ரீசெப்ஷனில் ரிங் அடிக்கும் தொலைபேசி – ஹோட்டல் வாழ்க்கையின் சுவாரஸ்யம்!
தொலைபேசிக்கு இரண்டு நாட்கள் விடுமுறை பிறகு, வேலைக்கு திரும்பினேன். ‘சும்மா தூங்கி எழுந்தாலே போதும்’னு நினைச்சேன். ஆனா இந்த ஹோட்டல் ரீசெப்ஷனில் வேலை செய்வது, ‘திரும்பி வந்ததுமே அடடா!’ன்னு ஒரு ஆட்டம் தான். என் முதல் நாளிலேயே, தொலைபேசியில் ஹோல்ட் 1, ஹோல்ட் 2 – இரண்டையும் சேர்த்து பயன்படுத்த வேண்டிய சந்தர்ப்பம் வந்தது. மூன்று மாதம் ஆனாலும், இது ரெண்டாவது முறை தான்.
‘இது தான் அமெரிக்க ஹோட்டல் வாழ்க்கையா?’ன்னு சிரிப்போடு நினைக்க ஆரம்பிச்சேன். தமிழ்நாட்டுல ஒரு திருமண ஹாலில் பஞ்சாயத்து நடக்குற மாதிரி எங்கும் வாடிக்கையாளர்களும், கேள்விகளும், சந்தேகங்களும் ஓடிக்கிட்டே இருக்கும்.
தொலைபேசியில் தொடரும் சவால்: "இன்சிடென்டல்ஸ்னா என்ன?"
முதலாவது ஹோல்ட்: மூன்றாம் தரப்பு ஆபீசர், ஒரு விருந்தினர் ‘மொபைல் செக்-இன்’ செய்ய முடியவில்லைன்னு அழைத்தார். இவரை பதிலளிக்க சின்ன விசாரிப்பு – அவருடைய ரிசர்வேஷன் மூன்றாம் தரப்பில். அதனால் அங்கிருந்து செக்-இன் மட்டும் போதும் என்று நினைத்திருக்கிறார்கள்.
‘இன்சிடென்டல்ஸ்’ பற்றி கேட்டதும், என் மனசுல ‘அட, இது வரைக்கும் ஹோட்டலில் தங்கியவங்களை பார்த்தா, அமெரிக்கா முழுக்க இந்த ‘இன்சிடென்டல்ஸ்’ இருக்கும்னு தெரியாமலேயே வந்திருக்காங்க!’ன்னு சிரிப்பு வந்தது.
‘இது மட்டும் இல்ல, நம்ம ஊர்ல ஹோட்டல்ல போனாலும், பசங்களோட ஆட்டம், பாட்டி அடுப்புக்குள்ள பாக்கெட் வைக்குறா மாதிரி, இங்க எல்லாத்துக்கும் ‘செக்யூரிட்டி டெபாசிட்’ன்ு வசூல் பண்றாங்க!’
‘மெம்பர்’னு சொன்னா, எல்லாம் சுனாமியா?
இரண்டாவது ஹோல்ட்: உயர்ந்த நிலை ‘ரிவார்ட்ஸ் மெம்பர்’ – ஆனா மொபைல் செக்-இன் செய்யாமல், நேரில் வராமலே ‘செய்து வைக்க முடியுமா?’ன்னு கேட்டார்.
“அண்ணா, உங்கள் மேலே ‘கார்ட்’ இருக்கேன்னு தான் நம்புறேன். ஆனா, நான் எப்படியும் உங்களைக் காணாம இன்னும் ஒரு ரூம் ‘அலோட்’ பண்ண முடியாது. இது ஹோட்டலின் ‘பாலிசி’!”ன்னு சொன்னேன்.
அவர்களோ – ‘நம்ம ஊர்ல பெரிய வாடிக்கையாளர்னு சொன்னா, கையில காசு இருந்தா, பசங்க கூட ‘சேவை’ன்னு பக்கத்தில காத்திருப்பாங்க. ஆனா இங்கே, ‘பாலிசி’ மேல தான் நம்பிக்கை!’ன்னு புரிகிற மாதிரி.
