மருதாணி நிற மங்கையர் – முகத்தை மறைக்கும் பிதற்றல்கள், மறுக்கும் பெண்
நம்முடைய வீடுகளில், “பெண் என்பவள் முகம் மூடிக்கொண்டு இருப்பதே பாதுகாப்பு” என்பதெல்லாம் பழைய பாடம். ஆனால் அந்த பாடம் ஒருவரை அழகு, ஆற்றல், அடையாளம் எல்லாவற்றையும் மூடச் சொல்லும்போது, அந்த மூடியின் உள்ளிலிருந்து ஒரு சத்தம் எழும் – “இதுதான் என் முகம், இதுதான் என் வாழ்வு!”
இன்றைய கதை, மருத்துவமனையின் வெறிச்சோடிய வழிகளுக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்லும். ஒரே மாதிரியான வாசல்கள், நேரம் முடிவதில்லை போல தோன்றும் காத்திருப்பு, ஒரு புது பெண்மையை எதிர்கொண்ட மகளும், அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தவிக்கும் தந்தையும். இவை எல்லாம் நம் ஊரின் ஏராளமான வீடுகளில் நடந்துகொண்டு இருக்கும் கதைகள்தான்.
தந்தையின் கைபிடியில் ஆரம்பித்த பயணம்
“நான் சிறுவயதில் அப்பாவோடு மருத்துவமனை வாசலில் நடந்தேன். அப்போது அவர் என்னை ஏந்திக்கொண்டே செல்லும். ஆனா, உடம்பு வளர, பெண்மை வர, அவருக்கு என் மீது இருந்த பாசம் பயமாக மாறியது. என் உடல், என் முகம், யாராவது பார்ப்பார்கள் என்ற பயம் அவரை பிடித்தது. அதனால்தான், சிரிப்பு, சுதந்திரம் எல்லாம் மறைத்து, 'மூடி இரு' என்ற கட்டுப்பாடுகள், அழுத்தம், குற்ற உணர்வு...”
அப்படி தான், நம்மில் பல பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் சங்கடம். “முகம் மூடி, ஒழுங்காய் இரு” என்ற கட்டளைகள், அன்பு என்ற பெயரில் திணிக்கப்படுவதை எத்தனையோ வீடுகளில் பார்த்திருக்கிறோம்.
“நீங்கள் உங்கள் முகத்தை மறைக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை!”
ஆண்டுகள் கழித்து, அந்த மகள் மருத்துவராக மாறியிருக்கிறார். தந்தை முதுமையால் சோர்ந்து, உதவி தேடி, மகளையே அழைத்திருக்கிறார். மருத்துவமனையில் நேரம் போகவே இல்லை. திடீரென்று அப்பா மகளிடம் பொது இடத்தில் கோபம் காட்டுகிறார். ஆனால் இந்த முறை, அந்த பெண் பயமின்றி நேராக பார்வையிட்டு, அமைதியாய் பதிலளிக்கிறார். “அப்பா, இது போதும். சற்று அமைதியாக இருங்கள்.”
பழைய நாட்களில் இது பெரும் சண்டை, அழுகை, குற்ற உணர்வு ஆகியவற்றை உருவாக்கியிருக்கும். இப்போது, அந்த பெண் உடைந்து போகவில்லை. அப்பாவும் தன் கோபத்தை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டார். மகள், தன் நிலைப்பாட்டில் உறுதியாய் நிலைத்திருந்தார்.
தொடர்ந்து, அப்பாவை மருத்துவர் இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும்போது, ஒரு பெண் – முழுவதும் மூடிய முகம், பாலைவனத்தின் பெடுயின் மரபு பெண்களே போல – “முகம் மூடி இரு!” என்று ஆணையிட்டார். இதுதான் நம்மில் பலர் எதிர்கொள்கிறோம், ‘நடைபாதையில், பேருந்தில், விழாவில், வீடுகளில்’ – “நீங்க பெண்மையா இருக்கிறீங்க, ஏன் மூடிக்கொள்கிறீங்க இல்ல?”
இந்த முறை, அந்த பெண் அமைதியாக தலை திருப்பி, தெளிவாக, பயமின்றி சொன்னாள் – “இதில் உங்களுக்கு சம்பந்தம் இல்ல.”
அந்த ஒரு வார்த்தையில் அவள் வாழ்க்கை முழுதும் திரும்பியது. இனி அவள், தன் பிள்ளை பருவ பாவங்களை சுமந்த பெண் இல்லை; தன் முகத்தை காட்டும், குரலை ஒலிக்கும், தன் மரபை வர்ணிக்கும் சுதந்திரப் பெண்.
