ஓயாத விருந்தாளர்: ஓட்டல் முன்பணியாளரின் சாகசம்!
"வாடிக்கையாளர் ராஜா" என்று சொல்வது நம் ஊரில் பழக்கம்தான். ஆனா, சில வாடிக்கையாளர்கள் போற்றும் அளவுக்கு அல்ல, போராடும் அளவுக்கு வருத்தம் தருகிறார்கள்! இப்படி ஒரு விருந்தாளியின் கதையே இன்று உங்கள் முன்.
ஒரு ஓட்டலில் முன்பணியாளராக இருக்கும் ஒருவர் (உங்கள் வசதிக்காக அவரை "அண்ணா" என்று அழைப்போம்) சமீபத்தில் சந்தித்த கதையை படிக்கும்போது, நாம் பல பேரின் முகங்களை நினைவில் கொண்டு சிரிப்போம். குடும்பத்தோடு வந்த ஒரு வாடிக்கையாளர், ஓட்டல் ஊழியர்களை தமது சொந்த சேவகர்களாக நினைத்து நடத்திய அதிரடியைப் படிக்க வேண்டும்.
"மில்ட்ரெட்" பாணி – தனக்குப் பிடித்தது தான் சரி
இந்தக் கதையின் நாயகி "மில்ட்ரெட்" (பெயர் மாற்றம்), குடும்பத்துடன் ஓட்டலில் தங்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. இயற்கை பேரழிவால் வீடு இழந்ததால், ஒரு ஹவுசிங் சர்வீஸ் மூலம் இடமளிக்கப்பட்டவர்கள். "நமக்கு நான்கு அறைகள் வேண்டும்; எல்லாமே ஒன்றுக்கொன்று அருகில் இருக்கணும்" என்றார். இதைத் தமிழ் வீடுகளில், "வேற எங்கும் இருக்க முடியுமா? நமக்கு எல்லாம் சத்தம் கேட்கணும்!" மாதிரி சொல்லுவார்கள்.
ஆனால், அந்த ஓட்டல் ஏற்கனவே 90% புக்! "அக்கா, இங்க எல்லாரும் போலி வாடிக்கையாளர் இல்லை; அரசு ஊழியர்கள், மருத்துவம் பார்த்தவர்கள், மீட்பு வேலைகள் பண்ணுபவர்கள் நிறைய பேர் இருக்காங்க. அதனால் ஒட்டுமொத்தம் ஒரே இடத்தில் அறைகள் கிடைக்க வாய்ப்பு குறைவு. ஆனாலும் முயற்சி பண்ணுவோம்" என்று அண்ணா அன்புடன் விளக்கம் அளித்தார்.
இந்த முரண்பாட்டை தீர்க்க, ஓட்டல் வரைபடம் வரை காட்டி, "இதைப்போல உங்கள் அறைகள் இரண்டாவது, மூன்றாவது மாடியில் இருக்கலாம்" என்று கூறியதும், "இல்லை, இந்த இரண்டு மாடி விருப்பமே எனக்கு பிடிக்கும்" என நிதானமாகத் தேர்வு செய்தார் மில்ட்ரெட். அண்ணா, பக்கத்திலேயே அறைகள் கிடைக்கும்படி முன்பதிவு செய்து வைத்தார்.
"நான் சொன்னதை மறந்துவிடுவீர்களா?" – வாடிக்கையாளரின் இரட்டை முகம்
அடுத்த நாள், அண்ணாவுக்கு ஓய்வு நாள். அதே சமயம், மில்ட்ரெட் குடும்பத்தோடு வர, "நீங்க சொன்னீங்க எல்லா அறைகளும் ஒரே மாடியில், பக்கத்திலேயே இருக்கும் என்று!" என்று கூச்சல். அண்ணா கொடுத்த வரைபடம்? அதுவும் காணாமல் போனது!
மற்ற ஊழியர்கள் மீண்டும் அறைகள் காட்டிக்காட்டி, கடைசியில் அண்ணா ஏற்பாடு செய்த அமைப்பையே ஏற்றுக்கொண்டார்கள். "இன்னொரு அறை பக்கத்தில் காலி ஆனா, உங்களுக்கு சொல்றோம்" என்று ஊழியர்கள் பொறுமையுடன் சமாளித்தனர்.
"எல்லாம் என் வசம் தான்!" – நம் ஊழியர்களின் மனக்கசப்பு
அடுத்த நாள் அண்ணா வந்தபோது, "பிறர் அறைகளை மாற்றி எங்களுக்கு அருகில் இடம் கொடுங்க" என்று கேட்கிறார் மில்ட்ரெட்! இது முற்றிலும் ஒழுக்கமற்ற கோரிக்கை. "இது முடியாது" என்று断然 மறுத்தார் அண்ணா.
அதற்கப்புறம், தினமும் ஏதாவது ஒரு புகார் – "இன்று இங்கே இலைகள் விழுந்துவிட்டது", "மழை காரணமாக உட்புறம் ஈரமாக உள்ளது", "பூந்தோட்டம் சுத்தமாக இல்லை" என்று தொடர் புகார்கள்! (நம்ம ஊர்லயும் "இவருக்கு வேற வேலையே இல்லையா?" என்று கேட்போம்.) ஓட்டலில் வேலை பார்க்கும் தோழிகள் "இவ்வளவு சிரமமா இந்த வேலை?" என்று மனம் பதறினர்.
