நானும் என் தலையியும் – ரூ.300க்காக பாஸ் வேலை பார்த்த வாரம்!
“இதுவரை யாரும் இப்படி நடந்திருக்க மாட்டாங்க!” – உங்கள் மேலாளரிடம் இருந்து இப்படிப்பட்ட வசனம் கேட்டுள்ளீர்களா? அப்படியென்றால், இந்த கதையில் உள்ள நாயகனைப்போல் நீங்களும் ஒருநாள் தலை நிமிர்ந்தாடலாம்!
இன்று நாம் பார்க்கப்போகும் கதை போலந்து நாட்டில்தான் நடந்ததாக இருந்தாலும், நம்ம ஊர் ஹோட்டல், பாக்கெட் கடை, சின்ன நிறுவனங்களில் நடக்கும் அநியாயங்களை நினைவுபடுத்தும் வகையில் இருக்கு. ஒரு கல்லூரி மாணவன் – வார இறுதியில் பார்ட்டைத் தாண்டி, ஹோட்டல்-ரெஸ்டாரண்டில் ரிசப்ஷனிஸ்ட், வேட்டர், ரிசர்வேஷன் என மூன்று வேடங்களில் வேலை பார்த்து வந்தார். அந்த இடத்துக்கு சம்பளம் குறைவாக இருந்தாலும், அனுபவம் கிடைக்கட்டும் என்றே பெற்றோர் கட்டாயப்படுத்தி அனுப்பிய வேலை.
அந்த இடம் ‘குடும்ப வியாபாரம்’ – familiar-aa இருக்கு இல்லையா? நம்ம ஊர் பல இடங்களில் பெரிய பாஸ், பாஸ் மகன், பாஸ் மாமா, பாஸ் மாமியின் மாமா என வேலைக்கேற்றவர்களை விட, உறவுமுறையால்தான் மேலாண்மை இருக்குமே, அதே மாதிரி. இங்கும் அப்படி தான், பாஸ் “ஏமி” (Amy), அவங்க அம்மா “பெரிய ஏமி”, இவர்கள் ஒரு பக்கத்தில், மற்ற ஊழியர்கள் ஒரு பக்கத்தில்.
ஒருநாள், காசு கவுன்டரில் 17 பிலன்கள் (இந்திய ரூபாயில் சுமார் 300) குறைவு வந்திருக்கிறது. அதைக் கண்டுபிடித்து, “நீயே பணத்தை திருப்பி கொடு!” என மேலாளர் கோரிக்கையுடன் வந்தார். நம்ம நாயகன், “நான் வேலைக்கு வந்தேற்கே இது ஒத்துக்கொண்டே இல்லையே?” என்று சொன்னான். ஆனால் மேலாளர், “இங்க எல்லாரும் இப்படித்தான் பண்றாங்க!” என நியாயம் பேச ஆரம்பித்தார். அதில் இன்னொரு ட்விஸ்ட் – அதிகமாக வசூலித்த நாட்களில் அந்த பணம் வியாபாரத்துக்கு சேரும். குறைவு வந்தால் ஊழியர் தான் செலுத்தணும். நம்ம ஊர் சில கடை உரிமையாளர்களும், “பணம் குறைந்தா நீங்க தானே போடணும்!” என்றுதானே செய்வாங்க!
இந்த விவாதத்தில் நாயகன், “கொஞ்சம் பெரிய கடைகள் இப்படி ஊழியர்களை தீண்டக்கூடாது, இது ஒரு தொழிலாளி உரிமை!” எனவும், “உங்க கம்ட்ராக்ட்லே இது இல்லையே!” எனவும் தைரியமாக பேசினார். அதைக்கேட்ட பாஸ், “உங்க மாதிரி இப்படி பேசும் ஊழியர் இங்க வராதே!” என பொங்கி எழுந்து, “நீ உனக்கு என்ன செய்யணும்னு சொல்லு!” எனக் கேட்டார்.
அந்த நேரத்தில்தான் நம்ம கதையின் ஹீரோ தைரியம் காட்டி, “நான் உடனே ரிசைன் பண்ண தயாரா இருக்கேன்; எனக்கும் உங்களுக்கும் இரண்டு வார நோட்டீஸ் இருந்தாலும், இப்பவே போக தயார்!” என்றார். அதைக் கேட்ட பாஸ் சற்று பதட்டமடைந்தார். ஏனென்றால் அடுத்த வாரம் மற்ற ஊழியர் விடுமுறையில், இந்த ஹீரோ இல்லையென்றால், 9 மணி முதல் 9 மணி வரை, 7 நாட்களும் பாஸ் தான் வேலை செய்வதுக்கு முன்னிலை வந்துவிட்டது!
