கோக் வாங்கிய கஷ்டம்: ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர் நினைவுகள்!
"இந்த ஹோட்டலில் வேலை பார்த்தாலே, கதை இல்லாத நாடு கிடையாது!" – இதைக் கேட்டவுடன் உங்களுக்கே அந்த இடம் எப்படியிருக்கும் என்று நினைக்க வரும். ஒரு சின்ன ஹோட்டலில் முன்பணியாளராக இருந்தேன், தினமும் வித்தியாசமான முகங்களும், வித்தியாசமான பிரச்சனைகளும். ஆனால் அந்த நாள் மட்டும் என் நினைவில் பொறிக் கிடக்குது.
ஒரு நடுத்தர இரவு, ரிசப்ஷனில் அமைதியாக இருந்தேன். அப்போதுதான் ஒரு ஊர் வாசி, முகம் சிவப்பாக, கையில் ஆழமான காயத்துடன், ரத்தம் ஓடக்க, சத்தம் போட்டு ஓடி வந்தார். "உங்க மெஷின் என்னை இப்படிச் செய்தது! நீ என்ன செய்யப் போற?" என்று அண்ணாச்சி கோபமாய் அலறினார். அந்த நேரத்தில் நானும் நொடிக்குள் திகைத்து, "என்ன மெஷின்? நீங்க முதல்ல கையை சுத்தம் பண்ணுங்க, இங்க பாக்குறீங்க, மோசமான பாக்டீரியா வந்து infection ஆகிவிடும்!" என்று சொல்லவேண்டி வந்தது.
"கோக்" கண்ணை கட்டும் – வெண்டிங் மெஷின் அபாயம்!
"கோக் மெஷின் என் ரூபாயை உண்டுடுச்சு! என் ரூபாயை திருப்பி தரணும்!" – அண்ணாச்சி வேற பதில்தான் கேட்டார். நானும் உள்ளுக்குள்ள கெஞ்சினேன், "இன்னொரு அடிப்படையில பார்த்தா, இந்த சம்பவம் நம ஊர் ரயில்வே ஸ்டேஷன் டீ கடையில் சாக்லேட் வாங்கும் போது சில்லறை சரிவராத மாதிரி தான்!"
அந்த மெஷின் தான் அனாதை மாதிரி நின்று இருந்துச்சு. "நீங்க என்ன பண்ணீங்க?" கேட்க, "கோக் எடுத்துக்க போறேன் என்று உள்ளே கையை நுழைத்தேன், அடைய முடியல, கையை இழுத்தேன், வந்தது இந்த காயம்!" – சொல்வதிலேயே துன்பம்! அந்த நேரம் பாத்த உடனே stitch போடனும் போல இருந்துச்சு.
நாட்டு வாசிகளும், நம்ம பணம் – ஹோட்டல் பணியாளரின் சோதனை
அவர் கோபம் குறையாமல், "கோக் இல்ல, ரூபாய் இல்ல – என் கேஸ் என்ன?" என்று இருந்தார். நானும் petty cash ல இருந்து ஒரு ரூபாய் எடுத்துக்கொடுத்து விட்டேன். உடனே அவர் புன்னகையுடன், "அடப்பாவியே, இதுதான் வேணும்," என்கிற மாதிரி அமைதியாய் நடந்து சென்றார்.
இந்த சம்பவம் கேட்டு, நம்ம ஊர் நண்பர்கள் என்ன சொல்வாங்க என்று நினைக்கிறீர்களா? ஒருத்தர், "அண்ணாச்சி, மெஷினில் போட்டுள்ள நம்பருக்கு போன் பண்ணி கேளுங்க, நம்மதானா பொறுப்போ?" என்று பட்டி மன்றில் பேசும் மாஸ்டர் மாதிரி சொன்னார். இன்னொருத்தர், "அதெல்லாம் விட்டுடுங்க, ஒரு ரூபாய் கொடுத்து அனுப்பியதே நல்லது, இல்லனா இன்னும் பெரிய கத்தல்!" என்று சொன்னார்.
