நம் பள்ளிக்கூட நாட்கள்... யாருக்கும் மறக்க முடியாத நினைவுகள். நண்பர்கள், போட்டிகள், காதல், குத்துக்குத்தல், அதில் சிலர் தான் "புலி"ன்னு நினைச்சு நம்ம மேல துணிகரம் காட்டும் பேச்சுகள். ஆனா, அந்த "புலி"ங்க கூட சில நேரம் நம்ம பழிவாங்கலில் சிக்கி போனாலோ? அப்ப தான் ரொம்ப சந்தோஷம்! இப்போ நம்ம கதை அதுதான் – ஒரு சின்ன பழிவாங்கலில் உள்ள பெரிய புத்திசாலித்தனம்.
அந்த காலம் – அமெரிக்கா பள்ளிக்கூடம். (நம்ம ஊர் பள்ளிக்கூடம் போலல்ல, ஆனா பல விஷயங்கள் ஒத்திருக்குது.) ஹீரோ ஒரு புத்திசாலி nerd. கிளாஸில் எப்பவும் ஜூல்ஸ் வர்ன், டோல்கீன் புத்தகங்கள் தூக்கி போறவரு; பார்னான்னா பாருங்க, கண்ணாடி, புத்தகம், அதோடு theatre club-ம்! நம்ம ஊர் கவுண்டர் படிப்பாளிகளுக்கு ஒரு மாதிரி geek-ங்கறாங்க இல்ல, அதே மாதிரி தான்.
இந்த ஹீரோக்கு ஒரு crush. அவரும் கூட ரொம்ப புத்திசாலி, வேற யாரும் புரியாத விஷயங்கள் பேசுவாரு. காதலை வெளிப்படுத்த அந்த காலம் போனோட, நம் காலம் போனோட – சின்ன நோட்டுபுக், அதுல ரகசிய எழுதுவாங்க. (நம்ம ஊர்ல Whatsapp, Instagram direct message இல்லாம போயிருச்சு போடா!)
ஆனா, அந்த வகுப்பில் ஒரு "மாஸ்டர்" – ஆசிரியர், ரொம்ப சாணக்கியன். யாராவது நோட் பாஸ் பண்ணினா, பக்கத்தில வந்து பிடிச்சு, எல்லாருக்கும் வாசிச்சு, அப்படியே நாசமாக்கிடுவாராம். அந்த காதல் நோட்டுபுக்குக்கு வந்தது வாய்ப்பு – மாஸ்டர் கையில்.
எல்லாரும் "இப்போ தான் காதல் ரகசியம் பப்ளிகா ஆகப்போறது"னு கண்ணு கட்டிக்கிட்டு, ஆசையோட பார்த்தாங்க. ஆனா ஹீரோவும், அவரோடிய காதலும், சாதாரணவங்க இல்ல – இருவரும் டோல்கீனின் "எல்விஷ்" எழுத்துக்களை படிச்சு, மனப்பாடம் பண்ணிருக்காங்க! (நம்ம ஊர்ல யாராவது தமிழ் இலக்கியம், சங்க இலக்கியம் மனப்பாடம் பண்ணாங்கள்னு கர்ப்பனை பண்ணிக்கோங்க!)
மாஸ்டர் நூட்டுபுக்-ஐ திறந்து வாசிக்க ஆரம்பிச்சாங்க... அது என்ன, ஒரு எழுத்து கூட புரியல! எல்லாம் "எல்விஷ்" எழுத்துக்களில்! அந்த மாஸ்டரின் முகம் – "இனிமேல் யாரையும் இப்படி கிண்டல் பண்ண முடியாதே"ன்னு, வெற்றிலிருந்து கலக்கம், அதிலிருந்து ஒரு ஒத்திகை ஒப்புதல்... பார்த்தவங்க எல்லாம் சிரிச்சு சிரிச்சு சமாளிச்சாங்க. நம்ம ஹீரோவும், அவரோடிய காதலும், புயல் மாதிரி தப்பிச்சிட்டாங்க!
