ஓட்டல்களில் வீதியோர மக்களை எப்படி கையாள்கிறீர்கள்? – ஒரு அமெரிக்க ரிசెப்ஷனிஸ்டின் அனுபவம்
ஓட்டலில் வேலை செய்தவர்கள் பலரும் சந்திக்கும் ஒரு வேதனைதான் – “வீதியோர மக்கள்” அங்கு வந்து சிறிது சோறு, காபி, அல்லது வெறும் ஓய்வு தேடி வருவது. இது அமெரிக்கா மட்டும் அல்ல, நம் தமிழ்நாட்டிலும் ரயில்வே ஸ்டேஷன்களில், பேருந்து நிலையங்களில், சில ஹோட்டல்களில் கூட துரிதமாக நடக்கும் நிகழ்வுதான். ஆனால், அந்தச் சூழலில் பணிபுரிபவர்களுக்குள் நடக்கும் மனநிலையும், விதியும், மனிதநேயமும் ஒரு கலவையாக இருக்கும்.
அமெரிக்காவின் ஒரு பிரபலமான Reddit தளத்தில், ஒரு ரிசெப்ஷனிஸ்ட் தனது அனுபவத்தை பகிர்ந்திருக்கிறார். அவர் சொல்வது, “இன்று என் ஓட்டலுக்கு நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு ஒரு வீதியோர பெண் வந்து, நேராக காபி எடுத்துக்கொண்டு சென்றார். என் மேலாளர்கள் வீதியோர மக்களுக்கு முற்றிலும் கடுமையானவர். ஆனாலும், அவர்களுக்கு மனிதாபிமானம் வேண்டும் என்பதையும் புரிந்துகொள்கிறேன்...” என்றார்.
இதைப் படித்தவுடன் நமக்கும் பல நினைவுகள் வந்துவிடும். நம்மிடம் காபி எடுத்துக்கொள்ள வந்த ஒருவரை நீங்கள் எப்படி கையாளுவீர்கள்? அப்படியே அனுப்பிவிடுவீர்களா, அல்லது ஒரு சிறிய உதவி செய்வீர்களா?
விதிகளும், மனிதநேயமும் – எங்கே வரம்பு?
அமெரிக்க ஓட்டல் பணியாளர் சொன்னார்: “வீதியோர பெண் வந்து காபி எடுத்தார். நான் கேட்டேன், ‘நீங்கள் நம்ம ஓட்டலில் தங்கியிருக்கிறீர்களா?’ என. அவர் சொன்னார் ‘ஆம்’. ஆனால், நான் இன்னும் சில கேள்விகள் கேட்டதும் உண்மை தெரிய வந்தது. நான் மென்மையாக சொன்னேன், ‘இங்கிருந்து போங்க. திரும்ப வந்தால் காவல் அழைக்கப்படும்.’ அந்தப் பெண் சிரித்தபடியே 40 சென்ட்ஸ் மதிப்புள்ள காபியுடன் சென்றுவிட்டார்.”
இதுபோல் பல்வேறு கருத்துக்களும் வந்தது. “என்னது, 40 சென்ட்ஸ் காபிக்காக இவ்வளவு சிரமமா? பாதிப்பே இல்லை, போனாலும் பரவாயில்லை!” என்று ஒருவர் எழுதியிருக்கிறார். இன்னொருவர், “நீங்கள் ஒரு வரம்பு வைத்தால், அந்த வரம்பு அனைவருக்கும் தெரிய வந்துவிடும்; பிறகு பலர் காபிக்காக வருவார்கள்” என்றார். இது நம் ஊரிலும் இருக்கும் “ஊர் தெரிந்தால் ஓட்டல் தெரியும்” என்பதையே நினைவூட்டுகிறது.
அமெரிக்கா, தமிழ் நாடு – மனநிலை ஒன்றுதான்!
ஒருவர், “நான் ஓட்டலில் வேலை பார்த்தபோது, சில வீதியோர மக்கள் வந்து கழிப்பறை பயன்படுத்துவதை அனுமதிப்பேன். சிலருக்கு சுத்தமான துவைத்த துணி, சோப் கொடுத்து குளிக்க ஏற்பாடு செய்தேன். அவர்கள் எப்போதும் சுத்தமாக வைத்துவிட்டு போவார்கள். சிலர் மனநோய், சிலர் லாட்டாகவே கஷ்டப்படுபவர்கள். ஆனாலும், ஒருபோதும் நான் அவங்களை மனிதர்களாகத்தான் பார்த்தேன்!” என்று நெஞ்சை உருக்கும் அனுபவம் பகிர்ந்திருக்கிறார்.
இதைப் படிக்கும்போது நம் ஊர் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் தினமும் பசுமை பூண்டு விற்பவர், ஓய்வு நேரத்தில் அங்கேயே ஓய்வெடுப்பது, ஆனால் அவரது ஒழுங்கு, பண்பாடு, யாருக்கும் தொந்தரவு இல்லாமல் இருப்பது நினைவுக்கு வருகிறது.
விதிகள் கடுமையாக இருக்கிறதா? இல்லையா?
