பின்தலைமுறைகள் அவரை உண்மையில் யார் என்று அறிந்தே தீரும்!
நம்ம ஊர்களில் “பாவத்துக்குப் பாவம்” என்று சொல்லி, வீட்டுக்குள் நடந்த விஷயங்களை வெளியே சொல்லக்கூடாது என்பதாக ஒரு பழக்கம். ஆனாலும், சில நேரங்களில், அந்த உண்மை வெளியில் வராமலே போய்விடுமா என்ற கவலைக்கும் இடம் உண்டு. இங்கே ஒரு அமெரிக்க குடும்பத்தில் நடந்த ஒரு உண்மை சம்பவம், அந்தக் கலாச்சாரக் கவலையைத் தொட்டும், அதைவிடப் பெரிய கேள்விகளை எழுப்பும்.
இந்தக் கதையின் நாயகி – அமெரிக்காவில் வசிக்கும் ஒரு பெண் (வயது 30-களில்), தனது தந்தையால் (அவர் சொல்வது போல “sperm donor” – தந்தை என்ற உரிமையையே இழந்தவர்) செய்யப்பட்ட ஒரு மிகக் கடுமையான குற்றம் குறித்து பேசுகிறார். அந்த குற்றம் – குழந்தைகள் தொடர்பான மிக மோசமான செயல் (Trigger Warning!), குடும்ப உறவுகளை சிதைத்தது. ஆனாலும், சட்டம் அவருக்கு சரியான தண்டனை வழங்கவில்லை; அவர் இன்னும் சமுதாயத்தில் “நல்ல மனிதர்” என்று பெயருடன் வாழ்கிறார்.
“குடும்ப நாயகன்” என்ற முகமூடியின் பின்னால்...
நம்ம ஊரிலேயே போலிச் சட்டம் ஒழுங்கு தவறும்போது, “பணக்காரன் அல்லவா... எதுவும் நடக்காது” என்று மக்கள் கிண்டல் செய்வார்கள். இங்கே அந்த மாதிரி – அவர் மீது குழந்தைகள் தொடர்பான புகார்கள் இருந்தும், நீதிமன்றத்தில் முழுமையான விசாரணை நடக்கவில்லை. புதிய வழக்கறிஞர் வந்ததும், முக்கியமான குற்றங்கள் எல்லாம் நீக்கப்பட்டு, சிறிய குற்றங்கள் மட்டும் வைத்து, சிறிது அபராதம், குறைந்த நாட்கள் சிறை, அவ்வளவுதான்! அவர் மீது இருந்த பல ஆதாரங்களும் (சில திடுக்கிடும் ஆதாரங்கள்) வெளிப்படையாக காட்டப்படவில்லை. குடும்பத்தில் சிலர் “அவர் இப்படியெல்லாம் செய்ய மாட்டார், யாரோ சதி பண்ணிருக்க வேண்டும்” என்று இன்னும் நம்பிக்கையோடு வாழ்கிறார்கள்.
இந்த சம்பவம், நம்ம ஊர்களில் குடும்ப “மதிப்பும்”, “பெயரும்” காப்பாற்ற பலரால் செய்யப்படும் மறைப்பும் நினைவுக்கு வருகிறது. Reddit-இல் ஒருவரும் சொன்னார்: “சிலருக்கு குடும்பமானால் கண்கள் மூடப்படுகிறதே!” என்று.
பழி வாங்கும் விஞ்சும் பழமொழி!
நம்ம ஊரில் பழி வாங்குவதற்காக, “அவன் முகத்தை ஓவியத்தில் போட்டுக்கிட்டு ஊருக்கே காட்டுறேன்!” என்று சொல்வார்கள். இங்கே நாயகி, தந்தையின் உண்மை முகத்தை வருங்காலத்துக்கு பதிந்து வைக்க, Ancestry.com என்ற குடும்ப மரபியல் இணையதளத்தை (genealogy site) பயன்படுத்துகிறார். அங்கே, வாழ்ந்திருக்கும் நபர்களைப் பற்றி தகவல் சேர்க்க முடியாது, ஆனால் அவர்கள் இறந்தபின், அந்த விவரங்கள் பொதுவாகக் காட்சிப்படுத்தப்படும்.
அவரது தந்தையின் பெயரில், அவர் கைது செய்யப்பட்டபோது எடுத்த mugshot (கைது புகைப்படம்) ஒன்றே புகைப்படமாக வைத்திருக்கிறார். அதோடு, அவர் மீது இருந்த வழக்குகளின் செய்திகள், நீதிமன்ற ஆவணங்கள், குற்றச்சாட்டு பட்டியல்கள், எல்லாவற்றையும் அங்கே பதிவுசெய்துள்ளார். “ஒரு நாள் வருங்காலத்தில் யாராவது இவர் பற்றி ஆராய்ந்து பார்த்தால், உண்மை தெரியவேண்டும். அவரை நல்லவர் என்று நினைக்கக் கூடாது!” என்பதே அவரது நோக்கம்.
