வாடிக்கையாளர்களுக்கும், விதிகளுக்கும் நடுவே – ஒரு முன் மேசை பணிப்பாளரின் அனுபவம்!
இது வழக்கமான ஹோட்டல் வேலைக்காரனின் கதையில்லை! நம்ம ஊரு திருமண சீசன்ல நடக்கக்கூடிய, “அவன் என் நண்பன், என் உறவினர்”ன்னு சொல்லி சாமான்கள் வாங்கிக்கிற காரியம் போல, அமெரிக்க ஹோட்டல் முன் மேசையிலும் நடந்த ஒரு சுவாரஸ்யமான சம்பவம் தான் இப்போ நம்ம பாக்கப்போறது.
அதுவும், இந்த கதையில் வரும் வாடிக்கையாளர்கள் – சும்மா இல்ல, கல்யாண கொண்டாட்டத்தில முழுசா மது குடிச்சு, தங்கள் வாழ்வின் முக்கியமான நாட்களில், தங்கள் சாவிக்கல்ல, கார்ட்டுக்கல்ல எல்லாம் தொலைச்சு வம்பு பண்ணுறவர்கள்!
“சாவி கொடுங்க, நாங்க கல்யாண ஜோடி!” – ஹோட்டல் பணிப்பாளர் சிக்கலில்!
நம்ம கதையின் நாயகன் – ஒரு ஹோட்டல் முன் மேசை பணிப்பாளர். காலைல ஒரு வாடிக்கையாளர் தன் வண்டிக்காக வாலேட் டிக்கெட் தொலைச்சிட்டாங்களாம். “டிக்கெட் இல்லாம கீஸ் குடுக்க முடியாது!”ன்னு அவர் கட்டுப்பாட்டோட இருந்தாராம். இதை நினைச்சு, அவருக்கு ஒரே ஞாபகம் வந்திருச்சு – ஒரு வருடத்துக்கு முன்னாடி நடந்த சண்டை!
ஒரு வெள்ளிக்கிழமை இரவு. கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி “பேச்சுலர்”, “பேச்சுலரெட்” பார்ட்டி. திருமண ஜோடி தனியா ஒரு ரூம்ல. இருவரும் தனித்தனியா, கடைசி ரூம்கீ புலம்பல். இருவரும் – ஒரு வேளை மதுபான விழாவில் போட்டி போட்டதுபோல – கட்டுக்கடங்காத அளவுக்கு குடிச்சு, சாவியும் தொலைச்சு. ஆனால், ஹோட்டல் ரூம் ரிசர்வேஷன்ல பெண்னோட பேர்தான் இருக்கு. அவர் அடையாள அட்டை காட்ட, அவருக்கு சாவி கிடைச்சது. ஆனா, வருங்கால கணவன்? அவருக்கு சாவி கொடுக்க முடியாது. சண்டை, வாதம், கடைசியில் மற்றொரு நண்பர் ரூம்ல தங்க போனார்.
“பெண்காரர் கார்டு, ஆனா ஆண்காரர் கேட்கிறார்!” – நியாயமா?
அடுத்த நாள் – கல்யாண நாள். இருவரும் மீண்டும் ‘ஜோடி’யா மதுபோதையோடு, இருவரும் சாவி தொலைச்சு. இந்த முறை, ஆண்காரருக்கு பெயர் சேர்த்துவிட்டாங்க, இருவருக்கும் சாவி கிடைச்சது. ஆனா, புதிய பிரச்சனை – இருவரும் சண்டை போட்டுக்கிட்டு, பெண்காரர் தனியா ரூம்க்கு போயிட்டாங்க. பார் மூடியதும், இருவரும் தங்கள் செலவுக்கான ரசீதும், கடன் கார்டும் முன் மேசையில் விட்டுவிட்டு போனாங்க.
பிறகு, கணவன் வர்றார் – “நான் என் மணமகளோட கார்டு ஒப்படுங்க!”ன்னு கோரிக்கை. ஆனா, கார்ட்ல அவங்க பேர் இல்லை. “நான் அவளை நன்கு அறிந்தவன். அவங்க என் மனைவி. அதனால் தரணும்!”ன்னு வாதம். பணிப்பாளர் கேட்டார்: “உங்க கார்டை யாராவது விசித்தாச்சுன்னு சொன்னா, நானும் அவர்க்கு தரட்டுமா?” அவர் உடனே “ஆமாம், சும்மா யாராவது என் பேரை சொன்னா, என் கார்டும் தரலாம்!”ன்னு சொல்லினார். ஆனாலும், பணிப்பாளர் பெண் வாடிக்கையாளரின் கார்டை விடவில்லை.
