மீண்டும் மீண்டும் சுடுதல்... இந்த ஹோட்டலில் சமாதானம் எங்கே?
எப்போதாவது நம்ம ஊர்ல ஒரு பெரிய சம்பவம் நடந்துச்சுன்னா, அந்த ஞாபகம் நம்மை எங்க போனாலும் பின்தொடரும். அதுவும், ஒரு ஹோட்டல் வேலை பார்த்தவர்களுக்கு “Taj Mahal Hotel Attack” மாதிரி ஒரு சம்பவம், ராத்திரி கனவில் கூட வரக்கூடியது. ஆனா, அந்த மாதிரி ஒரு சூழ்நிலையை வெளிநாட்டிலே எதிர்கொண்ட ஒரு நைட் மேனேஜரின் அனுபவம் இதோ உங்க முன்!
கனடாவில் தமிழ் களஞ்சியம் – ஒரு ஹோட்டல் மேனேஜரின் ராத்திரி ரகசியங்கள்
இது நம்ம ஊர் கதை இல்ல, கனடா நகரம்னு சொல்லும் ஒரு பெரிய நகரத்தில நடப்பது. அங்க ஒரு இந்திய நைட் கிளப் – பேர் மட்டும் கிளாசா இருக்கும், ஆனா உள்ளுக்குள்ள களைகட்டும் கூட்டம், “வீக்கெண்ட் ஸ்பெஷல்”ன்னு பலவிதமான பிரச்சனைகளும். நம்ம ஹோட்டல் 400 மீட்டர் தள்ளி; ஆனா அந்த க்ளப்புக்காரர்கள், ஹோட்டல் நம்ம ஆள்னு நினைச்சு, ஒரு கோலம் போட்டுட்டு வந்துபோவாங்க!
அந்த க்ளப்புக்காரர், அவங்க பக்கத்தில இருக்குற ரவுடிகள், “மாஃபியா” ஸ்டைல் டிராமா – எல்லாமே ஒரு தமிழ்சினிமா “கே.டி.பாலாஜி” படத்த பாக்குற மாதிரிதான். அதுவும், அந்த ஹோட்டல் மேனேஜர் சொல்றார் போலே, “ஒரு ரவுடியரங்கம் தான் அந்த கிளப்!”
முதல் சனிக்கிழமை – “சத்தம் கேட்டோம், ஏதோ அசிங்கம் நடந்திருக்குமே!”
முதலாவது சனிக்கிழமை, ராத்திரி எல்லாரும் ஜாலியா இருந்த நேரம், வெடிச்சு ஒரு சத்தம். நம்ம ஊர்ல டயர் வெடிச்சு சத்தம் வந்தா, ஆமாம், பக்கத்திலயும் இப்படி ஏதாவது நடக்குமோனு பயம். ஆனா இங்க, அந்த சத்தம் ஒரு பிஸ்தலின் சத்தம்! க்ளப்பில இருந்து ஜனங்கள் ஓடிப்போயிட்டாங்க. ஒரு பத்து பேரு, பக்கா இந்திய “பில்லா” ஸ்டைலில், தங்க சங்கிலிகள், வைர வாட்ச், வாடகை “ரௌடி” தோழிகள் – எல்லாரும் ஹோட்டல் கதவு நோக்கி ஓடி வந்தாங்க.
“நம்ம ஹோட்டலுக்கு இன்னும் ஒரு வித்தியாசமான விருந்தினர் வந்திருக்காங்க”ன்னு நினைச்சு, மேனேஜர் கதவைத் திறந்தார். யாரும் என்ன நடந்துச்சுன்னு சொல்லலை. மூன்று நிமிஷத்துக்குள்ள போலீஸ் கார்கள் வந்ததும் தான், “அதான் இங்க சுட்டுருக்காங்க!”னு தெரிஞ்சுச்சு.
இரண்டாவது சனிக்கிழமை – “இப்போ கதவை மூடியே ஆகணும்!”
