போட்டியில் சோம்பேறிக்கு கிடைத்த சுவை பாடம் – ஒரு மாணவரின் குறும்பு பழிவாங்கும் கதை!
நம்ம தமிழ்நாட்டில், "ஒரே குழுவில் சோம்பேறி இருந்தா எப்படியா சும்மா விடுவாங்க?" என்பதற்கு ஜன்னல் வழியே பதில் சொல்லும் சிறந்த கதையிது! பள்ளி, கல்லூரி, வேலை – எங்கயும் இந்தக் குழு வேலை (group work) என்றால், ஒருத்தர் மட்டும் பயம் இல்லாமல், தன் பங்குக்கு பிறர் கஷ்டப்படுவதை நிம்மதியாகப் பார்த்துக்கொள்வதை நாம் எல்லாம் அனுபவித்திருக்கிறோம். இந்தக் கதையில் அந்த சோம்பேறிக்கு நேர்ந்தது, நமக்குள்ளேயே ஒரு சிரிப்பும், சிந்தனையும் தூண்டும்.
இது ஒரு கடல் பயிற்சி பள்ளியில் நடந்த நிகழ்ச்சி. அந்த பள்ளி, பழைய முறையிலிருந்து புதிய முறைக்குப் பழகிக் கொண்டிருந்த சமயம். வகுப்பை குழுக்களாகப் பிரித்து, ஒவ்வொரு குழுவினருக்கும் ஒரு விளக்கப் பிரசentation (presentation) வேலை கொடுக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு குழுவிலும் கடலில் பயிற்சி அனுபவம் உள்ள ஒருவரை சேர்த்து வைத்திருந்தார் ஆசிரியர். நம்ம கதையின் நாயகன், அந்த அனுபவம் கொண்ட ஒரே மாணவர் என்பதால், குழுத் தலைவராக இழுத்து நிறுத்தப்பட்டார். மேலும், அவரிடமே லேப்டாப்பும் இருந்தது – அதுவும் ஒரு பெரும் ஆதிக்கம்!
குழுவில் நான்கு பேர். ஒரு வாரம் அவகாசம். வேலை எளிது – நூலகத்திலும் இணையத்திலும் எல்லாம் கிடைக்கும் தகவல். நாயகன், ஒவ்வொருவருக்கும் அவரால் செய்யக்கூடிய பங்குகளைப் பிரித்து, தன் பங்கும் சேர்த்து, எல்லோரும் முடித்த பின், தன்னிடம் அனுப்பச் சொல்லி, பிரசன்டேஷனை ஒட்டி அமைக்கத் திட்டம் போட்டார். மற்ற இருவரும் இரண்டு நாளில் தங்கள் பங்குகளை முடித்து அனுப்பிவிட்டார்கள். ஆனால், நம்ம 'சோம்பேறி' மட்டும் தன் பங்கில் கழுதை கழுதை ஓடிக்கொண்டிருந்தான்!
அவரை ஒவ்வொரு நாளும் நினைவுபடுத்தி, "உனக்கு ஏதும் உதவி வேண்டும் என்றால் சொல்லு" என்று கேட்டும், அவர் "சரி, சரி" என எப்போதும் சமாளித்து வந்தார். குழு சந்திப்புகளுக்கும் வரவே இல்லை – பூரண காரணம் சொல்லி தவிர்த்து விட்டார்.
இறுதியில், ப்ரசன்டேஷன் நாளுக்கு முன், இரவு 12 மணிக்கு தான் தன் பங்கு அனுப்பினார். அந்த நேரம் வரை, நாயகன் அவரை தொடர்பு கொண்டும், பதில் கிடைக்காததால், இறுதியில் அவரே அந்த பங்கையும் செய்து முடித்துவிட்டார் – அதுவும் ஒரு மணி நேரம் கூட ஆகவில்லை!
அடுத்த நாள், நேர்மையாக ஆசிரியரிடம் எல்லாம் நடந்ததைச் சொல்லி, குழு வாட்ஸ்அப் குழுமத்தில் தன்னால் நினைவுபடுத்திய செய்திகளையும் காட்டினார். ஆசிரியர் குழுவுக்கே ஒரு நாள் அவகாசம் கொடுத்து, அந்த சோம்பேறியை குழுவிலிருந்து நீக்கி, தனியாக ஒரு புதிய ப்ரசன்டேஷன் செய்ய சொல்லிவிட்டார்.