இதைப் பற்றி கருத்து பகிர்ந்த ஒரு வாசகர் எழுதியிருந்தார்: “நீ கேட்ட 300 ரூபாய்க்காக, ஒரு வாரம் உங்களே டெஸ்கில் உட்கார்ந்து வேலை செய்ய வேண்டியது நல்ல தண்டனையா இருக்கு!” – இதுக்கு நம்ம ஊர் சொல்வது, “நாக்கு சுழன்று வந்தது வாய்க்கு!” தான்.
இன்னொருவர், “ஏமிக்கு இது ஒரு பாடம்; ஊழியர்களை அசிங்கப்படுத்தினால், ஒருநாள் இந்த மாதிரி தடை வரும்!” என குறிப்பிட்டார்.
இதைப்போலவே, பல வாசகர்கள் – “நீங்க உங்கள் உரிமைக்கு நின்றீங்க, அதுவே பெரிய விஷயம்!” “நம்ம ஊர் பல இடங்களில் பணக்காசில் குறைவு வந்தா ஊழியரிடம் வாங்கும் பழக்கம் இருக்கு; ஆனால் அது சட்டப்படி சரியில்லை!” “அந்த 300 ரூபாய்க்காக, ஒரு வாரம் தன்னாலேயே வேலை பார்த்து பாதை தெரிஞ்சுக்கிட்டாங்க!” என நகைச்சுவையுடன் கருத்து தெரிவித்தனர்.
இதுல இன்னொரு முக்கியமான கருத்து – “பெரிய நிறுவனங்கள் இப்படி பண்றதில்லை; பணக்காசில் குறைவு, அதிகம் எனும் இரண்டையும் சமமாகவே பார்க்கணும். இல்லையென்றால் ஊழியர்கள் மீது நம்பிக்கை குறையும்.” நம்ம ஊரில் பலர் அனுபவித்திருக்கும் சம்பவம் இது. சில கடைகளில் கூட வேலை செய்யும் பெண்கள், “காசு குறைந்தா நாங்க போடணும்; அதிகம் வந்தா உரிமையாளர் வைச்சிக்குவாங்க!” என கண்ணீர் வாரும்.
முடிவில், நம்ம ஹீரோ வேலை விட்டுச் சென்றார். பாஸ் – அந்த ஒரு வாரம் முழுக்க, தன்னாலேயே டெஸ்கில் உட்கார்ந்து, வாடிக்கையாளர்களிடம் பேசி, கணக்குப் பார்த்து, உண்மையான வேலை என்றால் என்ன என்று கற்றுக்கொண்டார்.
அந்த ஹீரோ சொல்வது போல, “நீங்கள் தொழிலாளி உரிமையைப் பற்றி பேசினால், அந்த இடம் உங்களுக்கு இல்லை; ஆனால் உங்கள் தைரியத்திற்கு வரவேற்பு!” என்றும், “உங்க ஊழியர் என்றால், அவங்கும் மனிதர்; குறைவும் கூடத்தான். அதற்கு வியாபாரமே பொறுப்பு!” என்றும் இந்தக் கதையிலிருந்து தெரிகிறது.
இதை நம்ம ஊர் வாசகர்களுக்குத் தாயாராக்கி சொன்னால், “எப்போதும் குரலெழுப்பு முக்கியம்; உங்கள் உரிமைக்கு நில்!” என்பதே பாடமாகும். இன்னொரு வாசகர் சொல்வது போல – “சொல்லும் நேரத்தில் சொன்னாற் போல், செய்த நேரத்தில் செய்தால் தான், மேலாளர்கள் நிலை புரிவார்கள்!”
நீங்களும் உங்கள் வேலை இடங்களில் இப்படி அனுபவித்திருக்கிறீர்களா? உங்கள் அனுபவங்களை கீழே கருத்துகளில் பகிருங்கள்!
நம்ம ஊர் ஊழியர்களுக்கும், மேலாளர்களுக்கும் இந்த கதை ஒரு கண்-திறப்பு விழிப்புணர்வு!
“காசு குறைந்தா ஊழியர் தான் போடணும்” என்ற பழக்கத்துக்கு இது சரியான பதில் – “நீங்க போட்ருக்கறது பணமில்லை, நீங்க போட்ருக்கறது நேரம், வியாபாரத்துக்கான மதிப்பு!”
—
நீங்களும் உங்கள் உரிமைக்கு நின்ற அனுபவம் இருந்தால், கீழே பகிருங்கள். வாசிப்பவர்களுக்கு இது ஒரு ஊக்கம் ஆகும்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: My boss was an asshole and wanted me to give back cash counter imbalance of $4, so I made her work full shifts for a week.