நல்லது செய்தாலும் நசையா? – ஓயாத வாடிக்கையாளர் கதைகள் ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளரின் அனுபவம்
"வாடிக்கையாளருக்காக பெரும் சிரமம் எடுத்தாலும், அவர்களிடம் ஒரு நன்றி வார்த்தையே கிடைக்காத நேரம் எத்தனை? நம்ம ஊரிலே ‘ஏன் நல்லது செய்தாலும் கஷ்டம் தான்’னு சொல்வது போலவே, இந்தக் கதை ஒரு ஹோட்டலில நடந்தது. வாசிப்பவரே, உங்களுக்கு ஹோட்டல் முன்பணியாளர் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும் என்று தெரிந்துகொள்ள விருப்பமா? இதோ, ஒரு மாதம் முன்னாடி நடந்த, சிரிப்பு வந்தாலும் கோபம் வந்தாலும் தாங்க முடியாத ஒரு உண்மை சம்பவம்!"
ஒரு பெயருக்கே இவ்வளவு கஷ்டமா? – முதல் நாள் அனுபவம்
மாலை வேலை நேரம். ஹோட்டல் முழுக்க வாடிக்கையாளர்கள் வந்துவிட்டார்கள், நானும் (முன்பணியாளர்) தனியாகவே பணியில் இருக்கிறேன். அடுத்த நான்கு வாடிக்கையாளர்களுக்காக மட்டும் காத்திருக்கிறேன். அப்போ மூன்று பேர் – இரண்டு பெண்கள், ஒரு ஆண் – நடந்து வந்து, "சிவசங்கர்"ன்னு ஒரு பெயர் மட்டும் சொல்லி, ஹலோ கூட இல்லாமல், நேரா கவுன்டருக்கு வந்து நின்றாங்க. நானும் நன்றாக வரவேற்று, "உங்களுக்கு ரிசர்வேஷன் இருக்கா? பயணம் நன்றாக போச்சா?"னு கேட்டேன். பதில் வருது – "அதான் சொன்னேன் இல்ல, சிவசங்கர்."
ரிசர்வேஷன் லிஸ்ட் பார்ப்பேன், அந்தப் பெயர் எங்கும் இல்லை. அப்படின்னு சொல்லி, "வேற பெயரில் இருக்குமா? இல்லையென்றால், கான்ஃபர்மேஷன் நம்பர் இருக்கா?" என்று மரியாதையா கேட்டேன். உடனே அந்தப் பெண் கோபத்துடன், "ஒரு ரிசர்வேஷன் கண்டுபிடிக்க இவ்வளவு கஷ்டமா?"னு கேட்டாங்க. ஆணும், "என் பெயல்தான், நம்பரே இல்ல"ன்னு பதில்.
பொறுமையா, "சரி, லாபியில் உட்காருங்க, நான் ரிசர்வேஷன்ஸ் டீம் பேசுறேன்"னு சொல்லி, எங்க colleague-ஓட சேர்ந்து, அத்தனை ரிசர்வேஷனும் அலசி பார்த்தோம். அந்த பெயரில் ‘cancel’ ஆன ஒரு ரிசர்வேஷன். அதே நேரம், அந்தக் குழுவில் உள்ள மற்றொரு பெண்ணின் (அவருடைய சகோதரி) பெயரில் புது ரிசர்வேஷன். அதில், பழைய பெயர் ‘accompanying guest’ ஆக உள்ளார்.
போய் சொல்லும் போது, "உங்க ரிசர்வேஷன் வேற பெயரில் இருக்கு, ஆதார்/ஐடி கொடுங்க"ன்னு கேட்டேன். 'சாரி' கேட்கும் பதிலுக்கு எதிராக, இன்னும் சண்டைதான். ஆனாலும், வேலை பண்ணி, அவர்களை அறைக்கு அனுப்பிவிட்டேன்.
குரங்குக்கு வெண்ணெய் – படுக்கை சண்டை
அதற்குள், சில நிமிடத்தில் மீண்டும் வந்தாங்க. "மூன்று பேருக்காக புக்கிங் பண்ணியிருக்கோம், ஆனா அறையில் குழந்தை படுக்கை தான் இருக்கு, பெரியவர் படுக்கை வேணும்"னு கூறினாங்க. உள்ளுக்குள்ளே சிரிப்பா, கோபமா தெரியல. "சரி, இது குழந்தை படுக்கையா, சொன்னீங்கனா மாற்றி வைக்கறேன்"னு கேட்டேன்.
ஆனா அவங்க சொல்றது ஒரு சாதாரண single bed. "இது குழந்தை cot-இல்ல, பெரியவர் படுக்கை"ன்னு விளக்கியேன். ஆனா, அவங்க மனதில் அது குழந்தை படுக்கைதான்! அதுவும், அதுவே அவங்க புக்கிங் செய்ஞ்சது. ஹோட்டல் 'sold out', மாற்ற முடியாது. விளக்கினேன், இன்னொரு வாதம்.
