“நான் அழைக்க மாட்டேன், நீங்களும் அழைக்க வேண்டாம்!” – அலுவலகத்தில் நடந்த ஒரு பழிபற்றி கதை
நம்ம தமிழ்ச் சொரூபத்தில், “அரசியல் இல்லாத இடம் என்றால் அது சமையலறை மட்டும்” என்று சொல்வார்கள். அலுவலகமும் அதற்கு விதிவிலக்கு இல்லை! ஒரே டீம், ஒரே வேலை; ஆனா பாராட்டும் உரியவர்களுக்கு கிடைக்காமல், கை ஓங்கியவர்க்கு மட்டுமே போகும் நிலை. இப்படி ஒரு சூழலில், ஒருவரின் பழி எப்படி அலுவலகத்தை புரட்டி போட்டது தெரியுமா?
பொதுவாக, பெரும்பாலான காரியங்கள் எல்லோரும் சராசரி வேலைக்காரன் மாதிரி செய்து விடுவார்கள். ஆனா, ‘அந்த கடைசி பத்து சதவீதம்’ – அதாவது மிக முக்கியமான, சிக்கலான வேலைகள் மட்டும், நம்ம கதையின் நாயகனுக்கு தான் தெரியும். மற்றவர்கள், "சார், சார், இங்க சிக்கல் வந்துருச்சு, நீங்க தான் பாப்பீங்க..." என்று கடைசியில் ஓடி வருவார்கள். வேலை முடிந்த பிறகு, அந்த சிக்கலை தீர்த்தவர் நம்மவர் தான் என்றாலும், பாராட்டு, நன்றி, கிரெடிட் எல்லாம் அந்த ‘on-call’ பண்ணுறவர்களுக்கு தான்! நம்மவர்? ஒரு கை தட்டல் கூட கிடையாது!
இதிலிருந்து பழி எடுக்க நம்மவர் எடுத்த முடிவு? “நீங்க அழைக்காதீங்க, நானும் உதவ மாட்டேன்!” அப்படின்னு, தன் ஸ்டேட்டஸை “Out of the Area”ன்னு போட்டு, போனை ஸ்விட்ச் ஆஃப். இதுல தானே ஆனந்தம்!
அந்த நாள் முதல், வேலைகள் சிரமமா ஆக ஆரம்பிச்சுது. மற்றவர்கள் சிக்கலான பிரச்சனைகளை ஒரு முழு ஷிப்ட் கழிச்சும் முடிக்க முடியவில்லை. ‘அடுத்து யார் on-call-அவங்க பார்த்துக்கட்டட்டும்’ன்னு பாஸ் பண்ணிடுவார்கள். ஒரு வெள்ளிக்கிழமை இரவு ஆரம்பிச்ச பிரச்சனை, அடுத்த திங்கட்கிழமை காலையில்கூட முடிவடையாது! நம்மவர் தன் போனை திரும்ப ஆன் பண்ணி வரும்போது, அலுவலகம் முழுக்க பயங்கர பதட்டம். போனவுடன், "டேய், நீயே போய் பாத்து வா!"ன்னு கமாண்டு. சில மணி நேரம் செஞ்சு முடிச்சதும், இந்த முறை கிரெடிட் நம்மவருக்கு! ஆஹா! இதுதான் உண்மையான ‘கொடி பிடிப்பவன்’ வெற்றி!
இதோ இதிலிருந்து ஒரு சொந்த அனுபவம் சொன்னார் ஒரு வாசகர். “நாங்கள் ஒரு தொண்டு அமைப்பில் இருந்தோம். எல்லா வேலைக்கும் நன்றி சொல்லி பாராட்டுவார்கள். ஆனால் மேலாளர்கள் மாறிய பிறகு, பாராட்டும் இல்ல, நன்றியும் இல்ல. எல்லாரும் ஓடிவிட்டார்கள்!” அப்படின்னு. நம்ம ஊரில் சொல்வது போல, “நன்றி சொல்லுறது சாமான்ய விஷயம், ஆனா அதுக்குள்ள பெரிய மதிப்பு இருக்கு!”
மற்றொரு வாசகர் சொன்னார், “என்னோட லீட், நான் செய்த வேலைக்கு அவர் கிரெடிட் எடுத்துக்கொள்வார். ஒரு நாள், நான் நேரில் சொல்லி விட்டேன். அதுக்கப்புறம், அவர் எப்போதும் யாருக்கு சொந்தம் என, கிரெடிட் சரியாக கொடுக்க ஆரம்பித்தார்.” இது நம்ம ஊரில் அடிக்கடி நடக்கும் ‘பொய்யான புகழ்’ சண்டைகளுக்கு ஒரு உதாரணம்.
இன்னொரு விசேஷம், சில பேர் ஒழுங்கான ஊதியம் இல்லாம, வேலை நேரத்துக்கு வெளியே அழைக்கிறாங்கன்னா, "நான் ஊருக்கு போயிருக்கேன், என்னை அழைக்காதீங்க!"னு சொல்லி விடுவார்கள். நம்ம ஊரில் கூட, ஞாயிறு நாள் எப்படி வேலை பண்ண சொன்னா, "இன்று என் குடும்பத்தோட நேரம், சாமி கோவில் போகணும்!"ன்னு சொல்லி ஓடுவாங்க. எல்லாம் ஒரே மாதிரி தான்!
இப்படி வேலை செய்யிற இடத்துல, திறமையைக் கண்டு மதிக்காமல், கிரெடிட் கொடுக்காமல் விட்டால், அந்த திறமை அவசியம் தேவைப்படும்போது தான் அவர்களின் அவசியத்தை உணரும் நிலை வரும். அதேபோல, நம்ம கதையின் நாயகன் நிதானமாக, தன் திறமையை நிரூபித்து, கடைசியில் ஒழுங்கான குழுவை உருவாக்கினார். ‘நன்றி’ சொல்லும் கலாசாரம் வந்த பிறகு, எல்லோரும் ஒருங்கிணைந்து வேலை செய்ய ஆரம்பித்தார்கள்.
வாசகர்களே, நம்ம ஊர் அலுவலகங்களிலும் இதே மாதிரி சம்பவங்கள் நடக்குமா? உங்கள் அனுபவங்களை கீழே கமெண்ட் பண்ணுங்க. நன்றி சொல்லும் ஒரு வார்த்தைக்கு கூட பெயர், புகழ், மகிழ்ச்சி எல்லாம் கிடைக்கும். அப்படியும், உதவியவர்களுக்கு உரிய மதிப்பும் கிடைக்கும்.
“தம்பி, ஒரு நன்றி சொன்னாலே பெருசா போயிரும்!” – இதை மறந்துராதீங்க!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Don't Call Me & I Won't Call You.