வாடிக்கையாளர்கள், அவர்களோட கதைகள், சிரிப்பும் சோகமும்
இந்த இரண்டாவது வாடிக்கையாளர் – அவர்களோட கோபம் கூட, பின்னாடி ஒரு புண்ணியக் கதையா இருக்கும்னு பின்னூட்டங்களில் தெரிந்தது. அவருடைய மகன் காரில் விபத்துக்குள்ளாகி இறந்துவிட்டாராம்; அதனால்தான் துக்கத்தில் வந்திருக்கிறார்கள்.
அவர்களும் வந்ததும், ‘ரூம் அப்கிரேடு’ கேட்டாங்க. நம்ம ஊர்ல பெரிய விருந்தினர் வந்தா ‘சிறப்பு அறை’ தர்றது போல – அவர்களுக்கும் கொடுத்தேன். என் மனசு, ‘ஒரு பக்கம் இவர்களோட துக்கம், இன்னொரு பக்கம் என் வேலை சுமை’ன்னு இரண்டையும் சமன்செய்தது.
‘பில்லோ கூட வேண்டும்னு கேட்டார். ஆனா, நான் மட்டும் இருப்பது நல்ல விஷயம் இல்ல. அவங்க “பிறகு வாங்கிக்கிறேன்”ன்னு விட்டுட்டாங்க. ஒன்னும் கேட்கல. உயிருக்கே ஒரு சுவாசம்!’
சமூகத்தோடு சேர்ந்து – அனுபவம், அறிவு, கலகலப்பும்
இது மாதிரி கதைகள், நம்ம ஊர்ல ‘சமூக வலைத்தளங்களில்’ பகிர்ந்தா, எல்லோரும் கலகலப்பா கருத்து சொல்வாங்க. ‘இரண்டு மணி நேரமா ஹோல்ட் 2 வாடிக்கையாளரை இன்னும் சமாளிச்சு கொண்டிருக்கிறீர்களா?’ன்னு ஒருவர் கேட்டார்!
‘இந்த மாதிரி கஸ்டமர் கேள்விகள் ஒவ்வொருவரும் தன்னால முடிந்தவரை பொறுமையா சமாளிக்கணும்’ன்னு இன்னொருத்தர் சொன்னார்.
‘ஒரே நேரம் பல பேரை ஹோல்ட்ல வைக்குறது – நம்ம ஊர்ல திருமண ஹாலில் “மாமா, பார் பக்கத்தில இருக்கீங்களா?”ன்னு ஓடிக்கிற மாதிரி தான்!’ன்னு இன்னொருவர் ரொம்பவே காமெடியாக சொன்னார்.
நம்ம ஊர்ல, வாடிக்கையாளர் ராஜா. ஆனா, அமெரிக்காவுல – ரீசெப்ஷனிஸ்ட் ராஜா! ‘பாலிசி’க்கு அடிமை. இல்லன்னா, அங்கேயே வேலையில இருந்து வெளியே போயிடுவாங்க!
கடைசியில் – இந்த அனுபவம் உங்களுக்கு என்ன சொல்லுது?
இந்த ஹோட்டல் ரீசெப்ஷனில் தொலைபேசிகள் ரிங் அடிக்குறது, கேள்விகள், ரிவார்ட்ஸ் மெம்பர், இன்சிடென்டல்ஸ், அப்கிரேடு – எல்லாமே ‘நம் வாழ்கையின் அத்தியாயங்கள்’ மாதிரி தான். ஒருவரது சிரிப்பு, இன்னொருவரது துக்கம், நம்முடைய பொறுமை – அதுவே வாழ்க்கை.
நீங்களும் இந்த மாதிரி சுவாரஸ்யமான வேலையில் இருந்திருப்பீர்களா? உங்க அனுபவங்களை கீழே பகிருங்கள்! நம்ம ஊர்லயும், வெளிநாட்டுலயும் – வாடிக்கையாளர் சேவை எவ்வளவு சிரமம்னு பார்த்திருப்பீர்களா? இதையெல்லாம் படிச்சு உங்களுக்கு என்ன தோணுது? கமெண்ட்ல சொல்லுங்க, சிரிப்பும், அனுபவமும் நம்மள சேர்க்கட்டும்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: The Phone Won't Stop Ringing