“நான் உன்ன மாதிரி ஏமாற்ற முடியாது!” – அனுபவம் புகுத்தும் பாடம்
அடுத்த நாள் காலை, ஜோடி பிரஞ்ச் செஞ்சிட்டு, செக் அவுட். ஆனால், கணவர் தன் கார்டை தற்செயலாக (அல்லது திட்டமிட்டு!) முன் மேசையில் விட்டுட்டாராம். சாயங்காலம், அவரோட நண்பர் வந்து, “அந்த கார்டை தருங்க!”ன்னு கேட்டார். பணிப்பாளர், “ஒரு வேளை யாரோ உங்க நண்பன்னு சொல்லி வாங்கிட்டாங்க!”ன்னு சொன்னார். நண்பர் கோபம் கொண்டு வெளியே போயிட்டார். உடனே, முந்தைய கணவரும், இன்னும் கோபத்தோடு வந்து, “நீ உண்மையில என் கார்டை யாரோக்கு குடுத்துட்டியா?”ன்னு கேட்டார். பணிப்பாளர் சிரிச்சு, “நீங்க சொன்னது போல யாராவது உங்களை அறிந்தவன் என்றால் கார்டை தரணும்னு சொன்னீங்க. அதான்!”ன்னு பதில்.
கடைசில, கார்டு பாதுகாப்பாக டிராயர்ல இருக்குன்னு சொன்னதும், நண்பர் சிரிச்சு, “ஏமாற்றக் கருவியில் ஏமாற்றம் செய்யாதே!”ன்னு சொல்லி, கதையை நகைச்சுவையா முடிச்சாங்க.
“விதிகள் இருக்கத்தான்” – சமூகத்தின் கருத்துக்கள்
இந்தக் கதையைப் படிக்கும்போது, ஒரு ரெடிட் பயனர் சொன்னது: “இப்படி நடந்து கொள்கிறவர்களுக்கு வேறு எப்படி பாடம் சொல்லப் போகிறீர்கள்?” நம்ம ஊருலயும், பரிச்சயம்னு சொல்லி, “சார், நா அவங்க மாப்பிள்ளை, என்னோட பேரு சொன்னா போதும், வேற யாரும் இல்ல!”ன்னு வாதம் செய்வது வழக்கம் தான். ஆனாலும், விதிகள் முக்கியம்.
மற்றொரு கருத்து: “மனைவி என்றாலே கணவருக்கெல்லாம் கார்டு வாடிக்கையாளர் பெயர் இல்லாமலே தர முடியுமா?” – இது நம்ம ஊருக்கே பொருந்தும். சிலர் “மணமக்கள் தான், சரி தான்!”ன்னு சொல்வார்களே தவிர, சட்டப்படி அதற்கு அனுமதி கிடையாது.
முன் மேசை பணிப்பாளர் பேசும்போது, சிலர் “நீங்க தான் தவறு, அவங்க நெருங்கியவர்கள்”ன்னு சொல்லியும், மற்றொரு பகுதி “பெயர் இல்லாத கார்டு, சாவி, எந்த சூழ்நிலையிலும் கொடுக்கக்கூடாது!”ன்னு உறுதியாக சொல்கிறார்கள்.
“நம்ம ஊரு ஹோட்டலில் இப்படியெல்லாம் நடக்குமா?”
நம்ம ஊரு ஹோட்டல்களிலும், அண்ணன், தங்கை, மாப்பிள்ளை, மாமா என்று சொன்னால், சில சமயங்களில் நம்ம ஊரு பணிப்பாளர்கள் “சரி சார், உங்கள் முகம் தெரியும்”ன்னு விட்டுவிடுவார்கள். ஆனால், இந்த சம்பவம் நம்மை நினைவு படுத்தும் – பாதுகாப்பும், நம்பிக்கையும் இரண்டும் சமம் இல்ல.
ஒருவருக்கு உரிமை இல்லாத பொருள், எவ்வளவு நெருக்கமான உறவு என்றாலும், விதிபடி கொடுக்கக்கூடாது. இல்லன்னா, நம்ம அடுத்த தடவை எந்த ஹோட்டல் போனாலும், “நான் இவரை நன்கு அறிந்தவன்”ன்னு சொல்லி, யாருடைய பொருளும் வாங்கிக்கலாம்!
முடிவு – உங்கள் அனுபவங்கள்?
இந்த கதையை படிக்கும்போது, உங்களுக்கு நினைவுக்கு வந்த அனுபவங்களை கீழே கமெண்ட்ல பகிருங்க. “விதி, நம்பிக்கை, நகைச்சுவை” – எல்லாம் கலந்திருக்கும் இந்த சம்பவம் நம்ம ஊரு பணிப்பாளர்களுக்கும், வாடிக்கையாளர்களுக்கும் நல்ல பாடம். “ஏமாற்றத்துக்கு ஏமாற்றம்” செய்யும் போது கூட, நியாயம் மட்டும் நிலைத்து இருக்கணும்.
உங்களோட கருத்துக்களும், அனுபவங்களும் பகிர்ந்தால், அடுத்த முறை நம்ம ஊரு ஹோட்டலில் இப்படியொரு சிக்கல் வந்தா – யாரும் ஏமாறாம, எல்லாம் நன்றா முடிந்திருக்கும்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Lesson learned.