முடிவில், அந்த சோம்பேறி தனது தோல்வியை மறைக்க, "இவன் எனக்கு பகை வைத்திருப்பதால் என்னை sabatoge பண்ணிட்டான்" என்று பொய்ப் பரப்பினான். ஆனால், எல்லோரும் குழுவில் நடந்த உரையாடல்களும், நேரில் நடந்த சம்பவங்களும் தெரிந்ததால், அவரின் பொய்க்கு யாரும் நம்பிக்கை வைக்கவில்லை. "அடுத்த முறை குழு வேலை என்றால், நிம்மதியாக இருக்க முடியாது" என்பதற்கு இது ஓர் அருமையான பாடம்.
சமூக வலைத்தளத்தில் இதுவரை 510 பேருக்கு மேலாக இதை விரும்பி, பலரும் தங்கள் கருத்துக்களைப் பகிர்ந்துள்ளனர். ஒரு பிரபலமான கருத்தில், "நீ அவனை sabatoge பண்ணல, documentation பண்ணின – எவ்வளவு பெரிய வித்தியாசம்! சோம்பேறிகள் எப்போதும் பதிவை (paper trail) வெறுக்கிறார்கள்" என்று நகைச்சுவையுடன் சொன்னார்கள். "ஒருவன் தானாகவே தன்னை வீழ்த்திக்கொண்டான்" என்று மற்றொருவர் கூற, கடல் பயிற்சி உலகில் இப்படிப்பட்ட சோம்பேறிகள் இருந்தால், அவர்களிடம் கப்பல் ஒப்படைக்கவே கூடாது என்பதும் வலியுறுத்தப்பட்டது.
தமிழ் கலாச்சாரத்தில், "ஒரே குழுவில் சோம்பேறி இருந்தா, funeral-ல கூட நண்பர்கள் தூக்கி விடுவாங்க" என்று நம்ம ஊர் ஜோக்குகள் போல், அங்கேயும் "நான் இறந்த பிறகு, என்னோடு குழுவை அழைச்சு, ஒருமுறை கூட எனக்காக தோல்வி செய்யச் சொல்லவேண்டும்!" என நகைச்சுவை கருத்தும் வந்தது.
இதைப் போலவே, நம்ம வேலை இடங்களிலும், "சொந்த வேலை பாராட்டிக் கொண்டுபோகும்" விதம் பலருக்கும் தெரிந்த அனுபவம். ஆனால், கடல் பயிற்சி போன்ற துறைகளில், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பங்குக்கு நியாயம் செய்வது மட்டுமே மற்றவர்களின் உயிருக்கும் பாதுகாப்புக்கும் முக்கியம் என்பதையும், வெளிப்படையாக நடந்த விசாரணை – எல்லாரும் தெரிந்த இடத்தில், group chat-ல் tagging செய்து நினைவூட்டியதால், சோம்பேறிக்கு எவ்வளவு முயன்றாலும் கையெழுத்துப் பதிவு (documented proof) இருந்தால் தப்பிக்க முடியாது என்பதையும் இந்தக் கதை நமக்கு நன்றாக நினைவூட்டுகிறது.
முடிவில், நம் கதையின் நாயகன் சொன்னது போல, "முதல் வருடத்தில் இருந்தவனாக இருந்திருந்தால், நானும் இதைச் செய்யமாட்டேன்; கடலில் ஒரு வருடம் கழித்து வந்த பின், தைரியம் வளர்ந்துவிட்டது!" என்பதும், வாழ்வில் அனுபவம் தான் அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும் என்பதை நமக்கு உணர்த்துகிறது.
நண்பர்களே, உங்கள் வாழ்க்கையிலும் இப்படிப் போட்டி குழுவில் சோம்பேறிகள் இருந்திருக்கிறார்களா? உங்கள் அனுபவங்களை கீழே பகிர்ந்து, மற்றவர்களும் சிரிக்க உதவுங்கள்! அல்லது, நல்ல documentation வைத்திருந்தால், சோம்பேறிகள் வாழும் வாய்ப்பு குறைவு என்பதையும் மறக்காதீர்கள்!
"சோம்பேறி ஒருவருக்காக, கடைசியில் எல்லோரும் பாதிக்கப்படுவார்கள்" என்பதற்கு, இந்தக் கதை நம்ம ஊர் பழமொழி போலவே – "ஒருத்தன் வைராக்கியம் இல்லையெனில், குழு முழுக்க கஷ்டம்" என்பதற்கான நேரடி உதாரணம்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: A lazy groupmate getting what he deserve