போன் தொலைந்தது, பொறுமை தொலைந்தது – ஓர் ஹோட்டல் முகாமையாளர் ஓர் நாள்!
எந்த ஹோட்டல் மேலாளரும் எதிர்பார்க்காத ஒரு நாள்! காலைலேயே வேலைகள் குவிந்து, வாடிக்கையாளர்களை சந்தோஷப்படுத்தவே நேரமில்லாதபோது, ஒருவர் தொலைந்த பழைய போனுக்காக ஓர் பெரியம்மா சுத்தி விட்டார். அந்த அனுபவத்தை இங்கே சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை!
காலை பொழுது – கார்பெட் கட்டும் கவலை, பெரியம்மாவின் தொலைபேசி தவறா?
நம்ம ஊர்ல துருவக்குறி மாதிரி, ஹோட்டல் மேலாளர்கள் அன்றாடம் 1000 விஷயங்களை தலையில வைத்திருக்கணும். அந்த மாதிரி ஒருநாள், ஹோட்டல் புது புது திருத்தப்படுது (PIP முடிவடையுறது), கார்பெட் போட்டுக் கொண்டிருக்கும் வேலை நடக்குது. மேலாளர் தனோட அலுவலகத்தில பிஸியாக இருக்கிறார்.
அப்போ, போன் மணி! முன்பணியாளர் காணோம். மேலாளர் எடுத்தார். "நீங்கள் ஹோட்டலுக்கு இது மாதிரியான கட்டுப்பாடுகளை ஏன் வைக்குறீங்க? எங்களைப் பிணைய வைக்குறீங்க!" என்று ஒரு பெரியம்மா ஆரம்பிச்சாங்க. "அம்மா, உங்கள் வாயிலே போன தொலைந்த கதையை சொல்லுங்க, வேறெதுவும் வேண்டாம்"னு உள்ளூரு மனசுக்குள் நினைச்சுக்கிட்டு, சும்மா கேட்டார்.
அவர் சொன்னது – "நான் விருந்தினி இல்ல, என் குடும்பம் யாரோ வந்திருந்தாங்க, அவர்களோட போன் தொலைஞ்சிருக்கு". மேலாளர் நொறுங்கினாரு – "என்ன போன் அக்கா?" – "Flip phone!" (நம்ம ஊருல இன்னும் யாராவது பாஸ்போர்ட் போல பழைய போன் வைத்திருக்குறது போல). "யாரின் போன், எது அறை, ஏதாவது விவரம்?" – ஒன்றும் சொல்ல மாட்டேன்! பெருமூச்சு விட்டார்.
பக்கத்து குடும்பம், பக்கத்து பிரச்சனை – வேலை நேரம் ஊழல்
நம்ம ஊர்ல பெரியம்மா, பெரியப்பா தெய்வம் தான். ஆனா, எந்த விவரமும் சொல்லாமல் வேலை பார்க்கும் மேலாளரை நொந்து விட்டார்.
அந்த நாள் – நகரம் பாதி மின்சாரம் இல்லாமல் இருட்டில் மூழ்கியிருக்குறது, ஹோட்டல்ல மட்டும் ஒளி விளக்குடன், வேலை 60 மணி நேரம் ஓடுது. மேலாளர் அலுப்பில், 3-11 முன்பணியாளர் வருவாரா? இல்லையா? நம்ப முடியாத சூழ்நிலை. "இன்னும் எவ்வளவு நேரம் கழிச்சு வீட்டுக்கு போய் தூங்க முடியுமோ?"னு கணக்கிட்டு இருக்க, கதவு திறக்குது.
என்னவோ பெரியம்மா, காலை போன்னு கத்துனே வந்துட்டாங்க! "நான் என் குடும்பம், போன்" என்று மூன்றே வார்த்தைகள். மேலாளர் வெளியே போய் Vitamin D எடுத்துக்க வாங்குற மாதிரி சூரிய வெளிச்சத்தில் நின்னார், அந்த பெரியம்மா ஹோட்டல் சுற்றி, குப்பை தொட்டியையும் பார்ப்பது போல!