இதைப் பற்றி ஒரு Reddit பயனர் (u/CoderJoe1) “இதெல்லாம் அவர் உயிரோடு இருக்கும்போதே வெளியே போகணும். பிறகு தெரியும்னு வைத்தால் அவருக்கு இன்னும் வாய்ப்பு!” என்று எழுதுகிறார். ஆனால் நாயகி பதிலளிக்கிறார் – “இப்போ வெளியே போனாலும், நம்ப விரும்பாதவர்கள் உண்மையை ஏற்க மாட்டார்கள்; ஏற்கனவே பலர் அவர் மீது இருந்த புகார்களை மறுக்கிறார்கள்.” என்கிறார்.
“வஞ்சகனைப் பொறுத்த நீதி” – சமூகத்தின் அதிகாலை
சிலர் “ஒரு Billboard-லே அவர் mugshot-ஐ ஒட்டிவிடலாமே!” என்று சிரிக்கிறார்கள். இன்னும் சிலர், “இவர் அடுத்த முறையும் குற்றம் செய்ய நேரம் வந்தால் தப்பிக்க முடியாது!” என்று நம்புகிறார்கள். ஆனால் இந்த நாயகிக்கு, “அவர் இறக்கும் வரை சும்மா போய்விடுவாரோ?” என்ற ஏக்கம்.
நாயகி சொல்வது: “அவரது புகழும் மரியாதையும் அவருக்கு உயிர்; அதையே தாக்க வேண்டும் என்று தான் இந்த நடவடிக்கை. அவர் இறந்த பிறகு யாராவது அவரது பெயரை family tree-யில் தேடினால், அவரது முகம் மட்டுமல்ல, அவர் செய்த செயல்களும் தெரியும். அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் மறைத்து வைத்தாலும், வருங்காலம் அவரை மன்னிக்காது!” என்கிறார்.
ஒரு பயனர் (u/AussieGirl27) கேட்டார்: “இவர் sex offender ஆகப் பட்டியலில் இல்லையா? பள்ளி அருகே வந்தால் புகார் சொல்ல முடியுமா?” ஆனால், நாயகி பதிலளிக்கிறார் – “பொதுவாக குழந்தை குற்றங்கள் நீக்கப்பட்டதால், அவருக்கு அந்த பட்டியலில் இடமில்லை; நீதிமன்றம் வாயிலாக அவர் தப்பித்து விட்டார்.”
பல்லாண்டு வாழ்ந்தாலும்... நிழலாய் போனாலும்... உண்மை ஒளிரும்
இந்தச் சம்பவம், நம்ம ஊரில் “ஊருக்குக் கேள்வியாவது விடு!” என்று சொல்வதை நினைவூட்டுகிறது. சமுதாயம் மறைக்க முயன்றாலும், ஒருவரின் பழி, அவரை பின்தலைமுறைகள் மறுபடியும் மறுபடியும் பார்க்கும் வகையில் பதிந்து விடும். நம்ம ஊரில் மரபுப் பட்டியல்கள், ஊர்காவல், பஞ்சாயத்து எல்லாம் ஒரு காலத்தில் இருந்ததே – இப்போது இணையத்தில், வரலாற்று பதிவுகளாக அது இருக்கிறது.
இந்த கதையின் முடிவில் நாயகி சொல்வது – “என்னாலால் அவருக்கு நேரடி தண்டனை கொடுக்க முடியவில்லை. ஆனாலும், அவர் செய்த குற்றங்கள் வருங்காலத்தில் யாரும் மறக்க முடியாத வகையில் பதிந்திருக்கட்டும்; அது எனக்கு ஒரு உளைச்சல் குறைப்பு.” என்கிறார்.
இதைப் படித்து பலரும் “அவருக்கு இது போதுமா?” “இன்னும் அதிகம் செய்யலாமா?” என்று விவாதிக்கிறார்கள். ஆனால், உண்மையை மறைக்க முடியாது என்பதே இந்தக் கதையின் முடிவு.
முடிவுரை: நம் மரபும், நம் பொறுப்பும்
நம்ம ஊரில் சொல்வது போல, “உண்மை கண்ணீரில் மூடிக்கொள்ள முடியாது.” குடும்பத்தின் கண்ணியத்துக்காக தவறு மறைக்கப்படும் பொழுதிலும், அந்தக் கண் விழிக்கும்போது, யாரும் மறக்க முடியாத அளவுக்கு உண்மை வெளிப்படும். இந்த அமெரிக்க பெண்ணின் செயலும், நம்ம கண்ணுக்கு ஒரு புது பாடம் – “பின்னாளில் யாரும் உங்கள் வாழ்கையை ஆராயும்போது, நீங்கள் யார் என்பதை அவர்கள் உணர வேண்டும்” என்கிறார்.
நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? குடும்பத்தில் நடந்த தவறுகளை மறைக்கலாமா? அல்லது வருங்காலம் உண்மையை அறிய வேண்டுமா? உங்கள் கருத்துகளை கீழே பதிவு செய்யுங்கள்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Future Generations Will Know Who He Was