விடுமுறை காலத்து அலங்காரம்: ஒரு ஹோட்டல் பணியாளரின் 'மரம்'பிடித்த கதை!
காலை நேரத்தில் ஃபில்ட்டர் காபி அருந்திக்கொண்டிருப்போம். வீட்டில் அம்மா தீபாவளிக்காக வாசலை அலங்கரிக்க சொன்னா, யாராவது சத்தமாக "நான் செய்ய மாட்டேன்!" என்று சொல்லமுடியுமா? இல்லையே! அதே போல தான், ஒரு ஹோட்டல் முன்பதிவு உதவியாளரின் (Front Desk Staff) வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு நகைச்சுவையான, மனதை நொறுக்கும் சம்பவம் இது. இந்த கதைப் பாத்தா, நம்ம ஊரு அலங்கைப் போட்ட "கோலத்தை" யாராவது காலால் மிதிச்சு விட்ட மாதிரி தான் இருக்கும்!
விடுமுறை காலம் வந்தால் எல்லாம் மகிழ்ச்சி, ஆனந்தம், அலங்காரம் என்று நினைப்போம். ஆனா, அந்த அலங்காரம் பின்னால இருக்கும் துன்பத்தை யாரும் பார்க்க மாட்டாங்க. இதோ, அந்த உண்மையை சொல்லும் ஒரு கதையை நாம்போ ருசிப்போம்.
"ஒரு மரம், ஒரு ரிப்பன், ஒரு சாப்ட்டென்ட் மனசு!"
இரவு ஷிப்ட் முடிந்து, சோர்வோடு ஹோட்டல் வேலைக்கு போனேன். ‘ஓணாக் காலம்’ மாதிரி, ஹோட்டலில் கூட்டம் இல்லை, வேலை நேரம் குறைச்சிருக்கு. ஆனா நான் வந்ததும், மனசார பணியாற்றுவேன். நம்மள மாதிரி பணியாளர்கள் தான் ஹோட்டலுக்கு "face value". அதனால, புன்னகையோடு வாடிக்கையாளர்களை வரவேற்கிறேன்.
பெரிய அலங்காரம் வேண்டாம், ஒரு மரம், சில உருண்டைகள், ரிப்பன் – எளிமையான, அழகான டெக்கரேஷன் பண்ணனும் என்று முடிவெடுத்தேன். இந்த வேலைக்கு யாரும் முன்வரல, அதனால "நீயே பண்ணு!" என்று வேலை என் மேல விழுந்தது. நம்ம ஊர் கல்யாண வீட்ல 'சோம்பல் இல்லாதவன் சாப்பாடு போடுவான்' மாதிரி!
புதிய மரம் பாக்ஸ்ல இருந்து எடுத்தேன்; அது பரிதாபம் தான், கிளைகள் எல்லாம் சுத்தி சுழல் ஆகி, படுக்கை எழுந்த முகம் போல! நாற்பது நிமிஷம் கிளைகள் ஒவ்வொன்றும் கிளிரா பண்ணி, மரம் நல்லா இருக்கு என்று பார்த்தேன். ஒரு வாடிக்கையாளர் நிற்க, "அண்ணே, இது என்ன மாயாஜாலமா?" என்ற மாதிரி பார்த்தார்!
மரத்தின் மேல் ஸ்டார் வைச்சேன். அடுத்தது ரிப்பன். இந்த ரிப்பன் சுழல் வைக்கவே செரிக்க வைக்கிறது! மூன்று முறை எடுத்துப் போட்டேன், முடிவில் ஹெயர் ஸ்ப்ரே வைத்து ஒழுங்கு போட்டேன்! (அட, எங்க வீட்டுல பாவையடிக்கி தலைமுடி ஓரசமாக பண்ணும் ஹெயர் ஸ்ப்ரே தான் இங்கும் வேலை செய்தது!)