இந்த கதை ரெடிட்-ல் போடப்பட்டதும், அங்க பாருங்க – பல பேரும் நம்ம மாதிரி அனுபவம் பண்ணிருக்காங்க. "நான் கூட என் மத வகுப்பில் இது மாதிரி எழுதினேன், ஆனா என் ஆசிரியர் என்னைவிட பெரிய டோல்கீன் ரசிகர், சட்டென மொழிபெயர்த்து காட்டினார்!"ன்னு ஒருத்தர் எழுதிருக்காரு. "அந்த tapioca விஷயத்தை விட இங்க தான் செம!" என்கிறார் இன்னொருத்தர். "நம்ம நண்பன் இந்தப் பழிவாங்கலில் checkmate போட்டுட்டான்!"ன்னு மற்றவர்களும் பாராட்டுகிறார்கள்.
சிலர், "நீங்க ரொம்ப nerd-ஆ இருக்கீங்க போலே!"ன்னு கோபம் காட்டினாலும், "ஏன் கோபப்படுறீங்க? ஒருத்தர் புத்திசாலியா ஆசிரியரை வென்றிருக்காரே!"னு மற்றவர்கள் அவர்களை சமாளிக்கிறார்கள்.
இதை வாசிச்ச நம்ம ஊர் வாசகர்களுக்கு, இப்படி ஒரு பழிவாங்கல் நம்ம பள்ளி நாட்களில் நடந்திருந்தா எப்படி இருக்கும்? நம்ம தமிழாசிரியர் நோட்டுபுக் பிடிச்சா, அதுல சங்க இலக்கியம் எழுத்து போட்டிருந்தா, "அப்புறம் பாரேன், யாரு யாரு சீட்டில் கவிதை எழுதுறாங்கன்னு!"ன்னு சொல்லி விட்டிருப்பார்களோ? இல்ல நம்ம பழைய தமிழ் எழுத்து (வட்டெழுத்து) போட்டிருந்தா, மாஸ்டர் கண்ணு கட்டிக்கிட்டுப்பாரு!
கடைசியில், இந்த கதை நமக்கு என்ன சொல்லுது? கல்வியில் புத்திசாலித்தனம் மட்டும் போதாது, சிருஷ்டி கூட வேண்டும். யாரும் நம்மை கிண்டல் பண்ணும் போது, வித்தியாசமான முறையில் பழிவாங்கக் கூடிய புத்திசாலித்தனம் இருந்தா, அதுக்குள்ள ஒரு சந்தோஷம் இருக்கு. "கோபத்துக்கு பதில் புத்தி"ன்னு நம்ம ஊரில் சொல்லுவாங்க, அதுக்கு இது செம்ம உதாரணம்.
நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்க? உங்கள் பள்ளி நாட்களில் இப்படிப்பட்ட குறும்புத்தனம் நடந்ததா? உங்க ஆசிரியர் உங்க ரகசியம் பிடிச்சு வாசிச்சிருக்காரா? இல்ல, நம்ம டோல்கீன் மாதிரி நம்ம தமிழிலேயே புதுசா எழுத்துக்கள் கொண்டு செய்திருக்கிறீர்களா? கீழே கமெண்டில் பகிர்ந்துகுங்க!
நம்ம ஊர் பழமொழி போல், "அறிவு உள்ளவன் அரிசி மேல் எழுதி விடுவான்; அறிவில்லாதவன் கஞ்சிக்கு கூட எழுத முடியாது!" – இந்தக் கதையில் ஹீரோ அப்படியே செய்திருக்கிறார்!
பள்ளிக்கூடத்திலும், காதலிலும், பழிவாங்கலிலும் புத்திசாலித்தனம் முக்கியம்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Petty, eclectic, adolescent revenge (long)