சின்ன அதிகாரி, பெரிய புதிர்: உணவகத்தில் சினங்கார வேலை நேர உரிமை போராட்டம்!
"நீங்க எவ்வளவு வருடம் இந்த வேலை பார்க்கறீங்க?" என்ற கேள்வி, நம்ம ஊரில் கூட பலர் கேட்டிருப்போம். "பத்தாண்டு ஆச்சு அண்ணா, ஆனா சம்பளம் எப்படியும் புதியவங்க மாதிரிதான்!" என்று பதில் வரும். இப்படி வேலை இடங்களில் மூத்த ஊழியருக்கான மதிப்பு, உரிமை, சம்பளம் – எல்லாத்தையும் மேலாளர்களே தீர்மானிக்கிறார்கள். ஆனா, அந்த உரிமை எங்க போகுது? இன்று நாம் பார்க்கப்போகும் கதை, வெறும் சம்பளப் பிரச்சனை இல்லை; உரிமைக்காக சிரித்து போராடிய ஒருத்தரின் சுவையான அனுபவம்!
ஒரு அமெரிக்க உணவகத்தில் நாலு வருஷம் கழித்து, ‘மூத்த ஊழியன்’ என்ற பட்டம் வாங்கினவரே நம்ம கதாநாயகன். ஒவ்வொரு வருடமும், கிரிஸ்துமஸ் வாரம் விடுமுறை கேட்டா மேலாளர் “seniority”–னு சொல்லி திருப்பி விடுவாராம். ஆனா, இந்த ஆண்டோ, தன் மேலாளரைத் தவிர மற்ற எல்லாரும் போயிட்டாங்க – குட்டி புது ஊழியர்கள் மட்டும் இருக்காங்க. இந்த முறை கூட, ஆகஸ்ட்டிலேயே விடுமுறை கேட்டும், புது ஊழியர்கள் எல்லாருக்கும் கிரிஸ்துமஸ் விடுமுறை கிடைச்சு, நம்மவர் மட்டும் திருப்பி அனுப்பப்பட்டார். காரணம்? “அவங்களுக்கு குட்டி பசங்க இருக்காங்க...நீங்க குழந்தை இல்லையா? Team player-ஆ இருக்கணும்!” – மேலாளர் சொன்னார்.
இதுக்கு மேல, நம்மவர் என்ன பண்ணார்னு கேட்டீங்கனா, அசால்டா “business card” போட்டுக் கொண்டார் – “Senior Gastronomy Officer” என்று! "Sr." என்று பெயரில் வைக்க, மேலாளர் பாத்து, “legal name-னா சரிதான்”னு ஒப்புத்தார். Whatsapp group-லயும் “மூத்த ஊழியன்”ன்னு கையொப்பம், புது ஊழியருக்கு “நான் இங்க மூத்தவர்!”ன்னு அறிமுகம் – எல்லாமே வேலைக்கு வந்தது!
இந்த “செனியாரிட்டி” போராட்டம், நம்ம ஊரில் கூட யாராவது நம்ம மேல் சின்ன அதிகாரம் காட்டினா, “எங்க அப்பா இங்க மூத்தவர்!”ன்னு சொன்ன மாதிரி தான். ஆனா, இங்க அந்த உரிமையை கையிலே பிடிக்கணும்னு, நம்மவர் ஊழியர் கையேட்டிலே ‘senior staff’-க்கு முன்னுரிமை என்ற வரிகள், அடுத்தடுத்து பிரிண்ட் பண்ணி, 12 பக்கம் விளக்க அறிக்கை தயாரிச்சு மேலாளருக்கு கொடுத்தார்.
சில நேரம், மேலாளர்களுக்கு ஊழியர் சம்மதம் வேண்டாம்னு தோன்றும் – ஆனா அவர்களே நம்ம மேல பணிபுரிந்து விடுவார்கள்! இதை, சமூகவலைகளில் யாரோ சொன்ன மாதிரி, “நம்பிக்கையோடே நீங்க உங்க உரிமைக்காக நிக்கணும். இல்லனா, மேலாளர்கள் மாத்தி, உங்க நேரத்தை, வாழ்கையை, எல்லாத்தையும் எடுத்துக்குவாங்க!” என்கிறார்கள்.
