பேச முடியாத ஒருவனுக்காக உழைத்த ஒரு ஹொர்முகம்: மனதை நெகிழ வைத்த மருத்துவமனை வரவேற்பாளர்
நம்ம ஊர்ல நம்மள மாதிரி பலர் வேலைக்கு போறோம். ஆனா, சில வேலைகள் மட்டும் உண்மையிலேயே மனித நேயத்துக்காகவே இருக்க வேண்டும் போலிருக்கு. இப்படித்தான் ஒரு வார இறுதி நாள், மருத்துவமனை காத்திருப்பு பகுதியில் நடந்த ஒரு விஷயம், என் மனசை நெகிழச்செய்தது. எப்பவும் போல நிம்மதியா டெஸ்க்கில் உட்கார்ந்து, நோயாளிகளுக்கான பதிவு பண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போ ஒருவரும் பதற்றமா, குழப்பத்தோட உள்ள வந்தார். பேச முடியாமல், கையால சைகை காட்டி… அவர் முகத்தில் மட்டும் ஏதோ கவலை.
வார்த்தைகள் இல்லாத உலகத்தில் ஒரு உதவி
அவரை பார்த்த உடனே, “உங்களுக்கு அப்பாயின்மெண்ட் இருக்கு?” என்று கேட்டேன். அவர் தலை ஆட்டி, “இல்லை”ன்னு மட்டும் சொன்னார். அதுக்கு மேல பேசவே முடியலை. நம்ம ஊர்ல யாராவது இப்படி வந்தா, சிலர் ‘ஏய், எதுக்கு வந்தீங்க, வெளிய போங்க’ன்னு சொல்லிவிடுவாங்க. ஆனா, எனக்கு அந்த மனசு வரல. காகிதம், பேனா கொடுத்து, “என்ன பெயர்?”ன்னு எழுத சொன்னேன். அவர் பெயரும், இன்னொரு பெயரின் மூன்று எழுத்துகளும் எழுதினாரு.
அந்த மூன்று எழுத்து தான், அவருடைய அம்மாவின் பெயரின் முதல் மூன்று எழுத்து என்று ரெக்கார்டு பார்த்து தெரிந்தது. இதோ, ஒரு தடவை அவருக்கு வழி தெரிஞ்ச மாதிரி ஆனது!
ஒரு குடும்பத்தின் சோகமும், மகிழ்ச்சியும்
நாம மருத்துவமனையில் வேலை பார்க்கிறோம், ஆனா எப்போதும் நோயாளிகளும் அவர்களது குடும்பமும் எதிர்கொள்ளும் உண்மையான மன அழுத்தத்தை புரிந்துகொள்வது ரொம்பவே கஷ்டம். அவர் அம்மா இருக்கிறாரா என்று பார்த்தேன், இல்லை என்று சொன்னாங்க. அப்புறம் அவரை திரும்ப வரவேற்புப் பகுதியில் உட்கார வைத்து, ரெக்கார்டு அலுவலகம் போய் மீண்டும் பார்த்தேன்.
அவருடைய அப்பாவுக்கு கூப்பிட்டு பேசினேன். அப்பா சொன்னாரு, “அம்மா மருத்துவமனையில இருக்காங்க.” அதோட, அந்த மகன் பதினாறு வருடங்களுக்கு முன் ஸ்ட்ரோக் அடிச்சதால பேச முடியாது என்றும் சொல்லி வருத்தப்பட்டார். நம்ம ஊர்ல இப்படி ஒரு நிலைமை வந்தா, வீட்டுக்காரர்கள் தானே பெருமளவு கவலைப்படுவாங்க.
மனசு உருக வைத்த அந்த சந்தோஷம்
நான் அடுத்த முறையாக வார்ட்க்கு போய், அவர் அம்மா உண்மையில இருக்கிறாரா என்று உறுதி செய்தேன். ஒரு ஊழியர் சரியான வழி காட்டினார். நானும் அந்த மனிதரையும் சேர்ந்து, அந்த வாடுக்கு போனோம்.
அங்கே அவர் அம்மாவை பார்த்த உடனே, அந்த மனிதர் முகத்தில் ஒரு புன்னகை! “தம்ப்ஸ் அப்” காட்டி, குழந்தையை போல சந்தோஷப்பட ஆரம்பிச்சார். அந்த ஒரு நிமிஷம் பார்த்ததும், “இதைவிட பெரிய சந்தோஷம் வேற ஒன்றும் கிடையாது”ன்னு உணர்ந்தேன்.
மக்கள் கருத்துகள்: மனிதநேயம் இன்னும் உயிரோடுதான்!
இந்த கதை ரெடிட்டில் போனதும், பலர் மனதை உருகவைக்கும் கருத்துக்கள் எழுதினார்கள். “உண்மையான முன்வரவேற்பு வேலைகளில் மனித நேயம் தான் முக்கியம்,” என்று ஒருவர் எழுதியிருந்தார். நம்ம ஊர்லயும், முன்னிலைப்படும் பணியாளர்கள் எல்லாரும் இப்படித்தான் இருந்தா, எவ்வளவு நல்லது!
மற்றொரு ரெடிட் வாசகர் சொன்னது, “நீங்கள் செய்த உதவி அந்த மனிதருக்கும் அவருடைய குடும்பத்துக்கும் மறக்க முடியாத ஒன்றாக இருக்கும்.” நம்ம தமிழ்ப் பழமொழி போல, “ஒரு நல்ல செயல் ஆயிரம் தீயவற்றுக்கு பதில்.”
மருத்துவமனையில் எல்லாரும் பிஸியாக இருக்கும்போது, ஒரு நிமிடம் நேரம் எடுத்துக்கொண்டு, பேச முடியாத ஒருவருக்கு இந்த அளவிற்கு உதவியது, நிச்சயமாக ஒரு உதாரணம். இன்னொருவர் சொல்லினார், “மனித நேயம் கொண்டவர்களால் தான் இந்த உலகம் இன்னும் நம்பிக்கையோடு இருக்கிறது.”
மனிதத்துவத்துக்கு ஒரு வணக்கம்
இந்த சம்பவம் நம்மை என்ன சொல்லுது? ஒரு எளிய உதவி கூட, ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றத்தை உண்டாக்கலாம். நம்ம ஊர்லோ, உலகம் முழுவதும், பேச முடியாதவர்களோ, உடல் இயலாமையால் வருத்தப்படும் எல்லோருக்குமே, நாம் கொடுக்கும் நேரமும், அன்பும் தான் பெரிய மருந்து.
இப்போ நீங்களும், அடுத்த முறை யாராவது அப்படி கஷ்டப்படுகிறவரை பார்த்தா, ஒரு நிமிடம் நேரம் எடுத்துக்கொண்டு, அன்போட பேசுங்க. அந்த ஒரு நிமிடம், அவர்களுக்கே ஒரு உலகம் ஆகும்!
உங்கள் அனுபவம் என்ன?
உங்களுக்கும் இதுபோன்ற அனுபவம் இருந்ததா? கீழே கமெண்ட்ல பகிர்ந்து மகிழுங்கள்!
(மாதிரி: உணர்ச்சி மிகுந்த, மனிதநேயத்தை தூண்டும் உண்மையான சம்பவம் – நம்மை யோசிக்க வைக்கும் ஒரு சிறு கதை.)
அசல் ரெடிட் பதிவு: Today I met a man who could barely speak