“கைப்போட்ட புண்ணுக்கு மருந்து – அப்பாவின் மன்னிப்பும், மகளின் விடுதலியும்”
“அப்பா ஒருமுறை, ‘நீ வளர்ந்த விதம் குறை இருந்தது’ என்று மன்னிப்பு கேட்டார். ஆனால், அந்த வார்த்தை அல்ல, இந்த தருணமே எனக்கு புண்ணை ஆற்றியது,” என்கிறார் கதையின் நாயகி.
இதைப் பற்றி ஒரு வாசகர் மிக அழகாக சொன்னார்: “மன்னிப்பு கேட்கும் வார்த்தை நல்லது. ஆனால், உண்மையான ஆற்றல், நீ அந்த பிணைவை இனிமேல் சுமக்க மறுக்கும் தருணம் தான்.”
மீண்டும், மற்றொரு வாசகர் எழுதியது போல: “உன்னைப் பற்றி உனக்குத்தான் முக்கியம். மற்றவர்களின் பார்வை தேவையில்லை.” நம்மில் எத்தனை பேர், 'அவங்க என்ன நினைப்பாங்க' என்ற பயத்தில் வாழ்கிறோம். ஆனால், அவள் போல ஒருவர், “இது என் முகம். என் மரபு. என் குரல்,” என்று அடையாளத்தை மீட்டுக்கொள்வது எவ்வளவு பெரிய விடுதலியோ!
சமூகத்தின் பார்வை, பெண்ணின் போராட்டம்
இந்த கதையில், “பிரதிபலிப்பும், புணர்வும்” என்ற கருத்துகளை பலர் பகிர்ந்துள்ளனர். “ஒவ்வொரு நாளும், வெளி உலகத்தோடு மட்டும் அல்ல, உள்ளார்ந்த உங்களோடு தான் போராட வேண்டும் – அது தான் நிஜமான போராட்டம்!” என்று ஒருவர் பதிவு செய்துள்ளார்.
நம் ஊரில், குடும்பம், சமூகம், கலாசாரம் – எல்லாமே பெண்ணின் உடலையும், முகத்தையும், குரலையும் கட்டுப்படுத்த முயல்கிறது. ஆனால், அந்த கட்டுப்பாட்டை உடைத்து, 'முகம் மூடிய பெண்கள்' என்ற பழைய வரிகளுக்கு எதிராக, 'முன்னோர்கள் போல முகம் காட்டும்' பெண்ணாக நம்மில் ஒருவர் மீள் எழுகிறார்.
மற்றொரு வாசகர், “இது பழிவாங்கும் கதை இல்லை. உன்னை நிசப்தமாக்க முயன்றவர்களுக்கு முன்னால், முழு ஒலியில் நின்று, நீ சிரித்துக் கொண்டிருப்பதே பழி!” என்று அழகாக சொல்கிறார். பழிவாங்குதல் வெறும் எதிர்பாராத சம்பவம் அல்ல; அது, உன்னை மீட்டெடுப்பது, உன்னால் உயிர்வாழ்வது.
முடிவுரை: உங்கள் முகம் உங்கள் உரிமை – உங்களுக்காக நிற்குங்கள்!
இக்கதை, நம் வீடுகளில், நம் ஊரில், பல பெண்களுக்கு சக்தி, ஆற்றல், நம்பிக்கை அளிக்கும். “முகம் மூடிய பெண்கள்” என்ற பழைய பார்வை, இன்று “முகம் காட்டும் வீராங்கனைகள்” ஆக மாற வேண்டும். உங்களை யாரும் குற்றம் கூறினாலும், உங்களது முகம், குரல், மனசு – எல்லாம் உங்களுக்கே உரிமை!
நீங்கள் பெண், பெண் என்பதால் முகம் மறைக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. உங்கள் முகத்துடன், உங்கள் குரலுடன், உலகை எதிர்கொள்ளுங்கள். உங்கள் பயணத்தை எங்களோடு பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள் – கீழே உங்கள் கருத்துகளை எழுதுங்கள்!
“நம்மை யாரும் மறைக்க சொல்லும் போது, நாம் மேலும் வெளிச்சமாக மிளிர வேண்டும்!”
நீங்கள் சந்தித்த இந்த மாதிரிச் சவால்கள், உங்கள் குடும்பத்தில் நடந்த அனுபவங்கள், அல்லது உங்கள் கருத்துகள் – எல்லாவற்றையும் கீழே பகிருங்கள்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Daughters of the Desert, Faces Uncovered