வேலை இடங்களில் இப்படி மூத்த ஊழியருக்கு உரிமை வழங்காதது, நம்ம ஊரிலும் பொதுவான பிரச்சனைதான். “அவர்க்கு குடும்பம் இருக்கா, குழந்தை இருக்கா”ன்னு பார்த்து விடுமுறை கொடுக்கிறாங்க. ஆனா, குடும்பம் இல்லாதவங்க, மூத்தவர்கள் என்றாலும், அவர்களுக்கும் சம உரிமை இருக்கணும். இதுலயே ஒரு ஆசிரியர் சொன்னதா, “நல்ல வேலைக்காரரான மாணவர்கள், மேலாளர்களுக்கு பிடித்தவர்களா இருந்தால், அவர்கள் எல்லா வேலைக்கும் கூப்பிடுவாங்க. அவர்களும் முடியாமல் வேலை பண்ணிட்டு, படிப்பில் பின்னடைவு அடைவாங்க.” – இது நம்ம ஊரிலும் நடக்கிறதுதான்!
மறுபுறம், "ஒரு வேலைக்காரர் உங்க வேலை நேரத்துக்கு வெளியே கூப்பிடினா, நீங்க நேரம் கிடையாது –ன்னு சொல்லுங்க. இல்லனா, நம்மாலே கஷ்டப்பட வேண்டி வரும்!" என்றார் இன்னொருவர். இது நம்ம ஊரு டீச்சர்/அண்ணாச்சி/கண்காணிப்பாளர் ஆலோசனைய மாதிரி தான்.
“நீங்க வேலை விட்டா unemployment கிடைக்காது; மேலாளர் உங்களை பகுதி நேர வேலைக்கு கூப்பிடினா, எழுதித் தாருங்கள், நம்மால் 15 மணி நேரம் தான் வேலை; அதை மீறினா, கடிதம் கொடுத்து, மேலாளரே உங்களை பணி நீக்கம் செய்யட்டும் – அப்போ அனுபவம் கிடைக்கும்!” – இது பாரத வர்த்தகச் சட்டம் போலவும், நம்ம ஊரில் HR-க்கும் பயன்படும் அறிவுரை!
மூத்த ஊழியர் உரிமை, மேலாளர் சினம், புது ஊழியர் ஆர்வம் – இவை எல்லாம் கலந்து, ஒரு பண்பாட்டு மேடையில், நம்ம கதாநாயகன் பெற்ற வெற்றி, நம்ம ஊர் ஊழியர்களுக்கும் ஒரு பாடம்.
கடைசியில், “நாங்க எல்லாம் குடும்பம் இல்லாதவங்கனா? நம்மக்கும் குடும்பம் இருக்கு. விடுமுறை எல்லாருக்கும் சமமா இருக்கணும்!” என்ற ஒரு கருத்து, நம்ம ஊரு ஊழியர் சங்கக் கூட்டம் மாதிரி.
நம்ம கதாநாயகன் ஒரு புதிய workplace hierarchy உருவாக்கிட்டார் – அது போல, நாமும் நம்ம உரிமைக்காக சிரித்து, நகைச்சுவையோடும், நேர்த்தியோடும் போராடணும். கடைசியில் “மூத்த ஊழியருக்கான உரிமை” என்ற முத்திரையோடு, கிரிஸ்துமஸ் விடுமுறை கைப்பற்றினார். அப்படியே நம்ம ஊரில், தை பொங்கலோ, தீபாவளியோ, குடும்ப ஊர்வலத்துக்கோ விடுமுறைக்கு போராடும் நம்ம கதைகள் நினைவுக்கு வருகிறது.
நீங்களும் உங்க வேலை இடத்தில் இப்படிப் போராடிய அனுபவம் இருக்கா? கீழே கமெண்டில் பகிருங்க. நம்ம உரிமை, நம்ம கையில் தான் – சிரித்து, சிந்தித்து, உரிமை பெறுவோம்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: I'm pretty sure my boss hates me and has been denying my breaks.