மறுநாள் சனிக்கிழமை – இன்னொரு க்ளப் நைட், இன்னொரு சத்தம்! ஆனா இந்த முறை, மேனேஜர் சிறிதும் தயங்காமல் கதவை பூட்டி விட்டார். “ஏன் கதவை மூடுறீங்க?”ன்னு வெளியில பத்துப் பேரு கதவை தட்டினாலும், அவர் உள்ளிருந்து “இல்லை!”ன்னு தலை அசைத்தார். நம்ம ஊர்ல பெரிய function-க்கு போனா, வெளியில crowd நெருக்கம் மாதிரி! ஆனா இங்க, crowd-யே ரகசியம் கொண்டு வந்த கூட்டம்!
“நல்ல வெளிச்சம், பெரிய தெரு – எங்க வேண்டுமானாலும் ஓடிக்கலாம். எல்லாரையும் உள்ளே விடுறதுனால, நம்ம விருந்தினர்களுக்கு அபாயம் வந்திடக்கூடாது”ன்னு அவர் மனசாட்சி சொன்னது தான்.
மூன்றாவது சனிக்கிழமை – “அடடா, இதுவா இனி வழக்கம்?”
மூன்றாவது சனிக்கிழமை – மீண்டும் அதே க்ளப்பில், அதே சத்தம். மேனேஜர், “அடடா, மீண்டும் இதுவா?”ன்னு நினைச்சு, சும்மா கதவை மூடி, தன் வேலைக்கு போய் விட்டார். இவ்ளோ சத்தம், இவ்ளோ கலாட்டா – ஆனா ஒருத்தருக்கும் பயப்படுற மாதிரி இல்லை. ஏற்கனவே பார்த்து பழகிய காட்சிதான்!
கொஞ்ச நாள் கழிச்சு அந்த க்ளப் விற்று, இந்திய உணவகம் ஆனதாம்! பாருங்க, ரவுடிக்கூட்டம் இருந்த இடம், இப்போ சமைத்துச் சாப்பிடும் ஸ்பாட்டா மாறிருச்சு. வாழ்க்கை அப்படித்தான் – ஒரு நாள் ரவுடிக்கூட்டம், அடுத்த நாள் “மசாலா தோசை”!
“கனடாவும் சும்மா இல்லப்பா!” – நம்ம ஊர் கனவு, வெளிநாட்டு நிஜம்
இவ்வளவு பெரிய நாடு, “கனடா மாதிரி சுத்தமான இடத்துல இப்படி சுட்டுக்கொள்றாங்களா?”ன்னு நம்ப முடியல. ஆனா, உலகம் எங்க போனாலும், சில விஷயங்கள் எல்லாம் எல்லா இடத்திலும் நடக்கத்தான் செய்யும். நம்ம ஊர்ல “சாமி கும்பிடுற” மனசாட்சி, வெளிநாட்டில் கூட “நல்லது செய்யணும்”ன்னு சொல்லுது.
இந்த கதையில, அந்த மேனேஜர் எடுத்த முடிவும், அவருடைய மனவலம், நம்ம எல்லாருக்கும் ஒரு பாடம். பாதுகாப்பு என்றால், எல்லாரையும் உள்ளே விடுறது இல்லை, சில சமயம் கதவை மூடுவதும் தான்.
முடிவில்...
இது ஒரு சாதாரண ஹோட்டல் கதையில்ல. நம்ம ஊர்ல நடக்கும்னு நினைக்க முடியாத சம்பவம், கனடா மாதிரி நாட்டில நடந்திருக்குது. “விருந்தினரை பாதுகாப்பது, முதலில் நம்மை பாதுகாப்பது”ன்னு இந்த மேனேஜர் கடைசியில் சொல்றார்.
உங்க ஏரியா, வேலை இடம், அல்லது வெளிநாட்டில் உங்களுக்கு இப்படிப்பட்ட அனுபவம் வந்திருக்கா? உங்க கருத்துக்கல், அனுபவங்கள் கீழே கமெண்ட்ல பகிருங்க!
“வாழ்க்கை unpredictable; கதவை திறப்போமா, மூடுவோமா?” – உங்க மனசாட்சி தான் முடிவு செய்யப்படுது!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Will you stop with the shooting?