சிலர் சொல்வது மாதிரி, "இது போல தர்ப்பணம் வாங்குற வாடிக்கையாளர்களுக்கு, அப்படியே cancel பண்ணி, வெளியே அனுப்ப வேண்டும்"ன்னு தோணிச்சு.
பூங்காற்றும் பனிக்காற்றும் – ஏசி டிராமா
இரண்டாவது நாள். இந்த முறை நான் மட்டும் இல்ல, colleague கூட இருக்காங்க. இந்த குழுவினர் கீழே வந்து, "ஏசி குளிர வைக்கலை"னு புகார். வெளியிலே வேனில் மாதிரி இல்ல, பனிக்காலம்! ஹோட்டல் ஏசியில் 19°C வரைதான் குளிர வைக்க முடியும். விளக்கியேன், ஆனாலும் "அறை மாற்ற வேண்டும்"னு பிடிவாதம்.
அன்புடன், பல அறைகளை காட்டினேன், ஏசியும் அதே அளவு தான். ஆனாலும், “இந்த அறை மட்டும் குளிராக இருக்கு”னு நினைப்பது மாதிரியா! அதான், நம்ம ஊரில ‘மனசுக்கு பிடிச்சா மழைக்கும், பிடிக்கலனா வெயிலும்’ன்னு சொல்வாங்க.
இதைத் தாண்டி, நம்மினால முடிந்த உதவிகள் எல்லாம் செஞ்சேன் – sofa bed இரண்டையும் விரித்து காட்டினேன் (ஒருவர் இருந்தாலும்!), ஹவுஸ் கீப்பிங் குழுவுக்கு, 'fan' வைத்து வைங்கன்னு குறிப்பிட்டேன்.
அதுக்கப்புறம் எனக்கு சில நாட்கள் leave. திரும்பி வந்ததும், அவர்களோட விமர்சனம் பார்த்தேன் – “lazy, job செய்ய தெரியாதவர், குழந்தை cot-இல் தூங்க வைத்தார், sofa bed-ஐ பொய் சொல்லினார்...” அப்படின்னு விமர்சனம்!
"நம்ம ஊர்" மக்கள் சொல்வது போல – எதுவும் போதாது!
இந்தக் கதையைக் கேட்டு, ஒரு பிரபலமான கமெண்ட் நினைவுக்கு வந்தது: “அவர்களுக்கு எதுவும் பிடிக்காது. சொந்த சகோதரியோட இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் வந்துதான் உங்களைத் தாங்க முடியல போலிருக்கு!” மாதிரி.
இன்னொரு வாடிக்கையாளர் அனுபவம்: “வாடிக்கையாளர் பணம் இல்லாம வந்தாலும், உதவிக்கே முயற்சி செய்தேன். ஆனா விமர்சனத்தில் என்னையே குறை சொன்னார். நம்ம ஊரில ‘மழைக்காக குடை கொடுத்தா, குடையில ஓட்டை’ன்னு சொல்வாங்க!”
ஏசி பற்றி ஒரு கமெண்ட்: “பனிக்காலத்தில் ஏசி வேணும்னு கேட்பது எப்படி! நம்ம ஊரில் பனிக்காலத்துல சாமான்யமாகவே அறை 19°C-ல் தான் இருக்கும். அதிலும் குளிர வேணும்னா, ஜன்னல் திறந்தா போதும்!”
குடும்பம், உறவுகள், சொந்தக்காரர்கள் – ஒருவருக்கு திருப்தி வந்தால்தான் மற்றவரும் சந்தோஷமாக இருப்பாங்க. இல்லையென்றால், யாரைப் பார்த்து எவ்வளவு முயற்சி செய்தாலும், குறை சொல்வதற்கு ஏதும் காரணம் கண்டுபிடித்துவிடுவாங்க.
முடிவில் – நன்மை செய்வோனுக்கு நசை, ஆனாலும்...
இந்த கதையிலிருந்து நம்ம ஊரு வாசகர்களுக்கு சொல்லிக்கொள்கிற பாடம் – நம்மிடம் வரும் வாடிக்கையாளர்களில் சிலர், நம்மால் செய்யக்கூடியதை எல்லாம் செய்து கொடுத்தாலும், “பொறுமை” என்பதையே சோதிக்க வருவார்கள். ஆனா, நம்ம வேலை, நம்ம மனசாட்சிக்காக செய்யணும்.
வாசிப்பவர்களே, உங்களுக்கு இதுபோன்ற அனுபவங்கள் இருக்கா? உங்கள் கருத்துக்களை கீழே பகிர்ந்தால், அது நம்ம ஊர் பண்பாட்டு கலந்த அனுபவ புத்தகமாக மாறும்.
‘நல்லது செய்தாலும் நசையா?’ – உங்கள் பதில் என்ன?
(பின்குறிப்பு: இந்தக் கதையில் உள்ள சம்பவங்கள் வெளிநாட்டில் நடந்தவை, ஆனாலும் நம்ம ஊரிலயும் இதுபோன்ற 'வாடிக்கையாளர் சிகிச்சை' அனுபவங்கள் நம்மில் பலருக்கு இருக்கும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை!)
அசல் ரெடிட் பதிவு: no good deed goes unpunished