உருண்டைகள், தங்கச் சங்குகளால் அலங்காரம் முடிச்சேன். மரம் முழுக்க ஜொலிக்குது. ஹோட்டல் வாடிக்கையாளர்கள் பாராட்டினாங்க. அந்த சந்தோஷம் – ஓர் ஊழியனின் சிறிய வெற்றி!
"மரத்துக்கு நடந்த அநியாயம்!"
இரண்டு நாள் ஓய்வு முடிந்து வேலைக்கு வந்தேன். லாபியில் பாத்தேன் – மரம் பழைய நிலை இல்ல. உருண்டைகள் சில பறிக்கப்பட்டு, ரிப்பன் குழப்பம், ஸ்டார் வேறு சாய்ந்திருக்கு! எனக்கு சோகம், கோபம், ஏமாற்றம் – எல்லாம் கலந்தது.
என்ன நடந்தது? கேட்க, "கம்பெனி பார்ட்டி! அவசரமாக மரம் வேணும்னு கேட்டாங்க. டெக்கரேஷன் எல்லாம் லாபியில இருந்து எடுத்தாங்க!" அப்படின்னு பதில். நான் அலங்கரித்த மரம், என் உழைப்புடன், ஒரே மூடியில தூக்கி போட்டு, ஒரு மூன்று மணி நேர பார்ட்டிக்காக வீணாக்கப்பட்டிருக்கு.
நீண்ட நேரம் திட்டமிட்டு, ஒழுங்காக செய்த அலங்காரம், ஒரே நிமிடத்தில் வீணாக்கப்பட்ட உணர்வு! நம்ம ஊரு பள்ளிக்கூடத்தில் துணி குத்தி போட்ட பாவை போட்டை, பசங்க வந்து கிழிச்சு விட்ட மாதிரி!
"சிறு பழிவாங்கும் முயற்சி!"
அந்த நாள், என் முகத்தில் புன்னகை இருந்தாலும் உள்ளே ரொம்ப கோபம். வாடிக்கையாளர்கள் வந்ததும், வேகமாக, மரியாதையோடு சேவை – ஆனா, இனிமேல் லாபியில் 'விடுமுறை மின்னல்' இல்லை!
பார்ட்டி முடிந்ததும், டெக்கரேஷன் எல்லாம் ஒரே மூடியில திரும்பி வந்தது. ஒழுங்கு இல்லை, உருண்டைகள் தட்டப்போட்டு, ரிப்பன் குழப்பம். 'தயவு' பேசவே இல்லை, 'மன்னிப்பு' கேட்கவே இல்லை! என் உழைப்பை யாரும் மதிக்கல.
"முடிவில் ஒரு மரம் – இன்னும் நின்று கொண்டிருக்கிறது!"
நான் வெளியே போகும் போது, கேஃபேவிலிருந்து வந்த சக ஊழியர் மரத்தைப் பார்த்து, "அவர்கள் தொட்டுட்டாங்களா?" என்று கேட்டார். நான் சும்மா தலை அசைத்தேன் – "ஆமாம்... ஆனா இன்னும் மரம் நிக்குது!"
நாம் எல்லோரும் வாழ்க்கையில் ஒரு நேரத்தில் இப்படித்தான் அனுபவித்திருப்போம். தன்னார்வமாய், அன்போடு செய்த செயலை, யாரும் மதிக்காமல், ஒரே நொடியில் வீணாக்கும் நிலை. ஆனாலும், அந்த மரம் போல, நாமும் இன்னும் நின்று கொண்டிருக்கிறோம்.
நீங்களும் அப்படி ஒரு அனுபவம் எதிர்கொண்டிருக்கிறீர்களா? கீழே கருத்துகளில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்!
குறிப்பு:
இந்த கதை உங்களுக்கு பிடித்திருந்தால், நண்பர்களுடன் பகிருங்கள். நம் உழைப்பிற்கு மதிப்பு கிடைக்கட்டும்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Fluff, Spiral, and Ruin - A holiday Tale