பணத்தை கொடுக்க மறந்த மேலாளருக்கு ஓர் நம்ம ஊரு பதிலடி!
நம்ம ஊரில் ஒவ்வொருவரும் உழைப்புக்கும், நேரத்துக்கும் மதிப்பு கொடுப்பது ரொம்ப முக்கியம். ஆனா, சில பேரு அதையே புரியாம, "நீங்க யாரு?" என்று கேட்கும் அளவுக்கு பரபரப்பா நடந்து கொள்றாங்க. இப்படித்தான் ஒரு வேலைக்காரர் (freelancer) – இதோ, Reddit-ல பார்த்த ஒரு வித்தியாசமான சம்பவம், நம்ம ஊர் பேச்சு பாணியில்!
பழைய வாடிக்கையாளர், புதிய மேலாளர் – அப்படியே கதையில் ட்விஸ்ட்!
ஒரு பெரிய வாடிக்கையாளர், வருடக்கணக்கில் நம்பிக்கையோட பணம் கொடுத்து வந்தவர். ஆனா, சமீபத்தில் மேலாண்மை மாற்றம். பழைய பாடல் போனது; புதுசா வந்த Amanda மாதிரி மேலாளர்கள், Zoom கலந்துரையாடலில் இப்படி ஒரு "கூடக் கூத்து" போட்டாங்க. "உங்க தவறுக்கு ஏன் நாங்க சொந்தக்காரனா?" என்று மாதிரி அம்மணி ஒருத்தி பேச, நம்மவர் அடிக்கடி ஆலோசனைக்குப் கூட அழைக்கல. சரி, அது ஒரு பக்கம்.
ஒரு நாள், அவங்க உதவி கேட்டாங்க. ஒரு மணி நேரம் எனக்கு கட்டணம் வேண்டும் என்று சொன்னார். உடனே மேலாளர்கள், "நீங்க நேரத்தை எப்படி கணக்கெடுக்கிறீங்க? எதுக்குத்தான் இந்த நேரம்?" என்று வாதம் ஆரம்பிச்சாங்க. பணம் தர மறுத்தாங்க. நம்மவர் அங்கிருந்து "ghost" ஆகிவிட்டார் – தமிழ்ல சொன்னா, “ஏற்கனவே தெரிஞ்ச வேலையா? சொந்தக்காரனா? Bye!”
"பணம் இல்லென்னா வேலை கிடையாது" – நம் ஊர் பழமொழி!
இரண்டு மாதம் கழித்து, அவங்க ஒரு வாரத்துக்கு இரண்டு முறை மின்னஞ்சல், ஐந்து முறை கால் – எல்லாமே voicemail-க்கு! கடைசில, பணம் தரத்தான் தயார் ஆகினாங்க. ஆனா நம்மவர், "இப்போ late! இனி வேண்டாம்" என்று invoice-ஐ திரும்பக் கொடுக்க மறுத்தார்.
அடுத்து, வாடகை மாதம் மாதம் கொடுக்க வேண்டிய recurring fee-க்கு invoice அனுப்பினார். "இதையும் கொடுக்கலன்னா, உங்கள் லைசென்ஸ் இரத்தாகும்" என்று எச்சரிக்கை. மேலாளர்கள் recurring fee-யும் கொடுக்கல. ஆனா, மீண்டும் பழைய உதவிக்காகவே மட்டும் பஞ்சாயத்து! நம்மவர், "ஒரு பதிலும் இல்ல." கடைசில அந்த லைசென்ஸ்-ஐ ரத்து செய்து விட்டார்.
அவங்க இன்னும் பிரச்சனையோடவே இருக்காங்க! நம் ஊர் பழமொழி, “கூத்தாடி வேலை பார்த்தா கூலம் போடணும்; இல்லன்னா கூத்து ஆடவே முடியாது!”
Amanda-வை கலாய்க்கும் கமெண்ட் பக்கம் – நம் ஊர் நக்கல்!
