சமமா வாங்கினா, சமமா தான் கிடைக்கும்!' – சேவை ஊழியர்களுக்குப் பாடம் சொல்லிய ஒரு பார் கதையுடன்
இந்தக் காலத்தில், மக்கள் பல்வேறு இடங்களில் சேவை நிறுவனங்களுக்குள் நுழைகிறோம் – ஹோட்டல், டீக்கடை, பார், கிராப்ஸரி, பஸ்டாண்ட்... எங்கும் சேவை செய்பவர்கள் நம்மை சிறப்பாக நடத்தவே நம்மால் அந்த இடங்களை விரும்ப முடியுமா என்பதே உண்மை. ஆனா, அதே நேரத்தில், சிலர் அந்த ஊழியர்களை மனிதர்களாகப் பார்க்கவே மறந்து விடுகிறார்கள்! இன்று ஒரு அசாதாரணமான சம்பவத்தைப் பற்றிப் பேசப்போகிறேன் – இது நேரில் நடந்தொரு சிறிய பழிவாங்கும் கதை.
பார் டெண்டரின் பொறுமை முடிவுக்கு வந்த நாள்
ஒரு காலத்தில், ஒரு டான்ஸ் பார்-ல் பார் டெண்டராக வேலை பார்த்த ஒரு இளைஞர் (Reddit-இல் u/TheWorldExhaustsMe என்கிறவர்) – அவருடைய இருபதுகளிலிருந்தே – ஒரு வழக்கமான வாடிக்கையாளரை எதிர்கொண்டார். அந்த Regular, பணத்தை எப்போதும் சும்மா தூக்கி வீசுவார், ஒரு குட்டி டீப்பும் இல்லாமல். அதுவும் போதும் என்றால், பார் கவுன்டருக்கு முன்பு நின்று, மற்ற வாடிக்கையாளர்கள் உள்புக முடியாத மாதிரி இடைமறித்துவிடுவார்.
நம்ம ஊர்ல டீக்கடைலேயும் இப்படிப்பட்ட 'அண்ணன்' மாதிரி ஒருவர் இருக்கிறார் நினைச்சுக்கோங்க! பணத்தை கையில கொடுக்காமல், மேசையில வீசுறது – இது நம்ம கலாச்சாரத்தில் பெரும் அவமதிப்பு. "நம்ம சமுகத்தில் வாழ்றோம், சார்!"ன்னு ஜார்ஜ் காஸ்டன்சா மாதிரி கூச்சலிடும் நிலை.
ஒருநாள், அந்த பார் டெண்டரின் பொறுமை முடிவுக்கு வந்தது. வேலை ரொம்ப பிஸியாக இருந்தது. அவ்வபோது வந்த அந்த ரகுலர், பழக்கப்படி பணத்தை தூக்கி வீசினார். உடனே, அவர் மாற்றத்தை (change) எடுத்து, சில்லறைகளை கவுன்டரில் பறக்கவிட்டார்! நாணயங்கள் எங்கெங்கோ பறந்தது; அந்த வாடிக்கையாளர், டான்ஸ் ஃப்ளோர்ல நடமாடும் கால்களுக்கு நடுவே நாணயங்களைத் தேடி ஓட வேண்டி வந்தது.
அந்த நாள் முதல், அவர் அந்த பார் டெண்டர் பக்கம் வரவே இல்லையாம்!
“வாடிக்கையாளர் ராஜா” என்ற மாயையில் வாழும் மக்கள்
இந்த சம்பவம் மட்டும் தான் இல்ல, பலர் சேவை ஊழியர்களிடம் மரியாதை காட்டாமல் நடத்துவது சாதாரணமாய்தான் இருக்கு. ஒருத்தர், "நான் கிளப்பில் வேலை பார்த்தப்போ, ஒருத்தர் பணத்தை வீசினார். நான் கோபத்தில், அவர்மேல் பானத்தை ஊற்றினேன். வேலை போனாலும் பரவாயில்லை!"ன்னு சொல்றார்.
