“மூக்கே சொல்லும் உண்மை!” – ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர் அனுபவம்
நம்ம ஊரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர்களுக்கு சும்மா வேலை கிடையாது! தினமும் எத்தனையோ விதமான வாடிக்கையாளர்கள் வருவாங்க. சிலர் அப்படியே மனசில பதியுற மாதிரி சம்பவங்களை ஏற்படுத்துவாங்க. அப்படிப்பட்ட ஒரு வாசனையோட(!) கதை தான் இன்று உங்க முன்னே.
ஒரு வருடத்துக்கு முன்பு. வழக்கம்போல காலை 10 மணிக்கு, ஒரு வாடிக்கையாளர் – அவரை நாம “ஷைனி”ன்னு சொல்லிக்கலாம் – ஹோட்டலுக்கு வர வராரு. எப்டி சொல்வது, வெளிநாட்டு ஹோட்டல்களில் VIP-களுக்கு “early check-in”ன்னு சலுகை இருக்கு. ஆனா அந்த சலுகை எல்லாருக்குமே கிடையாது. நம்ம ஹோட்டலுக்கு காலையில early check-in னா, கண்டிப்பா சிறிது கட்டணம் கேட்பாங்க. அப்போ அந்த “ஷைனி”யும் அதையே ஒத்துகிட்டாரு. Uber-ல இறங்கி வந்ததால் வேறு வழியில்லாமல், கட்டணம் கட்டி ரூமுக்கு போயிட்டாரு.
ஏற்கனவே நம்ப ஊர் ஹோட்டல் வரலாற்றில், “ஒவ்வொரு நாளும் ஒரே நாளுக்கான ரிசர்வேஷன் புதுசா போடுறது”ன்னு ஒரு ரெட் ஃபிளாக் இருக்கு. அந்த “ஷைனி”யும் அப்படியே தினமும் ரிசர்வேஷன் புதுசா போடுறாரு. நம்ம ஊர்ல சொன்னா, “கழுதைக்கு மயிர் வேணுமா இல்ல, ஹோட்டலுக்கே காசு வேணுமா?”னு சொல்லிட்டே, அவர் நல்லவங்க போல இருந்ததால் பெருசா கவலைப்படல.
ஆனா... ஒரு விஷயம் தான் தாங்கிக்க முடியல. அவரோட வாசனை! ஆஹா... எத்தனை பேர் பார்த்தாலும், அவர் லிப்ட்ல போனதும் அடுத்தவன் ஓட ஓடி வெளியே வருறான். நம்ம ஊர்ல சொல்வாங்க, “மூக்கை மூடிக்கிட்டே பேசணும்”னு. அந்த மாதிரி தள்ளிப் பேசிக்கிட்டு நல்லா பேசுவோம். அந்த தூரத்தில இருந்தாலும், அவரோட புன்னகை, நல்ல பேச்சு, ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. “ஏன் இப்படி வாசனை?”ன்னு யோசிச்சேன். அவர் சொன்னார், அருகில உள்ள ஓர் உணவகத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்திருக்கிறார். ஆனா, அந்த வாசனை? – இது தான் ஒரு புதிர்!
மூன்று வாரம் – தினமும் ஒரு நாள் ரிசர்வேஷன் போடுறாரு. மூன்று நாளுக்கு ஒருமுறை, “அண்ணா, ரூம் சுத்தம் பண்ணணும், கொஞ்ச நேரம் வெளிய வர முடியுமா?”ன்னு கேட்கணும். ஹவுஸ்கீப்பிங் அம்மாக்களும், “வாசனை, ஐயோய்யோ!”ன்னு சொல்லிட்டு தான் போவாங்க.
ஒரு நாள் காலை 10:45க்கு, “இன்று இரவு பணம் கட்டணும், மறந்துடாதீங்க”ன்னு காலை அழைத்தேன். தூங்கிக்கிட்டு இருந்தாராம். “அண்ணா, இப்பவே வர்றேன்”ன்னு சொன்னார். ஆனா, வந்ததே இல்ல. மீண்டும் அழைத்தேன் – பதில் இல்லை. மொபைலில் அழைத்தேன் – ஸ்ட்ரெய்ட் வொய்ஸ் மெயில். ஹவுஸ்கீப்பிங் - “அவர் போயிட்டாரு போல”ன்னு சொன்னாங்க.
நேரம் கழிந்தது. அவரைப் பற்றி எதுவும் தெரியல. கடைசியில், ரூமுக்கு போய் பார்த்தோம். அவரோட எல்லா சாமானும் அழகாக பேக் பண்ணி கதவு பக்கத்தில் வச்சிருந்தது. ஆனா, அவரோட முகமே காணோம்! அப்ப தான், ஹவுஸ்கீப்பிங் கேட்டாங்க, “இவரு சாவர் எடுக்கவே மாட்டாரு போல!” – அதான் வாசனையின் ரகசியம் புரிஞ்சது. ஆனா, நல்ல shower இருக்கு, ஏன் இல்லையோ?
ஒரு வாரம் கழிச்சு, திரும்ப வந்தார். “அம்மா உடம்பு சரியில்ல, அவரை பாத்து வந்தேன்”ன்னு சொன்னார். மனிதநேயமா பேசினாரு. ஆனா, மேலாளரின் கட்டளை – “இனி அவருக்கு ரூம் கொடுக்கக்கூடாது!” – மனசு தாங்கல. அவரை வெளியே அனுப்பனும். காரணம்? “நீங்க மறைந்துபோனது தான், வாசனை கிடையாது!”ன்னு சொல்லி அனுப்பிவிட்டோம். ஆனா, உண்மையிலே, அந்த ரூமில வாசனை போக வாரங்கள் பிடிச்சது.
அவர் போன பிறகு எப்போதும் நினைவு வராரு. நம்ம ஊரு வாசனைக்காரன் மாதிரி, அவர் நலமா இருக்கணும் என்று நம்புவோம்.
இந்த கதையில நமக்கு சொல்லும் பாடம் என்ன? மனிதர்கள் நல்லவர்கள் இருக்கலாம். ஆனா, சுகாதாரமும், சமூக நடத்தைமும்கூட முக்கியம். “மூக்கே சொல்லும் உண்மை”, அந்த மாதிரி!
நண்பர்களே, உங்க ஹோட்டல் அனுபவங்கள் என்ன? வாசனை சம்பவம் உங்களுக்கு வந்திருக்கா? கமெண்ட்ல பகிருங்க!
(தமிழ் வாசகர்களுக்காக, இந்த மேற்கோள் அமெரிக்க ஹோட்டல் பணியாளரின் அனுபவத்தை நம்ம ஊர் சுவையில் எளிய தமிழில் பதிவு செய்தோம். உங்க கருத்துக்களும், அனுபவங்களும் கமெண்ட்ல சொல்லுங்க! வாசிப்புக்கு நன்றி!)
அசல் ரெடிட் பதிவு: The Nose Knows