கடைசி நாளில் கருணையால் காப்பாற்றிய ஹோட்டல் முன்பணியாளர் – ஒரு அமெரிக்க அனுபவம், தமிழ்ப் பார்வையில்!
அன்பான வாசகர்களே, வாழ்க்கையில் சில நேரங்களில் நாம் எதிர்பார்க்காத இடத்தில், எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் மனிதத்தன்மை, கருணை எனும் பொற்குணங்களை காண நேரிடும். “சும்மா ஒரு ஹோட்டல் ரூம் தான், அதுல என்ன பெரிய விஷயமா?” என்று நினைக்கலாம். ஆனாலும், அந்த ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர் (Front Desk Agent) எடுத்த ஒரு தீர்ப்பு, இரண்டு இளம் உயிர்களுக்கு பாதுகாப்பாக அமைந்தது.
இந்தக் கதையை வாசித்ததும், நம்ம ஊர்ல பசங்க ரயிலில், பேருந்தில், அல்லது சென்னையில் “ஓய் மாமா, ஒரு நாள் தங்க இடம் வேணும்”ன்னு நண்பனிடம் தஞ்சம் புகுவது மாதிரி தான் தோன்றியது. ஆனா, அமெரிக்காவில் விதிகள் கடுமையா இருக்கும். அந்தக் கட்டுப்பாடுகளை மீறி, ஒரு நேரத்தில் ஒரு மனிதன் மட்டும் மனிதராய் நடந்துகொண்டார் – இதுதான் இன்று நம்மைப் பேச வைக்கும் கதை!
“விதி விதி என்று ஓடாது; மனசு இருந்தா வழி இருக்கும்”
இந்தக் கதையின் நாயகர்கள் – ஒரு அமெரிக்க தாய், அவருடைய இரு பிள்ளைகள் (20 வயது, 17 வயது) – கடற்கரைக்குச் செல்லும் பயணத்தில், பாதியில் கார் பழுதாகி, நடுவழியில் சிக்கிக்கொண்டார்கள். தாயார் விமானத்தில் தனியாக, பிள்ளைகள் 8 மணி நேரம் காரில் பயணம் செய்து வந்தார்கள். அமெரிக்கா மாதிரி வெளிநாட்டு நாடுகளில், வயதுக்கு குறைவானவர்களுக்கு ஹோட்டலில் ரூம் வழங்குவதில் கட்டுப்பாடுகள் நிறைய. 21 வயதுக்கு கீழ் யாருக்கும் ரூம் கிடையாது; அப்பவும், கார்டு வைத்திருப்பவரே இருக்க வேண்டும் – அப்படியெல்லாம் விதிகள்!
இந்தத் தாய், நம்ம நாட்டுப் பாட்டி மாதிரி யோசிக்காம, “நானே advance-ஆ ரிசர்வேஷன் பண்ணிக்கறேன்”ன்னு பல ஹோட்டல்களுக்கு போன் பண்ணி பார்த்தார். எல்லாரும் “விதிகளுக்கு வெளிய போக முடியாது” என்று சொன்னார்கள். கடைசியில் ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர், “நாளை என் கடைசி நாள் தான், சும்மா விடுங்க, உங்களுக்காக நான் செஞ்சுடுறேன்!” என்று துணிந்து ரூம் கொடுத்தார்.
“கருணை கொண்ட மனிதர்கள் – இந்த உலகத்தை இன்னும் நல்லதாக்குகிறார்கள்!”
இந்தக் கதையைப் படித்த Reddit வாசகர்கள் பலரும், “இப்போவும் நல்ல மனிதர்கள் இருந்துட்டே இருக்காங்க” என்று மனமகிழ்ச்சியுடன் பகிர்ந்தனர். ஒருவரோ (“நாங்க ஒரு சின்ன மோட்டல் நடத்துறோம், பனிப்புயல் நாளில் எல்லா வயசு பசங்க, பணம் இல்லாதவர்களும் வந்தாங்க. எல்லாருக்கும் ரூம் கொடுத்தோம். சில நாட்களுக்கு பிறகு எல்லோரும் பணம் அனுப்பி விட்டார்கள்!”) – அப்படிச் சொல்வது ரொம்பவே நம்ம ஊரு சுப்ரமணிய சாமி கோவில் 100 ரூபாய் கடனை மாதிரி தான்!