இன்னொருத்தர், "வாடிக்கையாளர்கள் என் கையைப் புறக்கணித்து, பணத்தை மேசையில் வைப்பார். நானும் மாற்றத்தை அதே மாதிரி மேசையில் வைக்க ஆரம்பிச்சேன். அதெல்லாம் பார்த்து அவர்கள் அசட்டையாக ஆச்சரியப்படுவார்கள்!"ன்னு சொல்கிறார்.
நம்ம ஊர்லயும், டீக்கடை சங்கிலிகள், உணவகங்களில் பணத்தை நேரில் கையளிக்காம, 'சீட்டில்' போட்டுவிட்டு போவது – இது பெரிய மரியாதை குறைவு. அந்த ஊழியர்களும், 'உங்களுக்கும் அது பிடிக்குமா?'ன்னு மாத்திரம் பழிவாங்கி விடுவார்கள்.
“சேவை அலையிலே வேலை பார்த்தால் தான் புரியும்!” – சமூக பக்கம்
பலர் சொல்கிறாங்க, "ஒவ்வொருவரும் வாழ்க்கையில் குறைந்தது ஒரு வருடம் சேவை துறையில் வேலை பார்த்து தான் வாழ்வில் மரியாதை எப்படி இருக்கணும் என்று தெரிந்து கொள்வாங்க!" அதே போல, ஓர் அனுபவம்: "வழக்கமாக டிப்ப் குடுக்காத வாடிக்கையாளர்கள் – அவர்களுக்கு நான் இறுதி வரை எந்த கவனமும் கொடுக்க மாட்டேன்!"ன்னு ஒரு பார் டெண்டர் சொல்கிறார்.
இன்னொருத்தர், "பாரில் கசப்பான அனுபவங்களை அனுபவிக்காதவர்களுக்கு இந்த மாதிரி சம்பவங்கள் ஓர் பாடம்! சேவை ஊழியர்கள் மனிதர்கள் – பசியும், வியர்வும், மனமும் உள்ளவர்கள். அவர்களை அவமதிப்பவர்கள், ஒருநாள் இதுபோன்ற ஒரு சிறிய பழிவாங்கலை சந்தித்தே ஆக வேண்டும்!"
இதைப் பற்றி நம்ம ஊர்ல காமெடியா சொல்லணும் என்றால், சிரிப்புக் கதைகளில் வரும் 'காய்ந்த காபி ஊற்றும் அண்ணன்' போல – தடவை தடவையா தான் பழிவாங்குவார்! "நம்ம ஊரு டீக்கடையில் அண்ணன் கேட்குற மாதிரி, 'சார், சில்லறை இல்லையா?'ன்னு கேட்டு, சில்லறை நாணயங்களை தேடி தேடி விடுவார்!"
“மனிதர்களை மனிதர்களாக மதிக்கறது – அது தான் முதல் மரியாதை”
இந்த கதையின் கடைசி பாடம் – சேவை ஊழியர்கள் உங்கள் தேவையை பூர்த்தி செய்யும் ஒரு கருவி அல்ல; அவர்கள் உண்மையான மனிதர்கள். மரியாதை, பொறுமை, சிரிப்பு... இவை எல்லாம் இலவசம். அவற்றை கொடுப்பது நம்ம பக்கம்.
ஒரு சிறிய பழிவாங்கும் சம்பவம், வேறொரு மனிதனுக்கு வாழ்க்கை பாடமாக இருக்கலாம். அடுத்த முறையும், டீக்கடையில் அல்லது ஹோட்டலில் பணத்தை கொடுக்கும்போது, கண்ணை பார்த்து, சிரிப்புடன், மரியாதையோடு கொடுங்கள். அது நம்ம தமிழர் மரபும், நல்ல மனிதநேயம் என்பதும் மறக்கவேண்டாம்!
உங்கள் அனுபவங்கள்?
உங்களுக்கும் இப்படிப்பட்ட ஏதேனும் சேவை துறையில் நடந்த சம்பவங்கள் உள்ளதா? கீழே கருத்துகளில் பகிருங்கள்! நம்ம தமிழ் குடும்பத்தில், ஒவ்வொருவரும் மரியாதை பெற்றிட வாழ்த்துக்கள்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: You get what you give