வீட்டை பறித்துக் கொண்டுவந்தார்... ஆனால் கலைக்காரங்கா? கலைவீடு காணாமல் போன கதை!
வீட்டின் வெளிப்புறம் பார்த்தால் சாதாரணமாகத் தான் இருக்கும். ஆனா உள்ள போனீங்கன்னா, ஒவ்வொரு சுவரும் வண்ண ஓவியங்களால் முழுக்க கதை பேசும்! எப்பவுமே பக்கத்து வீட்டு பாட்டி, ரெபெக்கா அம்மா, யாரோவன்னு நினைக்காதீங்க – இவங்க முன்னாடி ஓவிய ஆசிரியர், பின்னாடி "paint with wine" மாதிரி வியாபாரம் ஆரம்பிச்சு, ஓய்வுபெற்று, commission ஓவியம், möbal (furniture) அலங்காரம் எல்லாம் செய்து வந்தாங்க. எங்கள் ஊர்ல எல்லாருக்கும் நல்லா பழகிப்போனவர்.
ஒரு வேளை, சின்ன சின்ன சண்டைகள் – “உங்க வண்டி ரொம்ப சத்தம் பண்ணுது!”ன்னு பேசினதும் உண்டு, ஆனா எல்லாம் சமாதானம் செய்து நல்ல நண்பர்களா மாறிட்டோம். வீட்டின் முன்னாள் வீட்டு உரிமையாளர், “வீட்டுக்குள்ள ஓவியத்துக்கு யாரும் கவலைப்பட வேண்டாம், நீங்க விருப்பம்னா இந்த வீடு உங்களுக்கே வரிசையாகக் கிடைக்கும்”ன்னு வாய்மொழி கொடுத்திருந்தார்.
கலை வேலைக்கு பதில் – வீடு காலி பண்ண சொன்னாங்க!
அப்பா போன பிறகு, வாரிசுகள் வீடு பார்த்து, அங்க வந்த ஒருவனுடைய பெண்ணுக்கு அந்த வீடு, அதிலும் உள்ள ஓவியங்கள் ரொம்ப பிடிச்சிடுச்சாம். உடனே, “இந்த வீட்டை எங்களுக்கு வேணும்!”ன்னு முடிவெடுத்து, ரெபெக்கா அம்மாவை வெளியேற்ற திட்டமிட்டாங்க. முக்கியமான விஷயம் – லீஸ் ஒப்பந்தம் இல்லை, இதுதான் அவருக்கு பெரிய பாதிப்பு.
“சுவரில் ஓவியம் போட்டிருக்கீங்க, இது பிரச்சனை”ன்னு காரணம் சொல்லி, decades-ஆக வாழ்ந்த வீட்டிலிருந்து வெளியேற்ற முயற்சி. நல்ல மனசு கொண்ட ரெபெக்கா அம்மா, முதலில் மனம் உடைந்தாலும், கடைசியில் வேறு மாநிலத்தில் ஒரு அருமையான art studio உடைய வீட்டை வாங்கி விட்டார். வாழ்க்கை ஒரு திடீர் திருப்பம் எடுத்தது!
கலை ஓவியங்கள் போக – வெறும் சுவர்கள் மட்டும் தான்!
பக்கத்து நண்பர், “வீட்டை Rebecca style-க்கு திரும்ப கொண்டு வர்றேன்”ன்னு சொல்லி, போட்ட mural-ஐ எல்லாம் sanders-லே பூசி, kilz primer-லே முழுக்க மூடி, depressing வெண்மையும் சாம்பல் நிறமும் மட்டும் விட்டார். பழைய வீட்டை பார்த்தா, உயிரில்லாத பூஜ்யமான இடம் மாதிரி இருந்தது – எங்க அந்த Disney கதைகளும், ஓவியம் கொண்ட சுவர் கதைகளும்!
முன்னாடி இருந்த cottage-ஐ landscaping நண்பர் எடுத்து, வெறும் gravel, sand, ஒரு பெரிய பாறை மட்டும். பக்கத்து வீட்டு நபர் சொன்னார், “உள்ளே போனாலும், உயிர் இல்லாத வெறும் சுவர்கள் மட்டும் தான்!”
இதைப் பற்றி Reddit-ல் ஒருவர் அழகாக சொன்னார்: “என்னை வெளியேற்றுறீங்கனா, என் கலையும் நான் எடுத்துக்கிறேன். வெறும் சுவர்களோட மகிழ்ச்சி பார்த்துக்கோங்க!” – இது தான் உண்மை பதில்!