அடுத்தவர் (“நான் 19 வயசுல காரோட பயணிக்கும்போது பிரேக் பழுதாயிடுச்சு. சர்வீஸ் ஸ்டேஷன்ல ஓட்டினேன்னு நினைச்சு, காரே மக்காச்சோலைக்கு போயிடுச்சு! ஆனா அந்த மெக்கானிக் என்னை நம்பி, என் அப்பாவிடம் போன் பண்ண சொல்லி, advance இல்லாமே காரை சரி பண்ணி கொடுத்தார். இன்னும் நன்றி மறக்கலை!”) – இப்படிப்பட்ட அனுபவங்கள், நம்ம ஊரு ‘உழவர் சந்தை’ல கடன் வாங்கி பிறகு பணம் செலுத்துற பழக்கம் மாதிரி தான்.
“வரம்புகளை மீறினாலும் மனசு இருந்தா எல்லாம் நடக்கும்!”
ஒரு ஹோட்டல் ஊழியர் (“FDA”) சொல்வது: “நம்ம Hospital-ity துறையில், நல்ல மனசோடு ஒரு தடவை விதி சற்று தளர்த்தினால் தான் நம்ம மனிதர்கள். இல்லனா நாம என்ன செய்றோம்?” – அப்படின்னு மனம் திறந்தார். இன்னொருவர் (“நீங்க நல்லா பேசினீங்க, ஆதரவாக இருந்தீங்கன்னா, FDAs நிச்சயம் உதவினாங்கன்னு சொல்றாங்க. ஏனென்றால், அவர்கள் தினமும் நிறைய கூட்டத்தில் இருந்து ரிட்ஜாகும் பிரச்சனையுடன் இருக்கிறார்கள்.”
இதை நம்ம ஊரு “கடையில வாங்குற பொண்ணு இனிமையா பேசியா, தள்ளுபடி கொடுக்குறதுக்கு கடைக்காரன் தயங்குவாரா?”ன்னு ஒப்பிட்டு சொல்லலாம். மனித மனசு எங்கும் ஒரே மாதிரி தான்!
“வயது, கிரெடிட் கார்டு – இவை எல்லாம் வாழ்க்கையில தடைகள் தான்; ஆனா மனிதத்தன்மை எல்லாம் தாண்டும்!”
பலரும் “20 வயசுல கிரெடிட் கார்டு வாங்கணும்னு சொல்றாங்க, ஆனா அது அவ்வளவு இலகுவில்லை. நம்ம ஊருல அப்பாவோ அம்மாவோ ‘Add-on’ கார்டு கொடுத்த மாதிரி, அங்கேயும் சிலர் அதைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஆனா, சில நேரம், நம்ம வாழ்க்கை, விதிகள், செலவுகள் எல்லாம் சேர்ந்து நம்மை சோதிக்கும்போது, ஒரு நல்ல மனிதர் எடுத்த ஒரு நல்ல முடிவு தான் பாதுகாப்பாக இருத்தல்.”
அவங்க சொல்வது போல, “நான் ஒரு நாள் பஸ்ஸில் தங்க இடம் இல்லாம தவித்தேன். ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர் என் அப்பாவின் கார்டை ஏற்றுக்கொண்டு, எனக்கு ஒரு இரவு பாதுகாப்பாக இடம் கொடுத்தார். அந்த நிம்மதி – பசங்க வீட்டுக்கு போனதும் எல்லாம் சரியாயிடும்” – இதுபோன்ற அனுபவங்கள் தான் அனைவருக்கும் நம்பிக்கையைத் தருகிறது.
“நல்ல உள்ளங்கள் இருந்தால் – விதிகள் கூட வாடிவிடும்!”
இன்று நம்மில் பலர், விதிகள், சட்டங்கள் என்று தேடி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆனாலும், மனிதத்தன்மை, கருணை, உதவி செய்யும் மனம் என்று இருந்தால் – அந்த ஒரு நாள், அந்த ஒரு உதவி, ஒரு குடும்பத்துக்கு வாழ்வைத் தந்துவிடும்.
இந்த கதையின் நாயகன் – ஒரு சாதாரண ஹோட்டல் முன்பணியாளர் – கையில் எந்தப் பதக்கம் இல்லாமல், மனதில் ஒரு பெரிய தங்க பதக்கம் அணிந்து, இரு இளம் உயிர்களுக்கு பாதுகாப்பளித்தார். நம்ம ஊரில் “அண்ணா, ஒரு நாள் தங்க இடம் வேணும்”னு கேட்டால், வீட்டுக்குள்ளேயே உப்புமா போட்டுக் கொடுக்கிறோம். அந்த மனிதத்தன்மை, உலகம் முழுக்க பரவ வேண்டும்!
நீங்களும் இப்படிப்பட்ட அனுபவங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா? உங்கள் கருத்துக்களை கீழே பகிருங்கள் – நம்ம மனிதத்தன்மை இன்னும் வளரட்டும்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Front Desk Agent saved my kids