என்னைப்போலவே ரெஸ்டாரண்ட், ஹோட்டல் இண்டஸ்ட்ரியில் வேலை பார்த்தவர்கள் இதை நன்றாக புரிந்துகொள்வார்கள் – "ஒரு சில்லறை கொடுக்கிறதிலேயே சும்மா தப்பி கொள்ளலாம்; இல்லா விட்டா, இவங்க நாளை மறுநாள் மீண்டும் வந்து, 'இப்போ என்ன ஸ்கீம்?' என்று கேட்க நேரிடும்!"
சின்ன காசும், பெரிய பாடமும் – ஜனங்களோட வித்தியாசம்!
இந்த சம்பவம் சிலருக்கு சிரிப்பூட்டலாம், ஆனால் உண்மையில் இது நம் வாழ்க்கையில் அடிக்கடி நடக்கக்கூடிய ஒன்று. சில சமயம் நம் பணியாளர்களுக்கு "கோக்" மாதிரியான சின்னப்பிரச்சனைகள் பெருசாகி விடும். அந்த commenter-ல் ஒருவர் "இந்த வரிகை மாதிரி யாரும் வந்தால், CCTV வைக்குங்க, Youtube-ல போடுங்க, நல்ல வருமானம் வரும்!" என்று நமது தமிழ் மீம்ஸ் மாதிரி கமெண்ட் போட்டிருந்தார்.
மற்றொருவர், "இவருக்கு கோக் வேண்டியது மட்டும் தான் இல்ல, வேற ஏதாவது இருந்திருக்குமோ?" என்று புன்னகையுடன் ஐயம் எழுப்பினார். நம்ம ஊர் வாசிகள் மாதிரி தான் – ஒன்னு நடந்தா, பின்னணி கதை பார்ப்பது வழக்கம்!
"கோக்" கதை – நம் ஊர் சோப்பனங்கள்!
இந்த சம்பவம், நம்ம ஊர் கூட்டத்தில் நடந்திருக்க கூடும். ரயில் நிலையம், பேருந்து நிலையம், சில்லறை கடை – எங்கவாசம் பார்த்தாலும், "என் சில்லறை போச்சு!" என்று சத்தம் போடும் பயணிகள் இருக்காங்க. ஆனால், ஹோட்டல் முன்பணியாளர்களுக்கு இது ஒரு 'நொடிக்குள் தீர்க்க வேண்டிய பிரச்சனை'!
ஒரு commenter சொன்ன மாதிரி, "ஒரு எலிக்கு பிஸ்கட் கொடுத்தா, அது நாளை பிஸ்கட் கேட்கும்!" – நம் ஊர் பழமொழி, "பசிக்கு அரிசி, பசிக்காதவனுக்கு பருப்பு" போலவே! ஆனால், ஒரு ரூபாய் கொடுத்து அமைதியான இரவு கிடைத்தது என்றால், அது பெரிய ஜெயமே!
முடிவுரை: உங்கள் அனுபவங்களை பகிருங்கள்!
நண்பர்களே, இந்த மாதிரியான விசித்திர சம்பவங்கள் உங்களுக்கும் நடந்திருக்கிறதா? உங்கள் வேலை இடத்தில், பஸ் ஸ்டாண்ட், கடை, அல்லது ஹோட்டலில் – 'சில்லறை' சண்டை, 'வெண்டிங் மெஷின்' கசப்புகள், அல்லது 'நமது ஊர்' வாசிகளின் கலாட்டா – உங்கள் கதைகளை கீழே கமெண்டில் பகிருங்கள்! நம்மடா வாழ்கை, சிரிப்பும், கசப்பும் கலந்தது தான்!
நன்றி!
அசல் ரெடிட் பதிவு: What are you going to do!