ஒரு குறிப்பிட்ட பார்வையாளர், "கூடப்பணி மேலாளரிடம் புகார்கள் அனைத்தையும் அனுப்பியது அண்ணாவின் புத்திசாலித்தனம்! மேலாளர்தான் இப்படிப்பட்ட வாடிக்கையாளர்களிடம் நேரடியாகச் சிக்க வேண்டும்" என்று பாராட்டினார். மற்றொருவர், "இதுதான் மேலாளர்களுக்கு பாடம் கற்றுக்கொடுக்க நல்ல வழி!" என்று சொன்னார். நம் ஊர்லயும் பெரியவர் வேலை செய்யும் போது, "அவர்தான் முடிவு செய்யட்டும்" என்று சொல்லி தப்பித்துக்கொள்வது வழக்கம்!
இரண்டாம் இன்னிங்: மீண்டும் வாடிக்கையாளர் வருகை!
முதலில், எல்லாரும் "போதும்! இப்போய் விடுவாங்க!" என்று நிம்மதி. ஆனா, என் கதை முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்த போது, அடுத்த நாள் மில்ட்ரெட் மீண்டும் ஓட்டல் வாசலில்! "நீங்க Utahல ஓட்டல் புக் பண்ணி தரலாமா?" என்று கேட்க, "நாங்க நம்ம ஓட்டலை மட்டுமே புக் பண்ண முடியும். வேற ஓட்டல் க்கு உதவி செய்ய முடியாது" என்று அண்ணா தெளிவாக சொன்னார்.
"உங்க கிட்ட அந்த ஓட்டல்களின் காலிப்பட்டியல் இல்லையா?" என்று வற்புறுத்த, "இல்லை, நாங்க அந்த ஓட்டலை நடத்தவே இல்ல" என்று மீண்டும் சொன்னார். "பாயின்ட் ரிசர்வேஷன், பாயின்ட் details தர முடியுமா?" என்று கேட்டதும், "இல்லை, பாதுகாப்பிற்காக எங்களுக்கு அந்த தகவல்களும் கிடையாது" என்று முடிவுகளைச் சொல்லி தள்ளிவிட்டார்.
உண்மையில், நம்ம ஊரில் 'நீங்க உங்க வேலையை மட்டும் பாருங்க' என்று சொல்லும் ஊழியர்கள், இப்படி நேர்மையாக விளக்கினால் வாடிக்கையாளர்களும் சிரித்துவிடுவார்கள். ஆனால், சிலர் மட்டும் – "நம்ம ஊரு வழக்கம்தான்!" என்று தாங்க முடியாதவர்களாக இருப்பார்கள்.
சமூக கருத்துக்கள் – நம்ம ஊரு பாணியில்
Reddit வாசகர்கள் பலரும் இந்த கதையை வாசித்து, "என்ன ஒரு பொறுமை இந்த ஊழியர்களுக்குப் போங்க!" என்று பாராட்டினர். ஒருவரோ, "இதுபோன்ற வாடிக்கையாளர்களை புழு என்று தான் அழைக்கணும்; விருந்தாளி இல்லை!" என்று நக்கல் செய்தார்.
மற்றொரு வாசகர், "நீங்களா குடும்பம் எல்லாம் பக்கத்தில் இருக்கணும் என்று ஆவலாக இருக்கிறீர்கள்? நான்தான் என் குடும்பத்திடம் வெகு தூரம் சும்மா இருக்கணும்!" என்று நம் ஊரு சும்மா 'சண்டை' பாணியில் நகைச்சுவை சொன்னார். சில குடும்பங்கள் 'எங்க அறைகள் எவ்வளவு தூரம், அவ்வளவு நலம்!' என்று கூட கேட்டுவிடுகிறார்கள் – ஆனா, மில்ட்ரெட் மாதிரி வசதி கிடைக்கவில்லை என்பதே நன்மை!
ஒருவர் சிரித்தபடி, "இலைகள் தரையில் விழுந்திருப்பது நல்லது; புவியீர்ப்பு பில் கட்ட மறந்துவிட்டோமா என்று பயந்தேன்!" என்று சொன்னார். நம்ம ஊரு மாதிரி ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் நக்கலாக பார்க்கும் கலாச்சாரம் உலகம் முழுக்க இருக்கிறது போல!
முடிவில் – பண்பாட்டும் பொறுமையும்!
இந்தக் கதையில் முக்கியமாக தெரிந்து கொள்வது – எவ்வளவு பெரிய வாடிக்கையாளர் என்றாலும், ஊழியர்களுக்கும் ஒரு வரம்பும், மரியாதையும் இருக்க வேண்டும். "வாடிக்கையாளர் ராஜா" என்றால், ஊழியர் "தாசன்" என்று அர்த்தம் இல்லை! எல்லோருக்கும் மனிதாபிமானம் வேண்டும்.
நம்ம ஊரில் இப்படி ஒரு வாடிக்கையாளர் வந்தால், "எங்க மேலாளரிடம் நேரில் பேசுங்க" என்று சொல்லி, நாம் வேற பக்கம் போய்விடுவோம். ஒரு நல்ல புது பாடமாக, உங்கள் அனுபவங்களை கீழே கமெண்டில் பகிருங்கள். உங்களுக்கும் இப்படியான வாடிக்கையாளர்கள் சந்திப்பு இருந்திருக்கா? உங்கள் கருத்துக்களை உற்சாகமாக எதிர்பார்க்கிறோம்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: The Audacity of Former Guest