"நீங்க இங்க வேலை செய்றீங்க?" – "ஆம், காலை பேசினது நான்தான். போன் கிடைச்சதா?" – "நீங்க ரொம்ப நல்லவரா சொல்றீங்க..." அதுக்கே மேலாளர் – "இல்ல, வேலைக்கும் நேரமும் இல்லாம, இதுவரைக்கும் எந்த விவரமும் சொல்லாம, ஏன் நம்ம மேல தூக்கல் வைக்குறீங்க?" வயசான பெரியம்மா சொதப்புசொல் சொல்லி, காரில ஏறி போனாங்க!
முடிவில் – போன் பையில், பாராட்டு மனசில்!
சரி, இவ்வளவு சமாளிச்சதும், அந்தத் தொலைந்த போன் உண்மையில எங்கே இருந்துச்சு தெரியுமா? அந்த விருந்தினரே கண்டு பிடிச்சார் – அவர்கள் பையில் தான் போன் இருந்துச்சு! அவரோட குடும்பத்தில் இருந்த பெரியம்மாதான் காலை ஏதோ கதையோடு வந்திருந்தாராம். விருந்தினர், "முதலாளி நல்லா வேலை பார்த்தீங்க, புது திருத்தங்கள் அருமை, அடுத்த வருடம் குடும்ப விழாவுக்கு திரும்ப வர்றேன். பெரியம்மா வந்தா கவலைப்பட வேண்டாம்!"னு பாராட்டி போனார்.
அந்த இடத்தில் மேலாளர் மனசு சந்தோஷம் – "இந்த மாதிரி பெரியம்மாக்கள் சம்பவம் நடக்குறது நம்ம ஊர்ல மட்டும் இல்ல, உலகம் முழுக்க தான்!"
சமூகத்தோட கருத்து – நம்ம ஊர்களின் பழைய கதைகள்!
இப்படி ஒரு சம்பவம் நடந்தது நம்ம ஊர்லயே இல்லை, வெளி நாடுகளிலும் இப்படித்தான் – ஒரு வாடிக்கையாளர் சொன்னார், "நான் ஒரு நாள் ஹோட்டல்ல வேலை பார்த்தபோது, ஒரு பெண் தன்னோட விலையுயர்ந்த கண்ணாடி தொலைச்சாங்கன்னு போலீசும் வரச் சொன்னாங்க. கடைசில, அந்தக் கண்ணாடி அவரோட தலைமேல் தான் இருந்துச்சு!"
மறொரு வாடிக்கையாளர் சிரிச்சி – "இவ்வளவு பெரியம்மாக்கள் வந்தா, நம்ம வேலைக்கு பதில் அவர்களே செய்றாங்க போல!"
மற்றொருவர் சொன்னார், "விருந்தினர் அல்லாத குடும்ப உறுப்பினர்களுடன் பேச வேண்டிய அவசியமே இல்லை. நேரடி விருந்தினர் தொடர்பு, அம்மா!"
இப்படி, உலகம் முழுக்க, நம்ம ஊரு கதைகளும், வெளிநாட்டு அனுபவங்களும் ஒத்துப்போகும். பெரியம்மாக்கள், பெரியப்பாக்கள் இல்லாம வாழ்க்கை சுவாரஸ்யம் இல்லையாம்!
முடிவுரை – உங்க அனுபவம்?
சரி, இந்த மேலாளர் கடைசில வீட்டுக்கு போய் சூரிய ஒளி, வானம், இசையுடன் ஓய்வு எடுத்தாரா? இல்லையா? அது இன்னொரு கதை! உங்களுக்கும் இப்படியான பெரியம்மா, பெரியப்பா சம்பவங்கள் நடந்திருக்கா? கீழே கமெண்டில் சொல்லுங்க! நம்ம ஓராயிரம் கதைகள் இந்த விமர்சன பூங்காவில சேரட்டும்!
நம்ம ஊரு பண்பாட்டு வாழ்வில், போன் தொலைந்து, பொறுமை தொலைந்தாலும் – சிரிப்பும், அனுபவமும், காதலும் நம்மவளே!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Senile