைக்கும் customers மாதிரி.

இன்னும், ஒரு commenter கேட்டது – “அந்த breakfast lady-க்கு யாராவது நியாயம் சொல்லுவார்களா?” நம்ம ஊரு மக்கள் மாதிரி – “அதுக்கு மேல அதிகாரமுள்ளவர்களை சொல்லிக்கொடுக்கணும்!” என்றார். OP சொன்னார், “report பண்ணி இருக்கேன், மேலாளரே இப்போ இல்லை!” – நம்ம ஊரு பேருந்து கண்டு காட்டும் conductor-க்கு மேல complaint எழுதுவது போல!

முடிவில் – உங்கள் கதை சொல்லுங்கள்!

இந்த ஓட்டல் அனுபவங்களை படிக்கும்போது, நம்ம ஊரு டீ கடை, பஜார், பஸ்ஸ்டாண்ட், மார்க்கெட் எல்லாமே ஞாபகம் வந்தது. உங்கள் வாழ்க்கையிலும் இப்படிப்பட்ட “பழக்கமான வாடிக்கையாளர்” அனுபவம் இருந்தால், கீழே கமெண்டில் பகிருங்கள்! நம்ம ஊரு பசங்களை மாதிரி, பழைய faces-ஐ miss பண்ணும் உணர்வு உங்களுக்குமா? உங்கள் கருத்துக்களை எதிர்பார்கிறேன்!

—

உங்கள் நண்பன், ஒரு “ஓட்டல் ஷிப்ட்” பயணி

---

அசல் ரெடிட் பதிவு: Switching shifts, or “I miss my Monday guests”