வாடிக்கையாளர்களும், பணியாளர்களும் – ஒரு ஹோட்டல் முன்பலகையின் உண்மை நாடகம்!
“மாமா, நம்ம வீட்டு வாடகை வாங்கும் நேரத்துல பக்கத்து பாட்டி கோபமா பேசினா நம்மளே குறை சொல்லுவாங்க. ஆனா, யாராவது வெளிநாட்டு ஹோட்டலில் பணிபுரிய்ரவங்க சந்திக்கிற கஷ்டங்கள் நம்மள விடக் குறையா?” என்ற கேள்வி பல பேருக்கு தோன்றும். இன்று அது தான் நம்ம கதையின் கரு – ஒரு ஹோட்டல் முன்பலகை (Front Desk) ஊழியரின் உண்மை அனுபவம், அவரது மனதுக்குள்ள போராட்டம், அதிலும் மேலாக சமூகத்தின் பார்வை.
ஒரு சின்ன தவறுக்கு, “நான் தான் காரணம்!” என்று மனசாட்சியோடு நம்ம கதாநாயகி வருத்தப்படுகிறாங்க. ஆனாலும், வாசகர்களாகிய நாம இந்த சம்பவத்தை படிச்சு, நம்ம வாழ்க்கையிலும் இதே மாதிரி ஏதாவது நடந்திருக்கா? யாராவது கஷ்டப்பட்டிருக்காங்கனா எப்படி நடந்துக்கணும் என்று சிந்திக்கணும்!
ஹோட்டலின் காலை நேர கோபம் – எங்கே தவறு நடந்தது?
அன்றைய காலை நேரம். வாடிக்கையாளர் கிளம்புற நேரம். “அவர்களும், அவர்களுடைய குடும்பமும் வந்து, அப்படியே செலுத்தாம போக முயற்சி பண்ணினாங்க!” ஹோட்டல் ஊழியர் சொல்றாங்க. நம்ம தமிழர் வீட்ல “வாங்கிக் குடுத்தாச்சு!”ன்னு சொல்லி, பக்கத்து கடைக்காரர் பணம் கேட்டா, நாமே கணக்குப் பார்த்துக் குடுப்போம். ஆனா இங்க, ‘சிஸ்டத்தில் இல்லை’ன்னு வந்தா, அவங்க கோபம் அடைந்துட்டாங்க.
உண்மையிலேயே, இந்த தவறு முழுக்க அந்த முன்பலகை ஊழியருக்கு மட்டும் இல்லை. ரெட்டிட்-இல் அதிகமா லைக் பெற்ற ஒருவரின் கருத்து: “ஏற்கனவே பலர் தவறிட்டாங்க; அனுபவம் இல்லாதவர், மேலாளர், ராத்திரி கணக்கு பார்க்கும் ஊழியர் – எல்லோருமே கவனிக்கலை. உங்க மேல எல்லாரும் சுமை போட்டுட்டாங்க!” இது நம்ம மேலாளர் கலாச்சாரத்துக்கு ஒரு நிழல் தான். பணிவிடை செய்பவர்களுக்கு மேலே இருக்கும் அதிகாரிகள் பொறுப்பு எடுத்துக்க மாட்டாங்க. வெளியுலகில் மட்டும் இல்ல, நம்ம ஊரிலும் அடிக்கடி நடக்குது.
பணிவிடை - எங்கே எல்லை வைக்கணும்?
இந்த சம்பவம் நடந்த பிறகு, “நான் கோபமா பேச shouldn't have, அதை விட முடியாது!” என்று நம்ம கதாநாயகி வருத்தப்படுறாங்க. ஆனா, இன்னொரு வாசகர் சொன்னது: “இது உங்க பணம் இல்ல, வாடிக்கையாளர்கள் செலுத்தலைன்னா நம்ம மேலாளர் பார்க்கட்டும். ஒருமுறை தவறுப்பட்டா பரவாயில்லை, நீங்க நல்ல வேலை செய்வீங்க.” இது நம்ம ஊரில் “பணம் போனதும் பரவாயில்லை, மனசு போனா தான் கஷ்டம்”னு சொல்லுவாங்க இல்ல – அதே மாறுபாடா இருக்கு!
அதே சமயம், இன்னொருவர் சொன்னது: “பணிவிடை வேலை செய்யும் போது, மனதை உறுதி செய்யணும். ஒவ்வொரு வாடிக்கையாளரையும் சந்திக்கும்போது ‘நம்மால முடிந்த அளவுக்கு நாள் போக்கணும்’னு தான் நினைக்கணும்.” தமிழில் போலி புன்னகையோ, எதையாவது தடுத்து பேசறதோ, எல்லாம் எங்க பண்பாட்டில் எப்போதும் இருந்திருக்கிறது. ஆனா, எல்லாருக்கும் மனதளவில் ஒரே மாதிரி பக்குவம் கிடையாது.