“கலைக்காரர் இல்லாத வீடு – உயிரற்ற கட்டிடம்!”
இந்த சம்பவத்துக்கு பலரும் கருத்து சொல்லினாங்க. ஒருவரு சொன்னார் – “அந்த mural-ஐ commission-ஆ painting பண்ண சொல்லலாமே? சம்பளம் கொடுத்திருந்தா, எல்லாம் சந்தோஷமா முடிந்திருக்கும். ஆனா, ‘இது நமக்கு இலவசமா கிடைத்துக்கட்டும்!’னு பேராசை.” – நம்ம ஊர்லயும், ஆளுக்கு ஆள் உழைக்கும் கலைஞர்களுக்கு மதிப்பு குடுக்காம, ரொம்ப பேராசையா எல்லாம் எடுத்துக்கொள்ள நினைப்பவர்கள் இருக்காங்க!
மற்றொருவர் சொன்னது: “வீடு வாங்குறப்போ பக்கத்துல பூங்கா இருக்குன்னு வாங்குறவங்க மாதிரி, கலை murals இருக்குன்னு சம்பாதிக்க வந்தாங்க. நிஜத்தில் பூங்கா பிடிச்சா செடிகள் வாங்கிக்கலாம், ஓவியக்காரர் பிடிச்சா commission-ஆ ஓவியம் வாங்கலாம் – ஆனா, பேராசை உள்ளவர்களுக்கு அது தெரியாது!”
கொஞ்சம் நம்ம ஊருக்கே மாற்றிப் பார்க்கனும்னா, வீட்டில் வடிவமைப்பும், அழகும் கட்டுவதில், நம்ம வீட்டு பெண்கள், பெரியவர்கள் எவ்வளவு கவனம் செலுத்துவாங்க. ஆனால், அந்த வீட்டின் உயிர் – அதுவே இருக்கணும், இல்லையென்றால், வீடு வீடாகவே இல்ல; இது தான் இந்த கதை சொல்லும் பாடம்!
“காகிதம் இல்லாமல் நம்பிக்கை – நல்லது நடக்காது!”
இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான பாடம் – எப்போதும் வாய்மொழி நம்பிக்கையிலே இருக்கக்கூடாது. ஒருவரும் சொன்னார், “காகிதத்தில் ஒப்பந்தம் இல்லையேன்னா, நாளை யார்தான் உரிமையாளர் ஆகுவார் தெரியாது!” நம்ம ஊரிலும், வீடு வாடகைக்கு குடுப்பவர்களும், வாங்கும் முன்பும், ஒவ்வொரு விஷயமும் எழுத்தில் வைத்துக்கொள்வது மிகவும் அவசியம்.
‘பேட்டி ரிவெஞ்ச்’ – அழகும், அறிவும் கலந்த பழிகொடை
இந்த வீட்டில் நடந்த petty revenge (சிறிய பழிகொடை) – ரொம்ப satisfying-ஆ இருக்கிறது. வீட்டின் உயிராக இருந்த ஓவியங்கள் எல்லாம் போனதும், பேராசையோடு வாங்க வந்தவர்கள், வெறும் சாம்பல் சுவருடன் வீணாகக் கிடக்கிற வீட்டைப் பார்த்து ஏமாற்றமடைந்திருப்பார்கள். “Basic house for a basic person”னு ஒரு commenter சிரிச்சதுக்கு நம்ம ஊர் சினிமா டயலாக் போல தான்!
மற்றொரு விரிவான கருத்து: “இது petty revenge இல்லை, இது majestic justice!” – நல்லவர்கள், கலைஞர்களுக்கு நேரம் காட்டும் நியாயம் இது.
முடிவில்...
இந்தக் கதையைப் படித்திருக்கிறீங்க என்றால், உங்கள் வாழ்க்கையிலும் ஓர் Rebecca அம்மா இருந்திருக்க வாய்ப்பு அதிகம்! அவர்களை மதிக்கவும், அவர்களது படைப்புகளை ரசிக்கவும், வாய்மொழி நம்பிக்கைக்கு பதிலாக, எழுத்து ஒப்பந்தம் வைத்துக்கொள்ளவும் மறக்காதீர்கள்.
உங்களுக்கோ அல்லது உங்க தெருவிலோ இப்படியான சம்பவங்கள் நடந்திருக்கா? உங்கள் கருத்து, அனுபவங்களை கீழே பகிர்ந்திடுங்க! கலையும், நல்ல மனசும் வாழ வாழ, வாழ்க தமிழ்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Neighbor who's very artistic by nature getting a sudden eviction because the landlords daughter wants the house with the art inside, what art?