ஓட்டல் மேலாளர்கள் பலரும், “விதிகளை கடைபிடிக்கவேண்டும், இல்லையெனில் மற்ற வாடிக்கையாளர்களுக்குச் சிரமம்” என்று சொல்கிறார்கள். ஒருவர், “ஒரே ஒரு நபருக்கு அனுமதி கொடுத்தால், பிறகு அவர்களே அதை எல்லோரிடமும் பங்கிடுவார்கள்; ஓட்டல் பெயர் கெடும்” என்று சொன்னார். மற்றையர், “நீங்கள் நல்லவர் என்று பெயர் வாங்கினால், பின்னர் சிரமம் அதிகமாகும். ஒருவேளை அவர்கள் காபி மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு சென்றால் பரவாயில்லை. ஆனால், சிக்கல்கள் ஏற்படும் போது, நீங்கள் தான் பொறுப்பு” என்று வசதியாகச் சொன்னார்.
இதை நம்ம ஊருக்குத் தழுவினால், பெரிய திருமண மண்டபங்களில் ‘சைடு இன்ட்ரி’யில் வந்து சாப்பிட்டுவிட்டு போவது போல. ஒருவருக்கு அனுமதி கொடுத்தால், நாளைக்கு அது பெரும் கூட்டமாவதற்கும் வாய்ப்பு உண்டு.
மனிதநேயமும், அனுபவமும் – ஒரு பக்க கதைகள்
ஒருவர், “திருமணம் நடக்கும் போது, எப்போதும் சாப்பிட வருவோரை விரட்டிவிட முடியுமா? சில சமயம் எப்போதும் வருபவர்களை தெரிந்துகொண்டு, ‘இன்று மட்டும் சாப்பிடுங்க, நாளை பார்த்துக்கொங்க’ எனச் சொன்னேன். அவர்கள், ‘நீங்க நல்லவங்க’ என்று சொல்லி போய் விடுவார்கள். ஆனால் நமக்கும் விதிகள் இருக்கின்றன; எல்லாம் மனது வைத்தே செய்ய முடியாது” என்று எழுதினார்.
மற்றொருவர், “ஒவ்வொரு மனிதரும் ஒரு கதையே. ஒருவருக்கு வேலை கிடைக்காததால் வீதியில் இருப்பார். மற்றொருவர், மனநோயால் பாதிக்கப்படுவார். இப்படி பலரது கதைகளும் ஊரில் இருப்பதை நாம் அறிந்திருக்கிறோம். ஆனால், நம்மால் முடிந்த உதவி செய்வது மனிதநேயமே” என்று நெஞ்சை உருக்கும் வார்த்தைகள்.
நம்ம தமிழர் பார்வை – மனசுக்குள் என்ன?
நம்ம ஊரில் வீதியோர மக்களுக்கு அன்பும், அக்கறையும், சில சமயம் வெறுப்பும் கூட இருக்கும். “அம்மா, பசிக்கிது” எனக் கேட்டவுடன், ஒரு இட்லி கொடுக்காமல் இருக்க முடியுமா? ஆனால், சமயங்களில் அவர்களின் செயல் மற்றவர்களுக்கு துன்பம் தரும்போது, கட்டாயம் நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டும்.
இதற்கு நல்ல உதாரணம் – “சாமி, இந்த இடம் சுத்தமாக வைத்துக்கொங்க; வாங்க, இந்த பாக்கெட் சாப்பிடுங்க, ஆனா இங்கயே தூங்கக்கூடாது” என்று நம்ம ஊரில் பெரியவர்கள் சொல்லுவது. அதே நேரத்தில், “நம்ம வயசு வந்தால் நம்மையும் இப்படித்தான் யாராவது பார்த்து உதவி செய்யணும்” என்ற எண்ணமும் மனதில் இருக்கும்.
முடிவில் – மனிதநேயம் Vs விதி: எது முக்கியம்?
இவ்வளவு விவாதங்கள், அனுபவங்கள் படித்து முடித்த பிறகு, ஒரு விஷயம் மட்டும் நிச்சயம் – விதிகளும், மனிதநேயமும் சமநிலையில்தான் இருக்க வேண்டும். எல்லா நேரமும் மனது வைத்தால் சரி இல்லை; எல்லா நேரமும் விதி மட்டும் பார்த்தாலும் மனித உறவு தொலைந்துவிடும்.
நம்ம ஊரில் “ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு கதையுண்டு” என்பார்கள். ஓட்டலில் வேலை செய்யும் போது, அந்த கதைகளை கவனித்துப் பார்த்தால், ஒருநாளும் மனசு வாடாமல், தைரியமாகவும், அன்பாகவும் இருக்க முடியும்.
நீங்களும் உங்கள் அனுபவங்களை கீழே பகிருங்கள்! உங்கள் ஊரிலோ, உங்கள் ஓட்டலிலோ இப்படிப் பல நேரங்களில் என்ன செய்தீர்கள்? விதியா? மனநேயமா? உங்கள் கருத்துகளை எதிர்பார்க்கிறோம்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: How do y'all handle homeless people?