இது ரெட்டிட்-இல் சொன்ன OP (Original Poster) அவர்களுடைய பதில்: “நான் ஆட்டிசம் உள்ளவள், சும்மா எளிதில் மனம் குழம்பிடும். ஆனாலும், bills கட்டணும், உணவு வாங்கணும் – வேலை முடியும்வரை தாங்கனும்!” நம்ம ஊரிலும் அப்படித்தான், வீட்டுக்காரர், பெற்றோர்கள், பிள்ளைகளுக்காக, மனதை கடைசிவரை பிடித்து நிற்கும் பணியாளர்களின் கஷ்டம்.
வாடிக்கையாளர்களும், கணக்கு பார்க்கும் ஊழியர்களும் - யாருக்கு மேலாதிக்கம்?
வாசகர்கள் சிலர், “அவர்களே செலுத்தாம போறாங்க, அதற்கு உங்க மேல கோபம் ஏன்?” என்று தலையில அடித்த மாதிரி கேள்வி. இன்னொருவர்: “இவர்களா செலுத்தலைன்னு நெஜமா இருந்தா, போலீசு அழைக்கணும்!” நம்ம ஊரில் இது போல ‘போலி வாடிக்கையாளர்’ கதை வந்தா, “நம்ம ஊரு சட்டம் பார்த்துக்குமே!”ன்னு சொல்லுவோம். ஆனா, வெளிநாட்டு ஹோட்டலில் இந்த மாதிரி நேரத்தில, ஊழியர் எல்லாம் சும்மாவே பயப்படுவாங்க.
இதிலயும் சிலர் “சிஸ்டத்தை தான் குறை சொல்லுங்க, வாடிக்கையாளர்களை நேரில எதிர்க்க வேண்டாம்” என்று யோசனை சொல்றாங்க. “அண்ணே, கணக்கில் ஏதாவது பிழை வந்திருக்கும், மீண்டும் ஒரு முறையா சரிப்பார்ப்பீங்க?” என்ற மாதிரி மென்மையா பேசினா, பெரும்பாலும் வாடிக்கையாளர்களும் சமாளிப்பாங்க. நம்ம ஊரு கேட்கும் கலை, பேசும் நடை, அன்பு மொழி – இதெல்லாம் இங்க தவறிடப்பட்டிருக்குமோ?
நம்ம வாழ்க்கையிலும் நடந்திருக்குமா?
இந்த சம்பவத்தில, பணியாளர் அழுதுவிட்டு, வேலைக்கே வர முடியாம வீட்டுக்கு போயிட்டாங்க. “இப்படி ஓர் அனுபவம் வந்துச்சுன்னா, இந்த வேலை உங்களுக்கு சரியா?” என்று சிலர் கேள்வி எழுப்பினாலும், இன்னொருவர் “கஷ்டப்பட்டு பழகினா தான், மனசு வலிமை அடையும்!” என்று ஊக்கமளிக்கிறாங்க.
நம் ஊரிலும், வேலைக்குச் செல்லும் பெண்கள், ஆண்கள், இளைஞர்கள் – எல்லாரும், ஒரு நாள் கண்டிப்பா ஏதாவது வாடிக்கையாளர் கோபத்தில சிக்கி இருப்பாங்க. “வாடிக்கையாளர் தேவதேவா” என்ற பழமொழி நிச்சயம் நம்ம ஊரில் இருக்கு. ஆனாலும், எல்லா நேரமும் நம்ம மனசும் உடையாமல் நின்று, நேரத்தை தாண்டி, நாளை இன்னும் நன்றாக செய்வோம் என்ற நம்பிக்கையோடு வாழ்ந்தாலே போதும்.
முடிவில் – நம்ம பக்கம் என்ன சொல்வீங்க?
இந்த சம்பவத்துலயே, நம்ம ஊழியர் மனசை பொறுமையா வைத்திருக்க முடியல. ஆனாலும், அவருக்கு நம்ம சமுதாயத்திலிருந்து வரும் ஊக்கம் தான் முக்கியம். பணிவிடை எளிதல்ல, எல்லா நாளும் சிரிப்பு வைக்கும் பணி கிடையாது. நம்ம வீட்டுக்காரர் கூட, “குழந்தை Cry பண்ணுது, பரவாயில்லை, நாளை சரி செய்வோம்!”ன்னு சொல்லுவாங்க. அதே போல, இந்த சம்பவம், “நம்மால முடிந்த அளவு மனதை உறுதி செய்து, அடுத்த தடவை சமாளிப்போம்!” என்கிற ஓர் பாடம்.
இந்த கதையைக் கேட்ட பிறகு, உங்கள் பணியிட அனுபவங்களை, மனதில் பட்ட கஷ்டங்களை, எப்படி சமாளிச்சீங்க, அல்லது யாராவது உங்களை தவறாகப் பார்த்தா என்ன செய்தீங்க – கீழே கமெண்ட்ல பகிர்ந்துகொள்ளுங்க. உங்கள் கருத்து இன்னொருவருக்கு துணை ஆகும்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: I think I messed up