Reddit-ல் Amanda-ஐ "தேடி தேடி" கலாய்க்கும் கமெண்ட்ஸ் – ஒவ்வொன்று பார்த்தாலே சிரிப்பு வருது! “Amanda-க்கு ஒரு நல்ல பாடம் கற்றுக்கொடுத்திருக்கீங்க!” என்று ஒருவர் எழுதியிருந்தார். "இந்த Amanda, ஒரு இரண்டு ரூபாயை சேமிக்க நினைத்தார்; ஆனா, கடைசியில் தானே தண்டிக்க பட்டார்!" என்று மற்றொருவர் சொன்னது நம் ஊரு நையாண்டி மாதிரி!
“சில மேலாளர்கள் supplier-ஐ வேலைக்காரனா பாத்து, ஓர் அடிமை மாதிரி நடத்தும் பழக்கம் அதான்!” என்று ஒருவர் சொன்னது – நம் ஊர் நிறுவனங்களிலும் இது சாதாரணம்தான்!
இன்னொருவர், “நீங்க எவ்வளவு நேரம் என் பின்னால் ஓடினீங்க, அந்த நேரத்துக்கு சம்பளம் கொடுத்திருந்தீங்கன்னா, உங்க பிரச்சனை ஓரே நாளில் தீர்ந்திருக்கும்!” என்று பிச்சு கட்டியிருந்தார். நம்ம ஊரிலேயே, “கொடுக்க வேண்டிய சம்பளத்துக்கு ஆறு முறை பேசி, என்ன பயன்?” என்று கேட்பது போலவே!
உழைப்புக்கும், நேரத்துக்கும் மதிப்பு – இது நம் ஊரு நியாயம்!
இந்த சம்பவம் நம்ம ஊரு வேலைவாய்ப்புக் கலாச்சாரத்தையும் பிரதிபலிக்குது. ஒரு தனியார் நிர்வாகம், வேலைக்காரனோ, supplier-ஆவோ, “உங்க வேலைக்கு இவ்வளவு தான் மதிப்பு” என்று தங்கள் மனதில் தீர்மானித்துவிடும் போதும், அங்கேயே பிரச்சனை துவங்கும்.
நம்ம ஊரில் "வேலை பார்த்தவன் தான் பசிக்கக்கூடாது" என்று சொல்வது வழக்கம். வேலைக்கு சம்பளம் கொடுக்காம, பின்பு அவங்க உதவி தேடி ஓடினா, எல்லா துறையிலும் இப்படித் தான் முடிவு!
இதிலிருந்து Amanda-க்கும், Amanda மாதிரி மேலாளர்களுக்கும் ஒரு பெரிய பாடம் – உழைப்பாளியை அவமதிக்க கூடாது. ஒருவரின் நேரம், திறமை, உன்னதமான பணியை மதிக்கணும்.
முடிவும், நம்ம ஊர் வித்தியாசமும்
இந்த சம்பவம் நினைவூட்டுகிறது: நம்ம ஊரில் "கொடுத்து வைக்கும் கை, எடுத்துக் கொள்ளும் கையை மறக்கக் கூடாது." பணம் இல்லென்னா, வேலை கிடையாது. ஒருவரை மதிக்காமல் நடந்துகொண்டால், கடைசியில் உங்கள் தொழில்துறையையே இழக்க நேரிடும்.
அனைவரும் நம்ம ஊரில் ஏற்கனவே அறிந்தது – "உழைப்புக்கு மதிப்பு கொடு; இல்லையென்றால் நுனிப்புல் கூட நமக்கு கிடையாது!" இது Amanda-க்கும், நமக்கும் applicable!
நீங்களும் இதுபோன்ற அனுபவங்களை சந்தித்திருந்தால், கீழே கருத்தில் பகிருங்கள். உங்க கதையை நாங்களும் கேட்க ஆசை!
அசல் ரெடிட் பதிவு: New management didn’t want to pay. I said goodbye.